De dood van mijn vader heeft een onvermoede, nooit eerder vertoonde daadkracht in mij losgemaakt. Voer voor psychologen, maar het ruimt wel lekker op: onder andere mijn boekenkast. Mij is als kind altijd ingeprent dat boeken heilig zijn, geen voorwerpen, maar bezielde wezens van grote emotionele waarde, waar je zuinig op moet zijn.
Onmetelijk veel boeken heb ik in mijn leven verzameld. In alle kamers stonden boeken dubbel geparkeerd, en dan waren er nog die stapels naast mijn bed en op mijn bureau. Ik lachte schamper om opruimgoeroe Marie Kondo, van wie je maar dertig boeken mag bezitten. Wat een barbaar!
Maar nu zijn me de schellen van de ogen gevallen. Ik kocht een stapel knalrode Dirk-tassen en begon alles uit de kast te sleuren. Het criterium bleek heel eenvoudig: stel jezelf de vraag ‘ga ik dit ooit (her)lezen?’.
Over de auteur
Schrijfster Sylvia Witteman bespreekt elk weekeinde een boek dat haar is opgevallen.
De memoires van Leonid Brezjnev, bijvoorbeeld, in het Russisch: weg ermee. Alle boeken met het woord ‘hermetisch’ in de titel: weg. Net als Vondels Harpzangen, De muziekgeschiedenis der Nederlanden, een Duits woordenboek uit de jaren vijftig en alle Suske en Wiskes ná De gekke gokker: weg.
Vooral onder de hedendaagse letteren vielen honderden slachtoffers. U kent ze wel, de jongelui die rond hun 30ste een ‘urgente’ roman schrijven over een onmogelijke liefde, een postapocalyptische dystopie en/of een ‘gecompliceerd labyrint van sociale relaties’, om nog te zwijgen van de stroom non-fictie-(zelf)kastijdingsboeken waarvan de inleiding onvermijdelijk begint met ‘we moeten het hebben over’ (gender/klimaat/privileges/autisme/grensoverschrijdend gedrag/maatschappelijke ongelijkheid/de obesogene samenleving/‘witte tranen’/et cetera): hup, naar de kringloop.
Ook waren er veel kookboeken. Oude kookboeken met vage zwart-witfoto’s van gebraden kip met papieren manchetjes of een ontroerend scheve cake uit de ‘wonderpan’ zijn heerlijk, maar ze werden zowat verdrukt door Yotam Ottolenghi en zijn discipelen.
Prima recepten, daar niet van, maar het zijn oneindige variaties op een paar thema’s, namelijk iets van puy-linzen of kikkererwten met tomaat, aubergine, yoghurt en harissa, iets van in de oven geroosterde groenten met pompoenpitten en witte kaas (en yoghurt en harissa) of iets met gekonfijte spruitjes, citroenrasp en knoflook (met yoghurt en harissa). Zodra je dat doorhebt, heb je geen kookboek meer nodig.
Al gauw had ik een kwart van mijn boekenberg geliquideerd en stond de kamer vol met loodzware Dirk-tassen. ‘Als het zo doorgaat ben ik in twee dagen klaar!’, zei ik handenwrijvend tegen mezelf.
Maar toen stuitte ik op een klein, voddig boekje, Philippeville geheten. Het bleek een bundeltje ‘Cartes Postales Détachables’, uitneembare ansichtkaarten dus, ruim honderd jaar oud, van de Algerijnse havenstad Philippeville (tegenwoordig Skikda). Met ingehouden adem bekeek ik de foto’s van ‘Le Kiosque de la Musique et la Place de la Marine’ (vol palmen) en het ‘Panorama entre les Oliviers’ (spelende kindertjes in Maghrebijnse gewaadjes). Ik pakte er een vergrootglas bij (die schattige koetsjes voor dat schitterende postkantoor!) en toen ik mij eindelijk wist los te rukken uit Philippeville werd het al donker.
Nee, dat boekje mocht niet weg. Kom, ik moest voort. Hier, een ‘poëtische methode’ voor het leren van Esperanto. Weg ermee. Hoewel: ik heb een zwak voor Esperanto. Toch even bladeren. Kijk eens aan, daar had je Paul van Ostaijens ‘Marc groet ’s morgens de dingen’, in het Esperanto! ‘Saluton, knabo kun biciklo sur vazo kun la floro/ plum plum’. Heerlijk. Hoe zouden ze ‘dag klein visselijn mijn’ vertaald hebben? Gauw verder lezen. Haha, geweldig taaltje toch… Hee! Daar staat een complete Zeurkalender uit 2003!
Toen ik weer opkeek, was het nacht. Dit wordt nog een harde dobber.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns