De Amerikaanse zangeres Chappell Roan brak dit jaar spectaculair door. Haar vorig jaar verschenen debuutalbum is nu een wereldwijde hit en geboekte zalen blijken ineens te klein. Maar het succes heeft voor de 26-jarige zangeres ook een keerzijde.
In de toch al door vrouwen – Taylor Swift, Charli XCX (Brat), Sabrina Carpenter (Espresso) – gedomineerde popzomer was de astronomisch stijgende populariteit van Chappell Roan nog wel het opvallendst. Begin dit jaar had de Amerikaanse zangeres op Spotify nog een miljoen maandelijkse luisteraars, inmiddels staat de teller op 45 miljoen. Haar laatste single, Good Luck, Babe!, is op dezelfde streamingdienst al zeshonderd miljoen keer aangeklikt.
Een van haar grootste nieuwe fans is de Britse zangeres Adele. Die stak onlangs in München voor 73 duizend concertbezoekers een minutenlange lofzang af over de liedjes van Chappell Roan, die ze pas onlangs had leren kennen.
Over de auteur
Gijsbert Kamer schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en en jazz.
Het succesverhaal van de 26-jarige zangeres uit Missouri kende een aanloop van een kleine tien jaar. Nadat ze een aantal nummers op YouTube had gezet, tekende ze een platencontract. Ze bracht, met wisselend succes, een ep uit en meerdere singles.
Welwillend, maar niet heel enthousiast was de ontvangst, een jaar geleden, van haar debuutalbum The Rise and Fall of a Midwest Princess – eigenlijk niet veel meer dan een veredelde compilatie van negen singles. Niets mis mee, prima pop, opgewekt en euforisch, met als bijzonderheid dat de zangeres expliciet over haar queer-zijn zong.
In eigen land verkocht het album aardig, hier haalde het de album-top 100 niet. Wel wist de inmiddels 25-jarige Roan in december 2023 de Oude Zaal van de Amsterdamse Melkweg uit te verkopen.
Daar stond ze deze week ook geprogrammeerd, maar nu was haar show in de veel grotere Max al maanden stijf uitverkocht. De vraag naar kaartjes op doorverkoopplatform TicketSwap was ruim tien keer zo groot als het aantal (1.500) beschikbare kaarten. Roan had makkelijk de Ziggo Dome kunnen vullen.
Een grote teleurstelling voor de gelukkigen die zich al maanden verheugden, was vorige week het bericht dat de zangeres haar concert in Amsterdam had afgezegd, net als haar optredens in Parijs en Berlijn in dezelfde week. ‘Scheduled conflicts’, luidde de reden – wat in de muziekindustrie zoveel betekent als: er kwam iets tussendoor wat voor de artiest lucratiever was.
Met de wetenschap dat Chappell Roan een week na haar geplande concert in de Melkweg voor een miljoenenpubliek optreedt bij de MTV Video Music Awards (VMA), was op sociale media de conclusie snel getrokken: de vedette liet haar fans in Amsterdam barsten ten faveure van een tv-optreden. Die Melkweg was inmiddels natuurlijk veel te klein voor haar, mopperden teleurgestelde fans.
Het feit dat ze daags na de VMA concerten gepland heeft staan in Manchester en Glasgow, in zalen die met een capaciteit van 2.500 bezoekers slechts iets groter zijn dan de Melkweg, spreekt dit tegen. Maar dat ze wel een paar dagen rust kan gebruiken, staat buiten kijf.
Sinds haar optreden op het Amerikaanse festival Coachella, in april van dit jaar, ging het hard met Chappell Roan. Beelden van de in een extravagant roze vlinderkostuum gestoken zangeres gingen viraal, de plaatverkoop schoot omhoog en de nieuwe single Good Luck, Babe!, over een meisje dat niet uit de kast durft te komen, werd een wereldhit.
Concerten tijdens haar Amerikaanse tour werden deze zomer verplaatst naar grotere zalen, en op festivals werd Roan naar hoofdpodia gepromoveerd.
De in 1998 als Kayleigh Rose Amstutz geboren Chappell Roan is in een paar maanden uitgegroeid tot een van Amerika’s grootste popsterren. Ze heeft lang op haar succes moeten wachten; twee keer trok ze naar Los Angeles om het te gaan maken, om vervolgens toch weer teleurgesteld terug te gaan naar het plaatsje Willard in Missouri. Hier was ze streng christelijk opgevoed, in een trailerpark, en ging ze drie keer per week naar de kerk. Veel van haar liedjes gaan over haar heimelijke wens een ander leven te leiden dan haar wordt voorgeschreven.
Die nummers die ze samen met muzikant Daniel Nigro schreef, gaan van uitbundige campy disco in Hot to Go! tot Lana Del Rey-achtige ernst in Kaleidoscope en opzwepende weelderige synthpop zoals Madonna die een kwarteeuw geleden op haar album Ray of Light liet horen. Ze hebben nu hun weg naar een miljoenenpubliek gevonden. Terecht, want de meeste zijn aanstekelijk, opbeurend en dansbaar.
Bovendien kleedt Roan zich ook nog eens heerlijk extravagant. Haar zelfgecreëerde jurken met ontwerpen ontleend aan drag- , horror en burlesque-cultuur zijn ieder concert weer anders. Ze maakt van haar lichaam een kunstwerk, zoals we dat sinds de hoogtijdagen van Lady Gaga niet meer hebben gezien.
En dan schrijft ze ook nog eens teksten waarin ze openlijk haar queerness uit. Genoeg om een groot publiek voor zich te winnen, maar ook om behoorlijk wat mensen tegen zich in het harnas te jagen.
Toen ze onlangs in New York knap uitgedost als het Vrijheidsbeeld op muziekfestival Governors Ball optrad voor duizenden bezoekers, sprak ze zich nadrukkelijk uit tegen de Amerikaanse overheid, die volgens haar te weinig doet voor de vrijheid van transgender personen en andere minderheden. Behalve veel liefde kreeg Roan hierdoor ook veel haat over zich heen.
Alle aandacht lijkt haar nu een beetje te veel te worden. Fijn voor de muziekwereld, zo’n popster die zegt wat ze denkt, die in podcasts openlijk over drugsgebruik praat en in tv-interviews niet klinkt als de buikspreekpop van een mediatrainer, maar hoelang kan ze dit volhouden?
Op Instagram liet Roan eind augustus weten dat ze genoeg had van alle opdringerige fans. ‘I am scared and tired’, schreef ze, en ‘I feel the most unsafe I have ever felt in my life’. En dan reageert ze nog vooral op het gedrag van haar ‘fans’, niet eens op de haat die ze door haar politiek geladen teksten en uitspraken ook over zich heen krijgt.
In de laatste acht weken is haar hele leven veranderd, zei Roan deze maand tegen het tijdschrift Interview: ‘Het is allemaal erg emotioneel, omdat ik niet gewoon popmuziek zing. Mijn muziek is automatisch politiek, want ik ben gay.’
Op Instagram en elders heeft ze al haar twijfels geuit of ze dit allemaal wel wil en kan volhouden. Hopelijk leidt het weekje rust in aanloop naar MTV’s VMA-feestje van volgende week tot positieve inzichten. Voor de popmuziek is iemand die zo muzikaal, zo eigen en zo uitgesproken is, onmisbaar.
Chappell Roan treedt op 11/9 op bij de MTV Video Music Awards.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant