Het is enige tijd geleden dat regisseur Tim Burton zo veel zichtbaar plezier heeft gehad aan het maken van een film.
Het verkwikkende van Beetlejuice Beetlejuice, Tim Burtons geslaagde vervolg op zijn eigen culthorrorkomedie uit 1988, zit hem in de keuze de film eruit te laten zien als een werk uit de jaren tachtig. Het Beetlejuice-dna, noemde de regisseur dit vorige week bij de première op het filmfestival van Venetië.
Vooral de creatief vormgegeven en alomtegenwoordige special effects voelen tastbaar, analoog en aangenaam niet-perfect, in tegenstelling tot de meer gladgetrokken digitale trucages die sinds die eerste Beetlejuice in de filmwereld in zwang zijn geraakt.
Het is enige tijd geleden, zo ongeveer sinds zijn vrolijkstemmende zwart-withorroranimatiefilm Frankenweenie (2012), dat Burton zo veel zichtbaar plezier heeft gehad aan het maken van een film. Waar vervolgfilms of andersoortige herinterpretaties van bewezen succes zo vaak uit louter cynische (commerciële) beweegredenen worden gemaakt, is dit er eentje met een ziel.
Over de auteur
Berend Jan Bockting schrijft voor de Volkskrant over film.
Het verhaal is even simpel als complex, en dient gelukkig voornamelijk als kapstok om zo veel mogelijk buitenissige decors, stripfiguurachtige personages en opzetjes voor visuele, dikwijls enthousiast onsmakelijke horrorhumor aan op te hangen. Hoofdpersonage is ditmaal Lydia (Winona Ryder), die in de eerste film doorbrak als tiener die geesten kon zien en ruim drie decennia na dato als ‘spiritueel medium’ haar gave laat uitbuiten door een gladde tv-producent.
Haar nuchtere dochter Astrid (voormalig Disneyster Jenna Ortega, inmiddels bekend als Wednesday in de gelijknamige Addams Family-spin-offserie) blijkt over dezelfde gave te beschikken. Weer treffen ze Michael Keatons Beetlejuice, de rebelse geest met piekhaar die een vrolijke ravage aanricht indien men hem oproept uit het vagevuur. Keaton schmiert, gelukkig, een tikje minder dan in het origineel. Buitengewoon geestig is verder Beetlejuice-novice Willem Dafoe als gestorven B-filmacteur die in het hiernamaals denkt dat hij een blauwdrukdetective uit de film noir is.
Zo barst de film van de opgewekt verbeelde referenties, waarmee Burton zich schatplichtig toont aan de genres en makers die hem inspireerden. Lydia vertelt hoe ze haar dochter op de wereld zette tijdens een filmvertoning van Kill, Baby, Kill (1966) van de Italiaan Mario Bava, een grootheid op het gebied van gotische horror. Eerder zágen we die Bava-stijl al. Andere verwijzingen zijn minder obscuur, maar niet minder liefdevol: in het hiernamaals rijdt een soul train, een letterlijke zielentrein volgepakt met de geesten van overlevenden, waar op het perron wordt gedanst op de swingendste soul.
Beetlejuice Beetlejuice is het werk van een maker die volledig trouw is aan zichzelf en vanuit dat fundament alle registers opentrekt. Dat levert zeldzaam aanstekelijke cinema op.
Komedie
★★★★☆
Regie Tim Burton
Met Michael Keaton, Catherine O’Hara, Winona Ryder, Justin Theroux, Jenna Ortega, Willem Dafoe.
105 min., in 160 zalen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant