In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Commotie is promotie – dat heeft de de maker van de trailer van Megalopolis wél begrepen.
De grootste genieën zijn vaak onbegrepen. Dat is nochtans wat de trailer van Megalopolis ronkend beweert. U had misschien negatieve dingen gehoord over het malle, megalomane en volgens sommige critici volstrekt mislukte filmproject van Francis Ford Coppola dat eind september in première gaat? Denk dan maar zo: de grootste recensenten herkenden zijn eerdere meesterwerken ook niet, aldus de trailer.
Pauline Kael van The New Yorker bijvoorbeeld, hekelde in 1972 de ‘gekunsteldheid’ van The Godfather. ‘Leeg tot in de kern’, noemde Vincent Canby van The New York Times Apocalypse Now. ‘Stijl boven inhoud’, spuugde filmcriticus Roger Ebert op Bram Stoker’s Dracula.
Er is alleen één probleem: de quotes zijn nep. Daar kwam filmcriticus Bilge Ebiri van cultuursite Vulture achter toen hij ze eens naast de daadwerkelijke recensies legde. Die bleken niet eens allemaal negatief te zijn: Kael, bijvoorbeeld, was dol op The Godfather.
Hoe kan dit? Natuurlijk: er wordt wel vaker een loopje genomen met citaten door filmpromotieteams. Schrijf één postief bijzinnetje in een kritische recensie en de kans bestaat dat het opduikt op de poster. Maar de ongeschreven regel is en was altijd: het moet wel klóppen.
De meest vrijpostige stunt was tot nu toe het affiche van Legend (2015). Twee hoofdrolspelers staan voor een witte achtergrond. Daarop elf vier- en vijfsterrenrecensies. Plús de twee sterren die The Guardian gaf, precies zo tussen de twee gezichten geplaatst dat het leek alsof de rest van de sterren achter de hoofdrolspelers verstopt waren. ‘Diepe buiging voor deze brutaliteit’, aldus de journalist zelf.
Wat dacht de maker van de Megalopolis-trailer? Dat de recensenten zelf toch niet zouden protesteren omdat ze merendeels dood zijn? Dacht hij dat niemand daadwerkelijk genoeg geeft om de filmgeschiedenis om dit te checken? Was dit een promotiestunt?
Allemaal niet het geval, ontdekte filmnieuwssite Deadline. Er zat geen kwade opzet achter: iemand (inmiddels ontslagen) had ChatGPT gevraagd wat negatieve citaten over Coppola’s oude films te genereren. Zulks doet zo’n tekstgenerator dan met te veel liefde: de vrager van dienst zijn is voor Chat belangrijker dan iets futiels als de waarheid.
En het domste is: het was helemaal niet nodig. De recensies over Megalopolis zitten namelijk al vol met parels van citaten die de trailermaker had kunnen gebruiken. Geen andere recente film liet filmjournalisten zo verbijsterd de zaal uit komen. Vulture: ‘Absolute gekte’ (‘Absolute madness’). Time: ‘Chaotisch, genotzuchtig en glorieus’ (‘Messy, self-indulgent and glorious’). Sight and Sound: ‘Een groots groteske en zalige dwaasheid’ (‘A grand grotesque and wonderful folly’).
Meesterwerk of niet, doet er niet toe. Zet ze achter elkaar en de boodschap is: je moet Megalopolis zien om het te geloven. Een betere aanbeveling is er niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns