Bij de US Open in New York plaatsten drie Amerikanen zich dinsdag voor de halve finale. Ze werden een handje geholpen door hun chauvinistische landgenoten op de tribune.
Voor het eerst in zijn loopbaan bereikt Taylor Fritz dinsdagmiddag de halve finale van een grandslamtoernooi. ‘Waar beter dan hier, voor deze fans’, zegt de Amerikaan na zijn overwinning in de kwartfinale op de Duitse Alexander Zverev: 7-6 (2), 3-6, 6-4, 7-6 (3). Terwijl hij wordt geïnterviewd op het grote plein van het tenniscomplex in New York, zet de menigte achter hem een massaal ‘U-S-A! U-S-A!’ in.
Het is dinsdag een Amerikaans feestje bij de US Open. De 23-jarige Emma Navarro, geboren in New York, plaatst zich eerder op de dag ten koste van de Spaanse Paula Badosa voor de halve finale (6-2, 7-5), ook voor haar een primeur.
Over de auteur
Koen van der Velden schrijft voor de Volkskrant over sport in de Verenigde Staten. Hij woont in New York.
Showman Frances Tiafoe zorgt in zijn avondpartij tegen de Grigor Dimitrov voor het volgende succes, al moet hij het hebben van een opgave van de Bulgaar: 6-3, 6-7 (5), 6-3, 4-1. In de halve finale speelt hij vrijdag tegen Fritz, waardoor er voor het eerst sinds 2006 weer een Amerikaanse man in de finale in New York staat.
Voor de tennissers van eigen bodem is de US Open een warm bad. Het thuisvoordeel is aanzienlijk. Vooral in het grote Arthur Ashe Stadium, een tennistempel met bijna 24 duizend stoeltjes, worden de publiekslievelingen naar de overwinning gebruld door toeschouwers die bekendstaan om hun luidruchtigheid.
De Amerikaanse tennissers bewaren hun beste tennis vaak voor hun thuistoernooi. Coco Gauff, in de achtste finale uitgeschakeld door Navarro, won er vorig jaar de eerste grandslamtitel van haar carrière. De jonge Ben Shelton kende bij dezelfde editie zijn doorbraak. Fritz, de hoogstgeplaatste Amerikaanse man (ATP-12), speelt er nu het toernooi van zijn leven en ook Jessica Pegula kan zich woensdag (na dit schrijven) nog plaatsen voor de halve finale.
Vooral Tiafoe is in New York een betere speler dan elders. Dinsdag bereikt hij voor de tweede keer de halve finale van de US Open, terwijl hij verder alleen bij de Australian Open eens verder kwam dan de vierde ronde van een grandslam.
De nummer 20 van de wereld gaf eerder toe dat hij het hele jaar aftelt naar de US Open. De wisselwerking met het publiek is onderdeel van zijn spel. Na knappe winners heft hij zijn gebalde vuist richting de tribunes.
Niet voor niets worden zijn partijen door de organisatie van het toernooi op primetime in het Arthur Ashe ingepland, al zijn er bij zijn partij tegen Dimitrov opvallend veel lege stoeltjes te zien. Eregast Roger Federer krijgt de grootste ovatie als hij op het grote scherm verschijnt. De Zwitser, vijfvoudig winnaar van de US Open, werd in de loop der jaren geadopteerd door het Amerikaanse publiek.
In New York is de invloed van de toeschouwers groot. ‘Ik denk dat Amerikaanse spelers er veel voordeel van hebben’, zegt Wesley Koolhof. Bij zijn laatste grandslam wordt de afzwaaiende dubbelspecialist dinsdag uitgeschakeld door het Amerikaanse duo Nathaniel Lammons en Jackson Withrow.
Tijdens een van zijn opslagbeurten zijn de lampen in het stadion opeens feller gaan schijnen. Het irriteert Koolhof, maar hij vermoedt geen opzet. ‘Ze zijn hier behoorlijk chauvinistisch’, zegt hij, ‘al hebben de Fransen bij Roland Garros dat ook, misschien wel meer. Alleen zijn ze hier luidruchtiger.’
Ook Paul Haarhuis weet hoe het is om het Amerikaanse publiek tegen zich te hebben. In 1991 speelde hij in de kwartfinale tegen de toen 39-jarige publiekslieveling Jimmy Connors.
Hij hoort het publiek nog schreeuwen, na een memorabel punt in de tweede set waarbij de Amerikaan vier van zijn smashes terugsloeg en de rally alsnog won. ‘Zo veel lawaai heb ik nooit meer gehoord in een stadion’, zegt Haarhuis, die de partij verloor. ‘Er was geen houden meer aan.’
Hij heeft bewondering voor de manier waarop de Amerikanen hun tennissers steunen. ‘Je hoopt dat het Nederlandse publiek dat ook zou doen. Zolang het maar sportief blijft.’
Dat is niet altijd het geval. Vraag het de Duitse Laura Siegemund, die het vorig jaar in de eerste ronde moest afleggen tegen Coco Gauff. Het publiek verloor zijn geduld met het trage serveren van Siegemund, en liet dat merken met boegeroep. Na de partij barstte de Duitse in tranen uit. ‘Ze behandelden me zonder respect, alsof ik een slecht mens was.’
Ook Naomi Osaka werd in 2018 aan het huilen gebracht, toen de toeschouwers de kant kozen van een woedende Serena Williams. Die kreeg het aan de stok met een umpire. Dat Osaka won, werd haar niet in dank afgenomen. Onder boegeroep verontschuldigde de Japanse zich zachtjes voor het bederven van het Amerikaanse feestje.
Ook dinsdag is soms applaus te horen bij gemiste opslagen van buitenlandse uitdagers, maar meestal kleurt het publiek binnen de lijntjes. De reële mogelijkheid van een nieuwe Amerikaanse grandslamkampioen bij de mannen stemt het volk vrolijk.
Het wachten is op een opvolger van Andy Roddick, die zondag in meerdere opzichten zal worden afgelost. Hij is de laatste Amerikaan in een grandslamfinale (Wimbledon, 2009) en de laatste die de finale van de US Open (2006) wist te halen.
Ook is hij de laatste Amerikaanse winnaar van het toernooi: in 2003 versloeg hij Juan Carlos Ferrero. Daarna volgde een lange droogte. Het is zondag aan Fritz of Tiafoe om het Amerikaanse mannentennis nieuw leven te schenken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant