Raar, wat je tegenwoordig allemaal ziet vanwege je telefoon. Ik zeg niet dankzij, ik zeg: vanwege.
Bijvoorbeeld alle Studio Sport-samenvattingen van Ajax met de teruggekeerde Cruijff, de seizoenen ’81-’82 en ’82-’83 dus, ik was destijds 10 jaar en keek nog niet naar voetbal om, maar nu ken ik ze uit mijn hoofd. Ik klik er soms per ongeluk eentje nogmaals aan, op zoek naar nieuwe, en dan weet ik precies welke acties er komen. (Ongeveer zoals Reijmerink, een van de g’noten, die alle Bondfilms kende, en toen we er eentje met de jaarclub keken lijzig spoilers verstrekte: ‘Rara, komt er zo meteen een enorme Japanner met een bazooka door de luifel vallen, midden in James z’n frietjes?’)
En wat te denken van het filmpje/de post van Vince. Hij is nog een kind, zo te horen in Australië (yeah spreekt hij uit als iejeeeeeeeeeeah, naar beneden slepend, beetje somber, volgens mij is dat Australisch, al schiet je me dood). Mogelijk leest hij mijn columns. Daarom: Vince, je doet het heel goed, jongen, ga zo door.
Ik kijk in elk geval wel zijn filmpje, geheten Ranking Songs From Worst to Best on Elvis’ Golden Records Vol. 1 (1958) twee keer zelfs, ook nog eens samen met mijn geeuwende vriendin Jet. Vince lijkt sprekend op de 10-jarige Messi, check maar even, maar wel op Messi met Elvis z’n Nudie Cohn-Teddy Bear-cowboyblouse aan, hoe komt die kleine uitslover daaraan? (‘Muuuum, sooombuddy in the Netherlands is caaaling me little uitslover.’)
Er bestaat een specifiek riedeltje voor dit soort filmpjes, ‘Haai everybooody, it’s Vince, tooday we’re goooonna rank all songs from,’ en dan wat er al in de titel stond, afgesloten met: ‘So iejeeeeeah, let’s dive straight into it, ijeeeeeeah.’ Dat laatste zinnetje staat schat ik zo’n miljard keer op YouTube. Ik zeg het weleens in plaats van ‘eet smakelijk’, wat niet schijnt te heuren. (Tegen Schoma, Jets oma, die van de etiquette is, ‘So iejeeeeah, Schoma,’ lepel in de aanslag, ‘let’s dive straight into it, ijeeeeeeah’.)
Erna gaat Vince los. Echt een goed kereltje is het, met z’n kamertje vol Elvisposters en -parafernalia. Helemaal onderaan, op veertien, zet hij That’s When Your Heartaches Begin, terecht, vind ik, en hij legt het goed uit hoor. ‘Ijeeeeah,’ zegt hij, ‘nice song, Elvis does a guuud job on it, but it’s not as guuud as the other songs, it’s a bit slow, and it drags a bit, so, iejeeeeeah, number forteeeeen.’
Vince is een gevoelsmens, het doet hem zichtbaar pijn, nummers laag zetten. Respect. En hij houdt ook niet van ingewikkelde argumentaties. Op elf komt bijvoorbeeld Love Me, zou ik ook niet erg hoog zetten, en dit is zijn wat terneergeslagen uitleg: ‘Love Me, iejeeeeeah, that’s a good song as well, iejeeeeah, but not one that I would rank really high. Ijeeeeeeah. So number eleven, Love Me.’
Meteen erna (Let Me be Your) Teddy Bear, daar wordt het echt mooi, zoals gezegd heeft-ie de bijbehorende blouse aan, maar hij zegt dit: ‘That’s a really, really good song, Teddy Bear, especially for me, because I’m a kid, ijeeeeah, but… so, ijeeeah, Teddy Bear, number ten, that’s were it comes.’ Die but… daar stuitte Vince als een crashtestdummie op een kunstkritische muur. Mooi. Niet erg, jongen, over tien jaar ben jij Ad Visser. Komt goed.
Godverdomme, kleine teringlijer! Wat? Hound Dog op zes??? Grapje, Vince. Je schrok hè? Verder. ‘Ijeeeeeah, Heartbreak Hotel, such a great song, who could not love this song, Ijeeeeeah, I put this on five.’
Vince, even centraal. Je hebt geen respect. Ik weet wat je overhebt, ik mag aannemen dat het of All Shook Up wordt, of Jailhouse Rock? We gaan toch niet Too Much doen? Wij snappen elkaar?
‘Ieeeeeeah,’ zegt Vince, die nog geen nooooo heeft gezegd, ‘Too Much, the number one, ijeeeeeah, no words for that song, the best, ijeeeah.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns