We moesten het maar eens hebben over nostalgie-tv, nu dit najaar opnieuw allerlei televisiekliekjes worden opgewarmd in de grote formatmagnetron. Jarentachtigklassieker Medisch Centrum West wordt hervat met een compleet nieuwe cast, en als we de eerste teasers mogen geloven, maakt ook Gooische Vrouwen binnenkort een herstart die grootser (of grotesker) wordt dan ooit.
En dan was daar afgelopen weekend ook nog de ‘langverwachte’ nieuwe versie van Te land, ter zee en in de lucht, ditmaal in een commercieel jasje, aangestuurd door de nimmer werkloze Ruben Nicolai en giechelend grappenkanon Gerard Joling als starter.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
De herstart was succesvol, met meer dan een miljoen kijkers. En toch voelde het gek. Aan nostalgie kleeft vaak iets vreemds, daar het ons meestal ontslaat van een echt eerlijk oordeel over programma’s die ons vroeger nauw aan het hart lagen. Het is wat ik nog steeds heb bij programma’s die ik (iets te) fanatiek keek in mijn kinderjaren, zoals Bassie & Adriaan, of een doorsnee Nederlandse gezinssitcom uit de jaren negentig.
Sommige programma’s kun je blijkbaar zo vaak en fanatiek zien, dat ze zich nestelen in een hoekje waar de criticus nooit welkom is. Kijken naar de kwaliteit doe je al lang niet meer, daarvoor biedt de nostalgitis te vaak een te aantrekkelijk ideaalbeeld van hoe het vroeger was – zelfs als de tv-herinnering meestal een iets te rooskleurige opwaardering is van de werkelijkheid.
Maar ja, het rottige van succesnummers uit het verleden, is dat er altijd wel iemand op het idee komt om die nummers in een moderne remix te gooien. En dus kwamen Bassie en Adriaan terug als hoogbejaarde clown en acrobaat in een afgrijselijke kinderfilm, werden er (mislukte) pogingen ondernomen om Nederlandse jarennegentigsitcom Kees & Co nieuw leven in te blazen, en kunnen we nu dus weer wekelijks kijken naar tobbedansen en blij dat ik glij, terwijl Gerard Joling grappen maakt over baarmoeders, zweepjes en frikandellen.
Het was in veel opzichten hetzelfde als altijd, maar het wilde maar niet vertrouwd worden. De goede nostalgie die je proeft bij het kijken van carnavaleske waterpret van weleer, smaakt blijkbaar heel anders als alles wordt herhaald in een wat goedkope, weinig sfeervolle setting in de Efteling. Alsof er een oude plaat opnieuw wordt uitgebracht op Spotify: je voelt er niets bij, terwijl het toegankelijker is dan ooit.
Natuurlijk, Te land... schuurde altijd al aan tegen het infantiele, maar ik heb dan toch liever korrelig infantiel dan inferieur infantiel, waarbij het zielloze carnaval ook nog aan elkaar hangt van onvermijdelijke loterijreclames.
Nostalgiehonger stil je zelden met dat wat nieuw oud is, maar toch liever met dat wat écht oud is. Geen enkele nostalgie-upgrade kan uiteindelijk op tegen de zoete smaak van een (al dan niet valse) rooskleurige herinnering.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant