Ooit worden deze galerijflats tot stedenbouwkundig monument verklaard, maar tot die tijd staan ze hoog en gedateerd in een volle stadswijk, met in hun midden het gapende gat van een sloopterrein. Toch zijn ze populair. Voornamelijk sociale huur natuurlijk, tot buitenlands kapitaal een deel opkocht en inmiddels te gelde maakt op de vrije huurmarkt à ruim 1.600 euro per flatje per maand. Kaal.
Vraag en aanbod: als er niks anders te krijgen is, zit er niks anders op dan betalen, in dit geval aan een Canadees vastgoedbedrijf dat zich niet voor niets laat vertegenwoordigen door een grote trustmaatschappij in Amsterdam.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar nu hebben de vastgoedbazen het zwaar, en hun verdriet wordt breed uitgemeten in de media. Een nieuwe huurwet beperkt het woekeren, ook vrijesectorflats als deze moeten aan een puntensysteem voldoen. Dus daar gaat een paar honderd euro per wooneenheid aan omzet verloren. Per maand.
Ach en wee bij de verhuurders, jarenlang verwend met hoge rendementen en lage belastingen. Soepel trad hun lobbymachine in werking, ‘een regelrechte ramp’ schreef De Telegraaf, verzekeraar ASR kreeg alle ruimte te verklaren dat hij stopt met investeren, een senator nam ongefilterd teksten over van de vereniging Vastgoed Belang. Met een petitie trok de lobby naar de Tweede Kamer, iets wat meestal alleen mensen doen zonder pandenportefeuille of budget voor een duur pr-bureau.
Ondertussen zwemt de eigenaar van deze flats handig door de mazen van de nieuwe huurwet: vanaf nu zijn de appartementen nog alleen per kamer te verkrijgen, als ‘onzelfstandige wooneenheden’. Zelfde flat, zelfde opbrengst, andere regelgeving. Tel uit je winst.
‘De huisjesmelkers hebben weer gewonnen’, zegt een van de bewoners, zonder naam en adres uiteraard, want je bent er toch afhankelijk van.
De flats zijn in bezit van European Residential Management, de Nederlandse tak van het Canadese Capreit – daar ongeveer raakte ik de draad kwijt in de kluwen van bv’s. Met de directie krijg ik geen contact. Wel met de woonwethouder, Dennis de Vries, die niet wist van de verhuurtruc en er helaas niets tegen kan ondernemen, want de verhuur is net vergunningsvrij verklaard.
Om de druk te verlichten had Utrecht juist ingezet op kamerverhuur: je mag nu met z’n drieën wonen in zo’n flat. Dus is het ‘dubbel’, zegt hij: wat de vastgoedbaas doet is ‘ideologisch verschrikkelijk’ maar ‘pragmatisch gezien hebben we een groot tekort aan kamers’.
Was hij ‘als linkse jongen’ net zo blij met de nieuwe wet, ‘dit laat vooral zien hoe verrot het systeem is’. Meer sociale huur is de enige oplossing, zegt hij, kijk maar naar de stad Wenen, ‘daar is 80 procent gereguleerd’.
Nieuws van deze week: de huren stegen in dertig jaar nog nooit zo hard, ook de sociale huren. En tijdelijke huurcontracten zijn verboden maar niet verdwenen.
De flats in kwestie worden aangeboden door makelaar Verhuurtbeter, en mede-eigenaar Cor Vogelaar vertelt graag hoe lastig de situatie is, want ‘wij zijn juist heel erg pro huurder en hebben die nieuwe wet toegejuicht’. Maar elk vastgoedbedrijf ‘kijkt uiteraard naar de mogelijkheden’ nu het rendement wat minder dreigt te worden.
Die appartementen per kamer verhuren levert niet alleen de eigenaar wat op, zegt hij, maar ook de huurder: ‘weet u wat een gemiddelde kamer in Utrecht kost? 708 euro. Dan is 500 euro voor een luxe gerenoveerde kamer een heel aardig verhaal.’
Tsja.
Jammer ook voor de gewone hardwerkende Nederlanders die hier niet meer kunnen wonen, ‘dat ben ik helemaal met je eens’, en ‘de sector is soms ook erbarmelijk, dat overheidsreguleren hebben we oprecht aan onszelf te danken’ maar ‘volgens de wet is dit toegestaan en de wet is de wet’.
En wat, zegt hij de vastgoedlobby na, als eigenaren straks hun pandjes gaan verkopen omdat het niks meer opbrengt? Dan zijn de huurders de dupe.
De wethouder: ‘Joh, je moest eens weten hoeveel zielige voorbeelden ik krijg van eerzame verhuurders die al hun spaargeld in een huisje staken en nu minder gaan verdienen. Maar ik heb er weinig medelijden mee. Ook de huurders zouden best zo’n woning willen kopen. Alleen kunnen ze dat niet.’
Vraag en aanbod: uiteindelijk zijn deze galerijflats vooral een monument voor de onverschillige markteconomie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant