Wat de verloskundige ook voorstelt, de barende vrouw wil het niet. Ze weigert het vaginale onderzoek om de ontsluiting te controleren, haar vliezen mogen alleen spontaan breken, en een katheter om haar blaas te legen wil ze al helemaal niet. Haar bevalling moet natuurlijk verlopen, maar wel mét pijnstilling, en om die reden bevalt ze in het ziekenhuis.
Het medisch team maakt zich zorgen over de stagnerende bevalling, maar al hun adviezen worden gewantrouwd en in twijfel getrokken. De vrouw uit ondertussen haar ongenoegen. Over de zorg, het eten, de ruwheid van het hoeslaken en het felle licht in de kamer. De zorgverleners lopen letterlijk en figuurlijk op hun tenen, maar als de hartslag van de baby daalt, is de tijd en het geduld van het team op. De baby moet nú geboren worden!
Met overredingskracht en kunst- en-vliegwerk wordt de baby geboren. Als ze na een korte reanimatie begint te huilen, gaat een zucht van verlichting door de kamer. De sfeer slaat om als de moeder ontdekt dat de navelstreng is doorgeknipt. Meerdere malen wordt uitgelegd dat de baby, omdat ze niet ademde, door de kinderarts moest worden meegenomen en er geen tijd was om op de nageboorte te wachten, maar de vrouw wil er niets van weten.
Het team sluit de nachtdienst af en gaat met een kater naar huis. Een paar dagen later dient de vrouw een klacht in tegen de verloskundige, de gynaecoloog en de kinderarts. Ze beweert een bevaltrauma te hebben, veroorzaakt door een medisch team dat haar onder druk zette en haar wensen niet respecteerde.
Over de auteur
Danka Stuijver is huisarts en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.Klik hier om een nieuwe paragraaf te startenKlik hier om een nieuwe paragraaf te starten
Ik kan me goed voorstellen dat deze vrouw terugblikt op een bevalling die voor haar buitengewoon teleurstellend en intens is geweest. Toch lijkt het onvermijdelijk dat haar vijf pagina’s tellende geboorteplan vroeg of laat in het (vrucht)water zou vallen. Haar verwachtingen en verlangens waren bovendien niet alleen onrealistisch, maar hebben bijgedragen aan de risico’s die zij, en haar baby, tijdens de bevalling hebben gelopen.
Wat ik mij vooral afvraag: hoe het kan dat een zwangere vrouw, in deze tijden van grote personele schaarste en een onder druk staande toegankelijkheid van verloskundige zorg, een dergelijk verlanglijstje heeft kunnen opstellen en door niemand tot redelijkheid is gemaand? Of lukte dat niet?
Gynaecoloog Mieke Kerkhof waarschuwt dat misinformatie van influencers en zelfbenoemde geboorte-experts heeft geleid tot de bizarste angsten en onrealistische verwachtingen rondom de bevalling. Een gevolg daarvan is dat barende vrouwen steeds vaker monitorende handelingen weigeren, zoals een vaginaal toucher om de vordering te kunnen meten of het plaatsen van een schedelelektrode bij de baby om diens gezondheid in de gaten te houden. Dit terwijl, zeker buiten kantoortijden, de bevalzorg wordt geleverd door een klein team met meestal één gynaecoloog en een handjevol verloskundigen en verpleegkundigen.
Zij zorgen voor meerdere bevallende vrouwen op hetzelfde moment. De enige manier om dit veilig te doen, is juist door te monitoren, zodat zij weten waar het goed gaat en waar medisch ingrijpen noodzakelijk is. Uiteindelijk zullen zij verantwoordelijk worden gehouden voor de veiligheid van zowel moeder als kind, en vooral: het op de wereld zetten van een gezond kind.
Sommige bevalverzoeken doen je steil achteroverslaan. Tijdens mijn eigen pufcursus vroeg een medezwangere wat er zou gebeuren als de ziekenhuizen in Utrecht vol zouden zitten op het moment van haar bevalling. Overigens geen gekke vraag nu ziekenhuizen steeds vaker een patiëntenstop moeten instellen vanwege gebrek aan personeel. Toen mijn pufcollega hoorde dat ze in dat geval waarschijnlijk naar Nieuwegein zou moeten, trok ze haar bovenlip op: ‘Maar dan staat er Nieuwegein in het paspoort van mijn kind. Dat wil ik niet!’ Ze vervolgde bloedserieus: ‘Kan ik in mijn bevalplan laten vastleggen dat ik in dat geval naar Amsterdam gebracht wil worden?’
Hoe kunnen we in vredesnaam komen tot passende zorg met dergelijke, vaak onbewust, ongepaste eisen en verzoeken?
Misschien is het tijd dat juist de ziekenhuizen en verloskundigen een bevalplan opstellen dat de zorg en protocollen beschrijft: dit is hoe wij werken en wat u, dag én nacht, van ons mag verwachten. Uiteraard is er ruimte voor persoonlijke wensen, maar we moeten af van de trend waarin bevalplannen veranderen in steeds langere en onrealistische verlanglijstjes, terwijl de geboortezorg onder toenemende druk staat.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant