Op catwalks en sociale media domineert een eenzijdig beeld van het mannelijke model: gespierde buik, breed en een scherpe kaaklijn. Toch is er ook vraag naar modellen die afwijken van deze norm. De Volkskrant spreekt drie mannelijke plussize modellen over hun ervaring in de mode-industrie.
‘Werken als model is niet mijn fulltimebaan, maar het is een side hustle die uit de hand is gelopen. Drie jaar geleden werd ik tijdens mijn werk op Schiphol benaderd door een dame. Ze gaf me haar visitekaartje en zei: ‘Ik ben van een modellenbureau en ik denk dat we veel werk voor jou hebben.’ Ik weet dat ik een goede uitstraling heb, maar ik had er nooit bij stilgestaan dat er ook een markt bestaat voor mensen die wat voller zijn.
‘Ik wist meteen dat ik haar wilde bellen. Omdat ik niet te gretig wilde overkomen, heb ik nog een week gewacht. Daarna ging het als een raket. Ik kreeg ineens allemaal klussen, onder andere voor Tommy Hilfiger en Ralph Lauren, en reisde af naar België, Duitsland en zelfs Zuid-Afrika. In Duitsland heb ik de afgelopen jaren de meeste opdrachten gehad. De plussizemarkt voor mannen is daar al meer gevestigd dan in Nederland.
‘Als plussize model heb ik eigenlijk nooit vervelende ervaringen gehad. Ik word op de set even prettig behandeld als ‘normale’ modellen en negatieve reacties naar aanleiding van campagnes heb ik nooit ontvangen. Ik ontvang juist positieve reacties. Recentelijk stuurde een jongen, ook een maatje groter, mij via Instagram een bericht waarin hij mij aanmoedigde om meer van mijn kledingstijl en plussize modellenwerk te delen. Dat vond ik leuk om te horen. Me volledig hierop focussen zal ik echter nooit doen. Daarvoor vind ik de modewereld te onzeker en met mijn 49 jaar blijf ik niet voor eeuwig jong.
‘Hoewel ik nog steeds deel uitmaak van een minderheid in de modewereld, merk ik dat de industrie aan het veranderen is. In de Verenigde Staten kon ik al goed slagen voor mijn maat, maar je ziet dat ook in Europa steeds meer merken grotere maten aanbieden. En dan niet suffe kleding, zoals nu nog vaak het geval is, maar eindelijk een bijzondere broek of opvallend shirt. Zo zag ik laatst op een gebouw in Rotterdam een poster met een campagne van New Balance. Daarop was een joggende man afgebeeld en die was gewoon plussize. Dat was zo dope om te zien. Hopelijk kan ik mezelf daar de volgende keer bewonderen.
‘Merken waar ik nog graag een klus voor wil doen, zijn Gallery Dept. of Rick Owens. Dat laatste merk vooral vanwege hun freaky stijl – daar houd ik wel van. En een keer op een catwalk lopen. Begin dit jaar paste ik voor Tommy Hilfiger in Nederland hun nieuwe collectie, iets wat ik regelmatig voor ze doe. Ze vertelden mij dat binnenkort ook de maat XL in hun catwalk-maten wordt opgenomen. Dat zou ook gelden voor de catwalk in Parijs. Ik heb nog geen uitnodiging ontvangen maar ik heb ze verteld dat ze weten waar ze mij kunnen vinden.’
‘Begin 2021 werd ik door een kennis benaderd met de vraag of ik mee wilde doen aan een fotoshoot voor Adidas, waar hij op dat moment creative director was. Ik kende hem uit de ballroom scene en wist dat hij bezig is met het openen van deuren voor queers en mensen van kleur. Het leek me leuk om mee te doen, maar ik zag het als iets eenmaligs. Want laten we eerlijk zijn: ik bevind me in een zeer extreme niche. Ik ben dik, zwart, en óók nog trans.
‘Uiteindelijk verliep de shoot positiever dan verwacht. Ik kreeg veel complimenten van het Adidasteam en een van hen schreef een aanbevelingsbrief naar APL Models, een Nederlands bureau dat zich richt op modellen met diverse lichamen en identiteiten. Ze hadden mijn foto’s van de shoot en van mijn Instagram bekeken en waren enthousiast. Vervolgens heb ik me daar ingeschreven en heb ik veel toffe opdrachten mogen doen, naast mijn werk als visual designer.
‘Mijn grootste en bijzonderste opdracht was de Pride-campagne van Calvin Klein in 2022, samen met mijn partner Jamil. Ze hadden mijn modellenbureau benaderd met de vraag of ik, met een model naar keuze, auditie wilde doen. Ik koos voor Jamil, die ook plussize is. We zaten in een kamer met honderd andere modellen en elk koppel werd om de beurt opgeroepen voor een testshoot. Een paar dagen later kregen we te horen dat wij een van de acht uitgekozen koppels waren. Twee volle, verliefde mensen in een campagne die door heel Nederland te zien zou zijn: dat is toch heel bijzonder?
‘Als plussize- en transmodel moet je bereid zijn om klappen te incasseren. Tweemaal kregen we die behoorlijk. De eerste klap kwam in de vorm van een meme waarin Jamil en ik – niet op een positieve manier – werden vergeleken met de superslanke Kate Moss en Mark Wahlberg in een Calvin Klein-commercial uit 1992. De grotere klap volgde een half jaar later, toen media als The Daily Mail, The Sun en The Telegraph de campagne oppikten en een podium boden aan negatieve online reacties. De inhoud van die artikelen kon ik nog verdragen, maar doordat mijn naam en land van herkomst werden genoemd, werd ik voortdurend lastiggevallen.
‘Daarna heb ik een jaar lang niet meer als model gewerkt. Niet omdat ik dat niet meer wilde, maar omdat er geen aanvragen meer binnenkwamen. Door alle negatieve berichtgeving rond mijn naam dachten merken wel twee keer na voordat ze me zouden boeken. Dat was een zware periode. Gelukkig kreeg ik veel steun vanuit de gemeenschappen waarmee ik me verbonden voel: de zwarte gemeenschap, de transgemeenschap en de fat liberation-beweging.
‘Waarom ik het modellenwerk toch weer wil oppakken? Omdat ik nog steeds vaak via sociale media hoor dat er in de mode te weinig aandacht is voor mensen met grotere maten. Daardoor ontstaan veel misvattingen over dikke mensen. Ik wil die bestrijden en mensen afleren om dik zijn als falen te zien. Dik zijn betekent niet per se dat je slecht bent; het is slechts een beschrijvend woord. Om zover te komen, moeten op elk niveau van de mode-industrie dikke personen actief zijn, van de Primark tot aan Parijs. Ik stop pas als dat punt is bereikt.’
‘Mijn carrière als plussize model heb ik aan mijn moeder te danken. Een kennis van haar heeft een modellenbureau en hij merkte drie jaar geleden dat er steeds meer vraag naar forse mannen ontstond. Om daarop in te spelen, wilde hij met zijn bureau als eerste in Nederland een aparte ‘curvy’-categorie aanbieden. Via mijn moeder vroeg hij of ik daar interesse in zou hebben.
‘Ik ben niet schuw voor een camera, maar ik zag mezelf niet als model. Daarnaast leek het me vooral spannend om fotoshoots te doen waarin ik mezelf niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk zou moeten blootgeven. Wat voor reacties zou het uitlokken wanneer ik in zwembroek of boxer zou poseren? Uiteindelijk heeft die kennis me overtuigd en duidelijk gemaakt dat hij echt potentie in mij zag.
‘Na een testshoot volgde al snel mijn eerste opdracht. Wat denk je? Een fotoshoot voor een onderbroekenmerk. Ik moest dus meteen uit de kleren en beginnen met wat ik het meest vreesde. Op weg naar die shoot sloeg de twijfel toe. Ik dacht bij mezelf: ‘Peter, waarom doe je dit in godsnaam?’ Ik heb het geld niet nodig, want ik had, en heb nog steeds, een vaste baan. Toch won mijn nieuwsgierigheid en besloot ik ervoor te gaan.
‘Bij de fotoshoot voelde ik me snel op mijn gemak, maar het was even wennen om achteraf de resultaten te zien. Op enkele foto’s lig ik op een luchtbed en is mijn buik in volle glorie zichtbaar. Diezelfde buik die ik in de kroeg probeer in te houden wanneer ik met een vrouw praat. Uiteindelijk hielp het me enorm om de foto’s met mijn omgeving te delen. Naast mijn moeder, die uiteraard alles van mij mooi vindt, reageerden anderen ook super positief. Eén vriend zei zelfs: ‘Ik snap nu wat dat modellenbureau in je zag!’ Die bevestiging gaf me zelfvertrouwen.
‘Inmiddels heb ik gemiddeld één à twee opdrachten per maand. Hoewel de vraag naar mannelijke plussize modellen de afgelopen jaren is toegenomen, zijn er nog steeds niet genoeg aanvragen om dit fulltime te doen. Dat vind ik jammer, want anders had ik hier zeker een carrière in willen maken. Een klus betaalt behoorlijk en de interactie op een set, het sociale aspect, geeft me veel energie.
‘Misschien heb ik geluk gehad, maar ik heb mezelf als plussize model in de mode-industrie altijd op mijn gemak gevoeld. Ik denk zelfs meer dan wanneer ik een ‘normaal’ model was geweest. Dan moet je namelijk voldoen aan strikte maten, waar streng op wordt toegezien en waarbinnen de concurrentie vele malen groter is. Om het even plat te zeggen: het maakt voor een opdrachtgever niet uit of ik 120 of 130 kilo weeg. Ik wijk toch al af van het perfecte plaatje. Buiten die norm vallen geeft me vrijheid, een vrijheid die ik enorm waardeer en die me toestaat om wél naar de McDonald’s te gaan wanneer ik daar zin in heb.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant