Als deze Paralympische Spelen één sporter door de Italianen in het hart is gesloten, dan is het wel Rigivan Ganeshamoorthy. Hij won goud bij het discuswerpen met een nieuw wereldrecord – en groeide daarna in hoog tempo uit tot een cultheld.
‘Wat moet ik zeggen?’, stamelde Rigivan Ganeshamoorthy in een sterk plat Romeins accent, voor de camera’s van de Italiaanse publieke omroep Rai. De in Rome geboren atleet met Sri Lankaanse ouders had zojuist in Parijs een gouden medaille binnengesleept. In het Stade de France verbrak hij, drie keer op één avond, het wereldrecord paralympisch discuswerpen.
De 25-jarige Ganeshamoorthy neemt deel in de categorie F52, voor mensen in een rolstoel met beperkte controle over hun romp en handen. Hij gooide de discus 27,06 meter ver; de nummer twee uit Letland volgde met een afstand van ruim 6 meter minder.
Over de auteur
Rosa van Gool is correspondent Italië, Griekenland en de Balkan voor de Volkskrant. Zij woont in Rome.
De jonge Italiaan zit in een rolstoel door het syndroom van Guillain-Barré. De auto-immuunziekte, die spierzwakte en spierverlamming veroorzaakt, werd bij hem gediagnosticeerd toen hij 18 jaar oud was. Ook heeft Ganeshamoorthy problemen met zijn ademhaling, reden waarom hij tijdens wedstrijden een zuurstofslangetje in zijn neus heeft.
Maar nog meer dan door zijn sportprestaties, maakte Ganeshamoorthy na zijn overwinning indruk door het ontwapenende televisie-interview in zijn opvallend platte Romeins. Aanvankelijk wist de paralympiër na zijn zege weinig uit te brengen, maar uiteindelijk kwam hij los. Hoe hij de sfeer vond op de Paralympische Spelen? Met een brede grijns: ‘Best leuk, iets te veel gehandicapten alleen.’
Toen volgde er een lange lijst namen van mensen die hij wilde bedanken. Ten eerste, zoals het een Italiaan betaamt, zijn moeder. Maar de opsomming ging verder, van zijn zus en personal trainer tot de buurman die voor de Spelen een vlag was komen langsbrengen. ‘Deze medaille is ook voor Rome, voor Dragona (zijn buurt, red.), voor de hele Italiaanse natie’, besloot Ganeshamoorthy. ‘En voor alle gehandicapten die thuiszitten.’
De twintiger neemt pas sinds twee maanden deel aan internationale atletiekwedstrijden – Parijs was zijn derde optreden als atleet. In interviews vertelde hij te zijn begonnen met sporten tijdens de revalidatie van zijn ziekte, in 2017. ‘Daarvoor was ik asportief.’
In de eerste jaren waagde hij zich vooral aan rolstoelbasketbal en tot vorig jaar deed hij aan rolstoelschermen. De atletiek kwam pas kort geleden op zijn pad. Ganeshamoorthy, die de middelbare school niet afmaakte, hielp een bevriende garagehouder sleutelen aan een motor. Daar zag een trainster van de paralympische atletiekbond hem bezig, waarop ze hem uitnodigde voor een proeftraining.
Hoewel hij nog niet lang op de atletiekbaan staat, kwam zijn succes in Parijs niet als totale verrassing: Ganeshamoorthy veroverde eerder dit jaar tijdens de nationale kampioenschappen in Brescia ook al het wereldrecord paralympisch speerwerpen. En hij heeft sinds twee maanden het Europees record kogelstoten in de F52-categorie op zijn naam staan.
Door de gouden de medaille en zijn daaropvolgende tv-optreden veranderde Ganeshamoorthy plotseling in de bekendste paralympiër van Italië. Maar behalve ambassadeur van de paralympische ploeg is de Romein ook vertegenwoordiger van een nieuwe, zelfbewuste en multiculturele generatie Italiaanse sporters, die deze zomer in Parijs zichtbaarder werd dan ooit.
Hoewel er inmiddels miljoenen Italianen met een migratieachtergrond in het land wonen, zijn zij in de media, cultuursector en politiek nog maar mondjesmaat vertegenwoordigd. Maar deze zomer stonden Italianen met buitenlandse roots plots meer dan voorheen in de schijnwerpers, door de vele successen die ze behaalden in het azuurblauwe tenue.
Zo bestond de gouden volleybalploeg voor een aanzienlijk deel uit speelsters met een migratieachtergrond, zoals Myriam Sylla (ouders uit Ivoorkust), Paola Egonu en Linda Nwakalor (beiden ouders uit Nigeria), Ekaterina Andropova (geboren IJslandse) en Sara Fahr (geboren Duitse). Ook de 19-jarige verspringer Mattia Furlani, zoon van een Italiaanse vader en een Senegalese moeder, veroverde een bronzen medaille.
In Italië, dat de afgelopen eeuwen vooral een emigratieland was, accepteert niet iedereen het feit dat het schiereiland inmiddels ook geldt als plaats van bestemming. Zo schreef de radicaal-rechtse Lega-politicus Roberto Vannacci over stervolleybalster Egonu: ‘Ook al is ze Italiaans burger, het is duidelijk dat haar lichamelijke kenmerken geen Italiaansheid vertegenwoordigen.’ Egonu klaagde Vannacci aan vanwege smaad, maar verloor de rechtszaak.
Ook Ganeshamoorthy ontving na zijn gouden medaille en plotselinge faam racistische reacties, zei hij maandag in een interview. ‘Tactloze opmerkingen over mijn huidskleur’, vatte de paralympiër tamelijk onverstoorbaar samen. ‘Een beetje triest om dat in 2024 nog te horen, maar ach, zij zijn de onwetenden. Het glijdt van me af.’
• ‘Ik train op een graanveldje vlak bij huis, tussen de maïskolven. Ik gooi vanuit mijn stoel, mijn vriendin Alice meet de afstand en brengt de discus steeds weer terug.’ (tegen krant Avvenire)
• ‘Hoewel je aan mijn naam hoort dat ik Sri Lankaanse ouders heb, ben ik zelf helemaal Italiaans. Ik had allebei de paspoorten, maar heb er op mijn 18de voor gekozen alleen het Italiaanse te houden.’ (tegen krant Avvenire)
• Ganeshamoorthy besloot deze Spelen niet mee te doen aan het speerwerpen. ‘Voor speerwerpen is eigenlijk meer buik- en rugspierkracht nodig dan ik door mijn ziekte kan trainen. Ik wil geen spier verrekken, want ik zit al in een rolstoel; dan kan ik niets meer.’ (tegen krant Avvenire)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant