Anna van den Breemer schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt.
Jonge kinderen zijn na half 6 niet meer welkom in restaurant Mossels & Meer in Oostkapelle, zo viel eerder in de Volkskrant te lezen. De jengelende kinderen en lakse ouders zorgden bij de eigenaren (en andere gasten) voor steeds meer ergernis. Moet je eigenlijk wel uit eten willen met jonge kinderen? En als je dan gaat: hoe leid je zo’n bezoek in goede banen?
Dit zeggen de deskundigen
‘Een familierestaurant is natuurlijk wat anders dan een sterrentent’, antwoordt de Vlaamse etiquettedeskundige Brigitte Balfoort op de vraag of kleine kinderen thuishoren in een restaurant. Bij iets minder chique plekken kan het prima. Sterker nog: als de portemonnee het toelaat, zou het een onderdeel van de opvoeding moeten zijn. ‘Ik moet altijd lachen als ik in het programma First Dates kandidaten met hun bestek zie zwaaien alsof het degens zijn.’ Volgens Balfoort, auteur van De etiquettebijbel voor kinderen, is het aanleren van goede tafelmanieren erg belangrijk. ‘Dan voelen ze zich later als volwassenen op hun gemak in elk restaurant en weten ze hoe het hoort.’
Bij het onderwerp ‘kinderen in restaurants’ wordt altijd de welgemanierde Franse jeugd erbij gehaald. Zij blijven wél braaf zitten en schreeuwen niet. Hoe kan dat toch? ‘In Frankrijk is het tafelmoment belangrijker. Kinderen zijn ook thuis gewend om lang te dineren’, zegt Balfoort. ‘Ze leren om nieuwe dingen te proeven. Met bestek.’ Wanneer het verschil tussen thuis en een restaurant groot is, omdat het gezin bijvoorbeeld op de bank voor de televisie eet, dan wordt het een stuk lastiger.
Of een restaurantbezoek succesvol of dramatisch verloopt, hangt af van veel factoren. ‘Het ene kind kan met gemak een half uur rustig zitten, het andere niet’, zegt pedagoog en kindervoedingsdeskundige Iris Vernooij. ‘En dan is er nog het tijdstip. Dineren gebeurt vaak aan het einde van een drukke dag. Wanneer je kind altijd stipt om half 7 in bed ligt, dan is het misschien minder haalbaar.’
Over de auteur
Anna van den Breemer schrijft over grote en kleine levensvragen voor de Volkskrant. In de opvoedrubriek ‘Iedereen doet maar wat’ behandelt ze elke week kwesties waar ouders tegenaan lopen. Ze publiceerde meerdere boeken, waaronder Alle ouders klungelen maar wat aan.
Thuis oefenen helpt. Dek de tafel met servetten, bestek en een peper en zoutvaatje. Leer ze dat ze niet zomaar van tafel mogen als ze klaar zijn. Dat je soep niet slurpt boven je bord. ‘Die zaken zijn moeilijk af te leren als je ze niet vroeg meekrijgt’, aldus Balfoort. Vertel dat in een restaurant het personeel zijn werk moet kunnen doen. Dat je niet met harde stem praat, zodat de andere gasten elkaar ook kunnen verstaan. ‘Bij etiquette gaat het erom dat je eerst aan de ander denkt en dan pas aan jezelf.’
Zorg dat je kind niet barst van de honger wanneer je aan tafel gaat. ‘Geef ze thuis alvast wat’, adviseert Vernooij. ‘Dan is het wachten ook minder moeilijk.’ Overigens is dertig minuten stilzitten voor de gemiddelde 3-jarige echt wel het maximaal haalbare.
Vraag jezelf af wat het doel van het etentje is. ‘Wil je een gezellig gezinsmoment, dan vraagt dat om een investering van de ouders’, meent de pedagoog. ‘Laat de menukaart zien, betrek de kinderen bij alles. Neem kleurboeken mee, doe-boekjes of vragenkaartjes.’ Koester je de verwachting dat je eindelijk eens goed (en romantisch) kan bijkletsen met je partner? Dan is het wellicht verstandiger om een oppas te regelen.
Wat als je kind jengelt? Haal samen een frisse neus of ga even naar het toilet. ‘Gebruik dat moment niet om te straffen, maar om de verbinding te herstellen, door bijvoorbeeld kort tikkertje te spelen’, adviseert Vernooij. Dan is de kans groter dat een corrigerende opmerking (‘niet met het zoutvaatje spelen’) wél binnenkomt.