Verlangend naar een leeg geheugen klapte ik mijn laptop dicht. Het zou ‘s middags lekker weer worden (lees: de laatste dag van het jaar waarop iedereen in hele kleine stukjes textiel door Scheveningen zou paraderen), dus was ik van plan deze column extra vroeg in te leveren en richting het strand te fietsen.
Maar toen maakte ik vlak voor vertrek de kapitale blunder de HJ Schoo-lezing van Pieter Omtzigt terug te kijken, over dat Nederlanders te weinig kinderen krijgen, en moest ik tot mijn grote ontsteltenis concluderen dat een 37 pagina’s tellende toespraak van de NSC-leider ongeveer net zo stimulerend is voor het libido als het stikstofbeleid van Femke Wiersma voor de natuur.
Bovendien was ik verward. Al die tijd dacht ik dat overbevolking het grote probleem was – het gedram van die blonde broodschreeuwer over hoe vol het hier is, galmt al jaren als een soort tinnitus in mijn oren – nu bleken de zaken opeens diametraal anders te liggen. Door het gebrek aan zwangere vrouwen dreigt Nederland juist leeg te stromen, beweerde Omtzigt.
Iedereen die weleens in Zuid-Europa is geweest, weet natuurlijk dat slechts twee factoren echt van invloed zijn op het geboortecijfer, namelijk een fatsoenlijk salaris en de beschikbaarheid van woningen. Hoe langer jongeren immers bij hun ouders wonen, hoe groter de kans dat hun moeder onaangekondigd de slaapkamerdeur opent om een kopje thee aan te bieden en dus hoe kleiner de kans op een zwangerschap.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De enige reden dat de bevolking in landen als Spanje en Italië (twee van de Europese landen met de laagste geboortecijfers) nog enigszins op peil blijft, is de overdadige aanwezigheid van natuurgebieden. Niet voor niets ligt vrijwel iedere Italiaanse duinpan in de lente bezaaid met jonge stelletjes die (en hier put ik uit mijn aantekeningen van toen ikzelf nog in die contreien woonde) ‘in een paar minuten tijd ongeveer dezelfde hoeveelheid liefde consumeren waar Hans en Anneke uit Bergen op Zoom een heel gouden huwelijk voor nodig hebben’.
Had Omtzigt tijdens het uitspreken van zijn lezing dus zijn boerenverstand gebruikt, dan had hij Caroline van der Plas wel genoemd als de daadwerkelijke dreiging voor de toekomstige Nederlandse bevolkingssamenstelling. Niet alleen blokkeerde haar BBB in april nog een extra verhoging van het minimumloon, ook levert zij momenteel zowel de minister van Volkshuisvesting als die van Natuur.
De oogst die dat tot nu toe opleverde: de Nederlandse huurhuizen maakten sinds juli vorig jaar de grootste prijsstijging in dertig jaar tijd door (vooral sociale huurwoningen werden veel duurder) en deze week zette minister Wiersma bovendien een streep door zowel de plannen de Nederlandse natuur te herstellen als die om het stikstofprobleem aan te pakken.
Even ter herinnering: het gros van de binnenlandse woningbouwprojecten (goed voor 0,6 procent van de totale ammoniakuitstoot) ligt momenteel stil vanwege van de stikstofcrisis, terwijl de boeren (goed voor 46 procent van die ammoniakuitstoot) ongehinderd door mogen produceren van de BBB, ook al is 70 procent van hun opbrengst bedoeld voor de export.
In plaats van die feiten te benoemen, gebruikte Omtzigt zijn podium deze week om Afrikaanse arbeidsmigranten te bestempelen als het grote gevaar. Nederlandse vrouwen krijgen weinig kinderen, zei hij, in Nigeria worden juist heel veel kinderen geboren. ‘Ik laat u raden wat dat betekent over twintig, dertig jaar.’
Onze huidige leiders doen wel alsof ze verstand hebben van landbouw, maar ik voorspel u nu al: uit hun oogst groeit straks slechts een wijn van spijt.