‘Tijdens het Nederlands Theater Festival kun je van 5-15 september, elf dagen lang in elf theaters in Amsterdam, de mooiste, meest indrukwekkende voorstellingen zien van het seizoen. Speciaal voor jou geselecteerd door zeven vakjury’s in Nederland en Vlaanderen. Toneel, cabaret, jeugdtheater, mime, performance, nieuwe makers en meer…’ (tf.nl)
Wanneer de middelmatige Fleur (9) een soort rare pilotenbril vindt op de zolder van haar opa en besluit deze ook echt in het openbaar te gaan dragen, wordt zij plots aangezien voor vicepremier en minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Ze ontmoet de koning, krijgt een auto met chauffeur en mag met allemaal belangrijke mensen praten. Als er ver weg een enge ziekte uitbreekt, vragen landen met bruine mensen of zij misschien wat medicijnen van haar mogen, maar daar heeft ze mooi geen zin in. Een hartroerende familievoorstelling over basale levenslessen zoals de noodzaak om op eigen benen te staan en niet altijd maar je handje op te houden.
In deze hysterisch komische solovoorstelling zijn we getuige van een man die besluit zich over zijn sociale handicap heen te zetten door in te gaan op de uitnodiging om een belangrijke speech te houden. Langzaam wordt het publiek onderdeel van het decor en onderworpen aan auditief ongemak en haast sadistische stilten, tot het punt dat hij uit pure paniek zijn toehoorders aanspoort om meer te gaan neuken om het land van de ondergang te redden. Hartverscheurende humor in een opzwepende, kleurrijke en muzikale voorstelling.
Zijn er woorden nodig om de banaliteit van macht uit te drukken? In deze aaneenschakeling van beweging veegt de onwaarschijnlijke bewindsvrouw Femke alle afspraken in een gecompliceerd politiek dossier met één vloeiende handbeweging ‘letterlijk’ van tafel, om vervolgens eerst achter de bank een trap (en dan een soort lift?) naar beneden te nemen en met vorsende blik in de zaal onder stoelen op zoek te gaan naar een mogelijke oplossing. Wanneer ze tot het inzicht komt dat ze helemaal geen nieuwe plannen heeft en eigenlijk überhaupt geen idee heeft wat ze aan het doen is, lijken de muren ‘letterlijk’ steeds dichter op haar af te komen, hoe hard ze deze ook probeert weg te duwen. Een poëtische voorstelling op het snijvlak van rancune en zelfoverschatting, waarin storytelling en performance een intieme dialoog vormen.
In een adembenemende choreografie van Danscollectief Madlener nemen twaalf obese kinderen op opgevoerde elektrische fietsen langzaam maar zeker, op soms gewelddadige wijze, het toneel over en kneden een geheel eigen dans- en bewegingstaal. Het publiek wordt op bruuske wijze geconfronteerd met alledaagse dilemma’s als: is een helmplicht voor dikke kinderen voldoende, of moeten hier juist de andere weggebruikers worden beschermd? En: wanneer is een bike dik genoeg om fat genoemd te worden? Bereid u voor op een interactief slagveld in deze ode aan het lichaam dat wil bewegen, maar eigenlijk alleen maar lafjes tegen een pedaal aan hoeft te hangen om snoeihard vooruit te gaan.
Wat gebeurt er als je de zwaksten hun meest basale noden ontneemt en hen loslaat in een toch al ontwrichte samenleving? In dit verontrustende tableau vivant wordt de toeschouwer uitgenodigd om een ruimte te betreden waarin de rigide tweedeling tussen afstoting en aantrekkingskracht verdwijnt. Een stoffig kattenvrouwtje dat plots de hoofdrol toebedeeld krijgt, drijft de chaos steeds verder op tot we ons moeten afvragen wie we nou eigenlijk zijn en waar we zijn beland. Zijn we op straat? Is dit een nachtmerrie? Zitten we in een bar? Zitten we in een avocadotafel? Of is het gewoon een voetbalkantine, maar dan op tv? Een wrang-komische voorstelling over ons verlangen naar helderheid.
Is het dans? Is het performance? Theatergroep Moeflon laat het publiek tot het allerlaatste moment in het duister tasten in een voorstelling die het uiterste van de verbeelding vraagt. In deze eigentijdse bewerking van de klassieker van Samuel Beckett wachten drie clowns tijdens hun jaarlijkse begrotingsvergadering uren op hun ernstige, licht ontvlambare en betraande collega. In een absurde dialoog blijkt de vriendschap tussen de clowns steeds onwaarschijnlijker, hoe amicaal drie van de vier ook pogen over te komen, culminerend in een existentieel vagevuur dat de randen zoekt van het zinloze en de verspilling van ieders kostbare tijd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns