Als het binnenkort wemelt van de mensen die op de nieuwe app Rebind zitten om van een AI-docent te leren welke koloniale tegenstelling terugkeert halverwege hoofdstuk drie van Conrads Heart of Darkness, heb ik het vandaag mis. Ik voorspel namelijk dat het enthousiasme waarmee de bedenkers in deze krant over die app vertelden, niet massaal op gebruikers zal overslaan. Mensen die houden van nieuwe apps houden vaak minder van oude schrijvers. Mensen die graag klassieke auteurs lezen doen dat liever zonder AI-docent die ze wijst op een cirkelredenering in alinea 11 t/m 14.
Begrijpend lezen is met docenten van vlees en bloed vaak al funest voor het leesplezier. Ik prijs me gelukkig dat je in mijn tijd nog docenten had die zeiden dat je een boek moest lezen omdat het ‘heel mooi’ was. Flink wat mensen hebben de laatste jaren betoogd dat ontlezing onder jongeren behalve met de smartphone te maken heeft met al dat tekstbegrip op school.
Leesplezier ontstaat als je een band krijgt met een auteur zonder dat er iemand tussenzit die uitlegt wat de auteur bedoelt. Dat auteurs van lang geleden nog steeds lezers hebben, heeft volgens mij alles te maken met hun vermogen mensen rechtstreeks te raken. F. Scott Fitzgerald-lezers kunnen de queertheorie missen. Ik vraag me af wat literatuurwetenschappers überhaupt bewoog de queertheorie te verbinden met The Great Gatsby – liefde voor het boek was het niet.
Echt gevaarlijk terrein voor mensen die graag uitleggen wat auteurs bedoelen is het oeuvre van de ‘aparte denker’ Nietzsche. In deze krant vertelde een filosofiedocent dat hij zestig uur was geïnterviewd over Also sprach Zarathustra om een AI-docent van Rebind van kennis te voorzien. Ik houd mijn hart vast – al kan het natuurlijk dat juist zonderlinge AI-uitleg in het geval van Nietzsche inzichtelijk is. Als binnenkort iemand dankzij Rebind Also sprach Zarathustra begrijpt, hoor ik het graag. Ik zit tot die tijd op TikTok.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns