‘Dit programma heeft nog nooit zoveel diepgang gehad.’ Wilfred Genee zei het met een spoortje ironie in zijn stem, maar helemaal overdreven was het niet. In het kleine kwartier daarvoor had socioloog Hein de Haas in Vandaag Inside een bijna ononderbroken monoloog mogen houden over de ‘migratiecrisis’ in Nederland. De Haas betoogde dat er eerder sprake was van een politieke crisis, die politici in staat stelde om erg makkelijk terug te vallen op symbool- en zondebokpolitiek.
De Haas legde uit dat politici die het hardst schreeuwen om het indammen van migratie vaak ook de meeste boter op het hoofd hebben, omdat zij het (economische) belang van arbeidsmigratie vaak doelbewust verzwijgen. Kortom: pure hypocrisie. Het betoog van De Haas was helder en inzichtelijk, en leidde er zelfs toe dat Johan Derksen een minuut of 7 stil was (dat moet wel een nieuw record zijn).
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Zo leken de stamgasten zelf ook te schrikken van de inhoud, al was het zeer prijzenswaardig dat Vandaag Inside zoveel tijd inruimde voor De Haas. Genee stelde nog gekscherend dat het ‘geen Op1 moest worden’, maar in een studio waar de populistische insteek vaak de populairste weg is, was zo’n stukje inhoud lang zo gek niet.
Het college van De Haas sloot bovendien perfect aan bij de start van de docuserie Vaarwel vaderland (Omroep MAX), waarin gepensioneerde migranten en arbeidsmigranten worden gevolgd die in de jaren vijftig en zestig naar Nederland kwamen. Vaak waren er genoeg logische verklaringen om een leven in Suriname, Indonesië of Sardinië achter te laten, maar de cultuurshock was er niet minder om. Ga er ook maar aan staan, om de lokale kost te verruilen voor de typisch Hollandse geprakte troep die moet doorgaan voor avondeten.
En hoewel de houding richting migranten vaak een stuk gastvrijer was dan tegenwoordig, bleek de aanpassing ook lastig. De (noodgedwongen) uit Batavia vertrokken Frits: ‘Je moet je voorstellen: je hebt een prachtig huis, helemaal gemeubileerd en wel, en je gaat alleen met zes koffers weg. Het is een van de bizarre dingen die je als mens moet meemaken.’
Door de verhalen van die boeiende hoofdpersonen werd het MAX-achtige toontje dat vroeger alles beter was (in de jaren zestig kon je nog gewoon geld op straat leggen voor de melkboer!) niet al te storend. Met hun aanstekelijke, soms verdrietige anekdotes, kregen we een net iets ander perspectief op de verhalen van migranten, een perspectief dat zestig jaar later allang is verzopen in een populistische modderpoel van hypocriet geschreeuw voor de bühne.
Zo paste die typische Omroep MAX-nostalgie perfect op een tv-avond waarbij de feitenvrije emotie rondom het thema ‘migratie’ zowaar eens plaatsmaakte voor de inhoud, zelfs op de plekken waar je dat het minst zou verwachten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant