Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door ontwerpwetenschapper Jasper van Kuijk. Deze keer: verkiezingswebsite.
Als je een mindere dag hebt, kun je altijd even denken aan de mensen die zich in IJsland per ongeluk verkiesbaar stelden als president. Ik heb weleens een boos mailtje óver mijn baas gestuurd áán die baas en ben ook weleens zonder optreedkleren verschenen bij een optreden, maar ik heb me gelukkig nog nooit per ongeluk aangemeld voor de IJslandse presidentsverkiezingen.
Afgelopen presidentsverkiezingen meldden zo’n 150 IJslanders zich aan als kandidaat, waarvan ongeveer de helft per ongeluk, van influencer tot grootmoeder. Wanneer iets in zo grote mate fout gaat, is het meestal niet zo dat gebruikers ineens massaal gek zijn geworden, dat er uit de IJslandse steppe een apocalyptisch zombievirus is ontsnapt waardoor je je ineens gaat aanmelden voor presidentsverkiezingen. Dan is er waarschijnlijk iets aan de hand met het betreffende ontwerp. Dat was in IJsland ook het geval.
Om in IJsland presidentskandidaat te worden, heb je vijftienhonderd ondersteuningsverklaringen van burgers nodig. Het inzamelen van die verklaringen ging bij de afgelopen IJslandse presidentsverkiezingen voor het eerst digitaal. Kandidaten konden aanhangers naar een website sturen om daar hun steunverklaring in te dienen. Alleen kon je op diezelfde website ook jezelf registreren als presidentskandidaat, en juist dát proces had de visuele hoofdrol, zo blijkt uit een inzichtelijke analyse van content-ontwerper Anna Andersen.
Over de auteur
Jasper van Kuijk is ontwerpwetenschapper en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Bovenaan de webpagina stond heel groot: inzamelen van ondersteuningsverklaring voor presidentskandidaten 2024. Ah, denk je dan als burger die een kandidaat wil steunen: ik zit goed. Je scrolt naar beneden, ziet een grote blauwe knop met ‘login’ en logt in. Alleen sla je daarbij een heel tekstblok over dat uitlegt hoe je als kandidaat steunverklaringen verzamelt. Je ziet ook niet het zinnetje naast de inlogknop (‘registreer om steunverklaringen in te zamelen’) en dat pas ónder die aandachttrekkende blauwe knop de kandidaten staan die je kunt steunen.
Je kunt zeggen: je moet ook lezen, maar websites lezen we niet, die scannen we. En dat weten interactieontwerpers. Daarom bouwen zij websites scanbaar op, met een eenduidige kop en bij voorkeur één zogenaamde ‘call to action’ die (visueel) aangeeft wat je kan of moet doen. Op de IJslandse verkiezingssite kwamen gebruikers binnen met het idee ‘steunverklaring indienen’, zagen een kop die dat niet tegensprak én een duidelijke gewenste actie (login) en dus had IJsland ineens 75 onbedoelde presidentskandidaten.
Het siteontwerp werd snel aangepast, in de nieuwe versie staan de te steunen kandidaten bovenaan en staat helemaal onderaan een onopvallend linkje om je te registreren als presidentskandidaat. IJsland kreeg geen grootmoeder of influencer als president.
Maar dus een tip: hoor je jezelf ooit tegen een gebruiker/klant/burger zeggen: ‘U bent al de zoveelste die dat vraagt!’ – met zo’n ondertoon van ‘waarom doen jullie dit toch?’ – ga dan even kijken waarom mensen dat toch doen. Want daar is dan waarschijnlijk een reden voor.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns