Het stond in de sterren geschreven dat Congolezen die het risico lopen op een besmetting met het mpox-virus het symbool zouden worden van de benepenheid die met het kabinet van Dick Schoof het landsbestuur heeft overgenomen.
Zo gaat het namelijk wanneer de populisten weten door te dringen tot het hart van de macht: dan worden de bruggen opgehaald en concentreren de verhitte fantasieën zich op de eigen navel. Dan wordt de mensen wijsgemaakt dat ‘Nederland voor de Nederlanders’ betekent dat het heel normaal is dat de minister van Volksgezondheid zich langdurig verzet tegen het sturen van een handvol bijna verlopen vaccins naar Congo om bij te dragen aan het indammen van een epidemie.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Uiteindelijk zullen die vaccins natuurlijk gewoon naar Congo gaan, want mensen die er verstand van hebben, zeggen dat het kan en moet, en de Tweede Kamer schaamt zich over zo veel kortzichtige navelstaarderij. Minister Agema kan straffeloos zwichten, want bij regeren vanuit de onderbuik hoort voortdurend het ene verkondigen en het andere doen – het zal haar fans waarschijnlijk niet eens opvallen. Maar dat doet er niet toe. Wat ertoe doet, is dat ondertussen het beeld is gevestigd van een minister die moedig strijdt voor haar eigen volk.
De Telegraaf, die in de rubriek ‘De stelling van de dag’ dagelijks een vers brokje rood vlees aan de eigen lezers voert, legde deze week het standpunt ‘pokkenvaccins voor Nederland behouden’ voor. ‘Eens!’, klikte 70 procent van de reagurende lezers aan, want ‘We doen al genoeg sociaal werk in de wereld’, en ‘Dan maar eens een keer niet het beste jongetje van de klas’, en ‘Mevrouw Agema doet precies waar zij voor is gekozen. Strijden voor de belangen van Nederland.’
Het is een kwestietje van niets, en tegelijk is het een kwestie van alles. Omdat het blootlegt wat het betekent als de PVV toegang krijgt tot het landsbestuur: dan raakt alles doortrokken van nativisme, kleingeestigheid en lompheid. Iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt, gaat ernaar ruiken.
Dat we een pleefiguur slaan in het buitenland is juist de bedoeling. Tot de kernwaarden van het populisme behoort de ontkenning dat we leven in een wereld waarin iedereen met iedereen verbonden is en dat op die verbondenheid een gemeenschap is gebouwd. Met bondgenootschappen, economische en geopolitieke samenwerkingen, handels- en mensenrechtenverdragen, een internationale rechtsorde, morele verplichtingen.
Vandaar de weigering van BBB- en PVV-ministers om zich veel gelegen te laten liggen aan Europese afspraken rond stikstofuitstoot, natuurherstel, mestoverschotten, asielmigratie en vluchtelingenverdragen.
Vandaar de desinteresse van dit kabinet in de afvaardiging naar de Europese Commissie, waardoor we met Wopke Hoekstra blijven zitten.
Vandaar wellicht ook de preoccupatie van de voorman van NSC met de lage ‘vervangingswaarde’ van de Nederlandse vrouw (mannen hebben geen vervangingswaarde, mannen zijn onbetaalbaar) in vergelijking met verre buitenlanden.
De mpox-casus is interessant omdat het de eerste concrete uitwerking van deze ontkenning is. Zó ziet Nederland er dus uit met deze ploeg aan het roer.
Nu zijn het Congolezen, de vorige keer dat de PVV mocht meeregeren, in het eerste kabinet van Mark Rutte (oktober 2010 - april 2012), waren het gewonde Libiërs. Op verzoek van de internationale gemeenschap zouden 250 gewonde Libiërs terechtkunnen in het calamiteitenhospitaal in Utrecht. We hadden de Libiërs geholpen in hun strijd tegen de dolle hond Khadafi, hun ziekenhuizen waren stukgeschoten, ze hadden ons nodig.
Nee, zei Geert Wilders, de meeregerende gedoger, binnenskamers: ‘Ik vind het maar niks. Ik heb geen zin om gewonden uit een islamitisch land in Nederlandse ziekenhuizen op te nemen.’ Na onderhandelingen stemde Wilders in met 52 gewonde Libiërs. Op het ministerie van Buitenlandse Zaken hebben ze zich nog lang geschaamd.
Ook toen ging het over haast niks en tegelijk over alles. Ook toen ging iedereen die erbij zat en ernaar keek een beetje stinken.
Binnenkort zal Dilan Yesilgöz verbaasd aan haar arm snuffelen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant