Soms kan ik ineens terugverlangen naar God. Niet dat zijn aanwezigheid veel voor me betekende, zo goed kende ik hem niet, maar ik mis wat hij kon doen met ons, de mensen. Je kon moeilijk God aanbidden zonder zijn voornaamste gebod te volgen.
Ik dacht aan God door een reportage uit Bloemendaal, vorige week in deze krant. Daar zou in een fraaie villa onder hoge bomen een hospice met tien kamers komen. De gemeente Haarlem blij. Elk jaar zijn veel meer hospicebedden nodig dan er voorhanden zijn en Bloemendaal vergrijst. Maar twee omwonende miljonairs hadden bezwaar. ‘Bang dat kinderen uit de buurt terminaal zieke mensen onder ogen zouden krijgen. Dat er ’s nachts bedlampjes zouden branden. Dat de parkeerdruk zou toenemen.’
Over de auteur
Marcia Luyten is journalist en columnist van de Volkskrant. Luyten presenteerde Buitenhof en werkte zes jaar in Afrika. Ook schreef ze onder meer Het geluk van Limburg en de biografie Moederland, de jonge jaren van Máxima Zorreguieta. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Even voor het beeld: de bezwaarmakers wonen aan een straat met percelen tussen de 1.500 en 3.000 vierkante meter – en groter. De villa’s hebben 300 à 500 vierkante meter woonoppervlak in een duinbos. Zeer gewild vanwege, jawel, de privacy. Bloemendaal prijkt hoog in het jaarlijks onderzoek van EW naar de aangenaamste gemeenten. Maar twee omwonende stellen zijn bang dat hun kinderen stervende mensen over straat zien kruipen. Of dat ze ’s nachts het schijnsel van een nachtlampje zien. Hoe beschutting rijmt met angststoornis.
In de lommerrijke idylle zijn frictie, ongemak en weerstand afgekocht. Bij een probleem zeggen de villamensen: We need to throw some money on that problem. P.F Thomése’s nieuwe roman Black-out maakt juist daarom ‘Blankendaal’ het decor van een ongeluk. Daarna komen mechanismen van in- en uitsluiting des te scherper in beeld.
De jongens uit ’t Gooi ‘die drie jaar geleden op Mallorca een Nederlander van 27 mishandelden die vervolgens overleed, zijn in maart in hoger beroep vrijgesproken van doodslag. Eerder gaf de rechtbank de hoofdverdachte 7 jaar voor excessief geweld tegen Carlo Heuvelman; op zijn schoen zat dna van het slachtoffer. In hoger beroep bepleitte topadvocaat Peter Plasman met succes dat het dna daar ook op een andere manier kon zijn terechtgekomen. Zo’n probleem waar vanuit ‘t Gooi een hoop geld op is gegooid.
Bij het hospice denk je ook gelijk aan Mona Keijzer. De BBB-minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening procedeerde in november – ze was premierskandidaat – tot aan de Hoge Raad om de bouw van een hospice tegenover haar Bloemendaalse villa in Edam te stoppen. Alsof dat niet absurd genoeg was, beriep de BBB-er zich op de uitstoot van stikstof en schade aan een natuurgebied. De politica moet zich met het ontkoppelen van het CDA ook hebben ontdaan van de C. Want waar mensen ook maar iets geloven, in welke God dan ook, proberen ze naastenliefde in de praktijk te brengen.
Volkskrant Magazine trakteerde dit weekend op een interview met rockster Nick Cave. Wat God betreft zit hij tussen niets en iets. Soms gaat hij naar een kerk. Cave kende ongeluk dat zich niet laat afkopen. Hij verloor een zoon. Zijn nieuwe album Wild God is net als zijn online blog The red hand files doordrenkt van geloof, en van empathie. Hij wil troosten. Mensen bijstaan, ze verbondenheid laten voelen. Hij praktiseert het voornaamste gebod heb uw naaste lief.
Mensen van God los vrezen brandende nachtlampjes – het waken bij stervende mensen. Waren ze nog enigszins gelovig, dan waren ze bang voor heel ander licht: dat van de uitslaande vlammen van het hellevuur gestookt met hun euro’s en aandelen, waarin ze eeuwig zouden branden als ze een ander een zachte dood zouden ontzeggen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant