De lezersbrieven, over Nederlandse fruitsoorten, de ongelijke beloning van paralympische en ‘gewone’ sporters, de afgenomen populariteit van de Bijenkorf, Pieter Omtzigts oproep om meer kinderen, goudwinning en de bepekte toegang tot het Nationaal Archief.
Vraag een wielrenner naar de ideale eigenschappen van een fiets en hij zal antwoorden in termen van: licht in gewicht, smalle banden, en een dun zadel. Dit alles om de energie die wordt opgewekt met trappen zo efficiënt mogelijk te gebruiken.
Met zijn dikke banden, hoge gewicht, en zijn brede, niet-verstelbare zadel staat een fatbike ver af van de ideale fiets. De pedalen lijken enkel te dienen om de motor te activeren. Logischerwijs zie je fatbikegebruikers doorgaans wijdbeens en loom trappend rondrijden, terwijl de motor het feitelijke werk doet. Liever nog wordt een gashendel gemonteerd, waardoor het moeizame getrap kan worden vermeden.
Als je goed kijkt, is een fatbike eigenlijk geen (elektrische) fiets. De fatbike staat veel dichter bij een snor- of bromfiets, waarvoor een rijbewijs, verzekering, en het dragen van een helm verplicht zijn. Laten we dan ook de discussie over broodnodige maatregelen om de toename in ongelukken met fatbikes te beteugelen vanuit dit vertrekpunt voeren.
Hank Vleeming, Oosterhout
In de krant van 3 september stelt presentator en kookboekschrijver Laura de Grave in de rubriek ‘Beter Leven’ dat er in Nederland vijftien soorten fruit verkrijgbaar zijn. Dit is zeker weten een onderschatting.
Alleen al op ons erf in het buitengebied van Wichmond in de Achterhoek kom ik tot zeventien soorten: appel, peer, pruim, kers, druif, rode aalbes, zwarte bes, kruisbes, jostabes, braam, framboos, aardbei, Japanse wijnbes, loganbes, kornoeljebes, honingbes en blauwe bes.
Al vanaf eind mei tot nu oogsten we continu fruit uit eigen tuin, en het is nog lang niet op. In het wild plukken we daarnaast af en toe cranberry, blauwe bosbes en rode vossenbes. De perzikboompjes op ons erf geven nog geen vruchten en verder hebben we nu (nog) geen kweepeer, mispel of moerbei. Met die soorten erbij zitten we al aan bijna 25 soorten die in Nederland groeien en fruit leveren, en dan mis ik vast nog soorten.
We redden ons dus prima zonder ananassen, mango’s en ander tropisch fruit (afgezien van af en toe een trosje bananen) en genieten volop van fruit van eigen erf, in alle kleuren van de regenboog, met een breed smaakpalet en met een veelheid aan gebruiksmogelijkheden.
Bauke de Vries, Wichmond
Fijn die aandacht voor de Paralympics in Parijs en volkomen terecht. Kan iemand mij dan toch even uitleggen hoe het anno 2024 in hemelsnaam mogelijk is dat paralympische sporters van sportorganisatie NOCNSF veel lagere bedragen/premies krijgen voor gouden, zilveren en bronzen medailles dan hun medesporters die aan de ‘gewone’ Spelen deelnamen?
‘Deelnemen is belangrijker dan winnen’ is een vaak gehoord adagium bij de Spelen en dat geldt voor álle sporters, maar dat maakt dit verschil voor mij niet minder verbazingwekkend.
Cor Peeters, Brielle
Op de economiepagina van 4 september kom ik de volgende kop tegen: ‘Bijenkorf kampt met zuinige klant.’ Recentelijk maar weer eens een blik geworpen in een Bijenkorf. Inderdaad, één blik. ‘Klant kampt met dure Bijenkorf’ zou als kop beter op zijn plaats zijn geweest.
Eric Freriksen, Aalten
Pieter Omtzigt maakt zich zorgen over het lage geboortecijfer; Pieter Omtzigt maakt zich zorgen over het lage geboortecijfer; als dat op het huidige niveau blijft dan ‘moeten we arbeidskrachten uit het buitenland gaan halen, misschien zelfs wel van buiten Europa’.
Een kind kost je zo’n 150 duizend euro als ouder, tot ze als arbeidskracht ingezet kunnen worden. Daar komen de kosten voor onderwijs (minimaal 50 duizend euro aan belastinggeld) en zorg nog bij. Als het gaat om het werk dat gedaan moet worden, is het uit het buitenland halen van werknemers dus een stuk goedkoper dan ze zelf ‘fokken’. Het voordeel is ook nog eens dat je precies zoveel buitenlandse arbeidskrachten kunt ophalen als nodig is, én precies op het moment dat ze nodig zijn.
Mijn vermoeden is daarom dat Omtzigt zich om andere dingen zorgen maakt, dan om de te verrichten arbeid.
Niek van Dijk, Amsterdam
Jonathan Witteman schetst in zijn artikel een onthutsend beeld van de duistere kanten van goudwinning en de gevolgen daarvan voor mens en milieu, iets wat we eigenlijk stiekem toch al wisten.
Des te verwonderlijker is het, dat zenders als Discovery Channel en National Geographic programma’s over goudwinning aan kijkers presenteren onder het mom van avontuur, vrijheid en ondernemerschap.
De eerste zin van het artikel, ‘Schizofreen; zo kun je de menselijke relatie met goud gerust typeren’, kon niet treffender.
Fons Bouchier, Naarden
Met de huidige lozingen van met name pfas in de Rijn wil ik graag de term chemocide introduceren.
Bert van Gorcum, Hoofddorp
Sylvia Evers beklaagt zich terecht dat het digitaal openbaar maken van de dossiers van ‘foute’ Nederlanders bij het Nationaal Archief wordt uitgesteld. Zonder daar wat aan af te willen doen, wil ik ook graag aandacht vragen voor de dossiers van ‘goede’ Nederlanders. Ook die zijn niet digitaal te raadplegen, en naar mijn weten zijn daar ook geen plannen voor.
Mijn oudtante had een pensioen van de Stichting 1940-1945, naar verluid naar aanleiding van een belangrijke verzetsdaad van haar en haar man in de Tweede Wereldoorlog in Rotterdam. Zij is overleden in 1991 en heeft daar nooit over willen praten.
Nu ik wil weten wat zij gedaan heeft om dit te verdienen, zal ik haar dossier persoonlijk bij het Nationaal Archief moeten gaan inzien. Daarvoor moet ik mij eerst registreren, een aanvraagformulier invullen, het besluit afwachten, een afspraak maken en naar Den Haag reizen. Ik mag het dossier dan inzien, maar scans of foto’s maken is verboden, alleen aantekeningen (digitaal of met potlood en papier) zijn toegestaan.
Ik vind het onbegrijpelijk dat er zoveel drempels worden opgeworpen voor diegenen die verzetsmensen na al die jaren de credits willen geven die zij verdienen. Het zou het Nationaal Archief sieren als zij uit zouden leggen waarom de argumenten voor de beperkte openbaarheid – beschermen van de privésfeer van nog levende personen, belang van de Staat, onevenredige benadeling van personen of instanties – na tachtig jaar wel voor hun dossiers van toepassing zijn, maar op termijn niet voor ‘foute’ Nederlanders. Want ik begrijp het niet.
Jeroen Roos, Zwartewaal
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant