Een sterfgeval in de familie leidt tot een onvoorstelbare hoeveelheid gedoe. Allerlei instanties betuigen per brief hun ‘oprechte deelneming’ (ja hoor) waarna ze 35,40 euro achterstallige motorrijtuigenbelasting bij je opeisen, of de gehandicaptenparkeerkaart van de dode, of de identiteitsbewijzen van alle ‘erven’ plus een kopie van de rouwkaart en een pond sperziebonen (nee, dat laatste niet, maar het had me niet verbaasd).
‘Een kopie van de rouwkaart? Waarom?’ vroeg ik ongelovig aan de mevrouw van de bank, afdeling ‘nabestaandenservice’. Ze had zojuist haar oprechte deelneming betuigd, nadat ik haar had verteld dat de heer W.A. Witteman dood was en dus geen bankrekening meer nodig had. ‘Hééft u geen rouwkaart?’, vroeg ze achterdochtig, klaar om het hokje ‘uitschot/tuig/gespuis’ aan te vinken op een formulier. ‘Jazeker wel!’, riep ik, ‘maar wat moet u daarmee?’
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
‘Nou’, antwoordde ze. ‘Dan kunnen we zien dat uw naam erop staat. En dat u dus, zeg maar, erfgenaam bent.’ Het leek me niet waterdicht, want zelfs een 8-jarig kind kan een namaakrouwkaart ontwerpen met zijn naam erop (of die van de poes), waarna de frauduleuze miljoenen blijkbaar vanzelf binnenrollen.
Wat die miljoenen betreft: je leest vaak dat oudjes hun kinderen enorme bedragen nalaten, en huizen en zo, maar helaas, zo’n oudje was mijn vader niet. Het schamele beetje geld dat hij bezat hadden we trouwens meteen van zijn rekening gehaald om de begrafenis te betalen.
‘Er staat niks meer op die rekening toch? Een paar euro misschien?’, zei ik tegen de mevrouw. ‘Ik mag u helaas niet zeggen om welk bedrag het gaat’, zei ze preuts. ‘Daarvoor moet een en ander eerst afgewikkeld worden. We sturen u straks per sms een inlogcode waarmee u zwazwiezozwoezwiezwa. U heeft dan 72 uur om ons te plarepliereploereplap. Vervolgens sturen wij u een akte van billebolleballebap, u stuurt ons de kopie van de rouwkaart plus een het bewijs van miezemozemauzemak, en...’
‘Dank u wel’, zei ik en ik hing op. Daarna rekende ik uit wat de begrafenis had gekost en trok dat bedrag af van mijn vaders ‘erfenis’. Er bleef bijna 400 euro over. Daarvan zijn we met zijn allen gaan eten bij de oude, vertrouwde Chinees in mijn vaders geboortedorp.
Het was heel gezellig. We namen het ervan, want we hadden wat te vieren: voor het eerst in decennia aten we op mijn vaders kosten.
Beste mensen van de bank, sorry, maar ik denk niet dat het er nog van komt, die kopie van de rouwkaart en die akte van miezemozemauzemak, en zo.
Waarvoor mijn oprechte deelneming.
Source: Volkskrant