De lezersbrieven, over grote en kleine voordelen voor senioren, de helmplicht, herinneringen aan een Blijf van m’n Lijf, roddelende olifanten en tuimelaars en uitstel van de mogelijkheid om oorlogsarchieven online te raadplegen.
Frouke van der Heijde pleit ervoor 55-plussers geen senioren te noemen. Op deze leeftijd zouden mensen volgens haar nog niet met ouderen moeten worden geassocieerd.
Het beeld dat jong zijn leuker is dan ouder worden, overheerst nog altijd. Maar ondanks de vooroordelen over senioren zijn er grote voordelen. Onzekerheid verdwijnt vaak met het ouder worden. Wat anderen van je vinden doet er minder toe. Je weet dat tegenslag bij het leven hoort en dat dat niet het einde van de wereld is. Je weet ook dat je eigen plannen niet per se de beste zijn.
En tsja, een seniorenwoning is nu eenmaal vanaf 55 jaar binnen bereik. Vijf jaar daarna geniet je bij de NS van seniorenvoordeel met keuzedagen. En bij 65 mag je met korting naar de film. Senior zijn is zo gek nog niet!
Jacqueline Holtrop, Utrecht
Kan iemand mij uitleggen waarom ik (bouwjaar 1952 en in het bezit van een door de overheid verplicht gesteld rijbewijs AM), rijdend op mijn antieke Solex (bouwjaar 1963, maximumsnelheid 20 kilometer per uur), een helm moet dragen?
Regelmatig word ik tijdens een van mijn toertochten door lachende helmloze kinderen (bouwjaar na 2012, geen rijbewijs) op een fatbike ingehaald. Dit gebeurt met snelheden van boven de 30 kilometer per uur, waarbij ik overigens niet weet of het lachen komt door het door mij gebruikte voertuig of door het type helm dat ik draag.
Harry Aalbers, Huissen
Wat is dat toch die linkse politici die hun mond vol hebben over ‘inclusiviteit’, ‘tolerantie’, ‘opkomen voor mensen’, maar zelf net zo hard mensen buiten sluiten?
De telefoon niet opnemen voor de minister van Asiel en Migratie omdat ze een andere mening heeft? En dat een statement van jezelf vinden waar je ‘helemaal geen spijt van hebt’? Respectloos. Hiermee schoffeer je de rechtse kiezer op een manier die de grote woorden over inclusiviteit compleet ongeloofwaardig maakt.
Het lukt onze linkse politici ook niet om het goede voorbeeld te geven in een samenleving die steeds verder polariseert. Ze dragen hier zelfs aan bij.
Het is inderdaad kwaadaardig dat asielzoekers tot zondebok zijn gemaakt. Net zo kwaadaardig als rechtse kiezers als dom neerzetten.
Prisca Kool, Sassenheim
In 1976/1977 heb ik als 7-jarige samen met mijn moeder, zusje en broertje in Blijf van m’n Lijf Amsterdam gewoond. Ondanks de chaos en drukte voelde ik me meteen thuis en veilig.
Natuurlijk waren er spannende momenten als een man toch het geheime adres had ontdekt en zijn vrouw (en kind) ervandaan plukte, maar over het algemeen (en zoals mijn broertje het nu nog kan zeggen) was het de mooiste tijd van mijn leven. Er was zelfs een (b)lijflied wat wij allemaal in koor luidkeels zongen, te grappig.
48 jaar later ben ik al die vrijwilligers nog steeds ongelooflijk dankbaar voor hun inzet, en die ervoor zorgden dat veel vrouwen en kinderen uiteindelijk in vrijheid konden leven.
Ik vermoed dat de vrouw die haar kinderen met medevrouwen uit Parijs terug ging halen mijn moeder betreft. Wat een avontuur was dat! Helaas wel mislukt, omdat zusje en broertje geïndoctrineerd waren en begonnen te krijsen op het schoolplein. Maar uiteindelijk zijn we gelukkig alle vier weer bij elkaar gekomen.
Régine Ruiter, Heemskerk
Ja hoor, daar staat het weer, als het om laag en/of ongeschoold werk gaat: ‘Werk, waar Nederlanders zelf de neus voor ophalen’.
Ik denk dat het heel anders zit. Het probleem zit niet aan de kant van de werknemers, maar bij de werkgevers. Want zij willen dat ook eenvoudig werk snel, efficiënt en dus op intelligente wijze wordt uitgevoerd. Daarom heeft elke werkgever voor eenvoudig werk liever een handige, intelligente Bulgaar (minimaal havo-niveau), dan een Nederlander met vmbo-kader. Want die laatste is trager en heeft meer hulp nodig. Dat maakt hem of haar te duur.
Maar dat Nederlanders het werk niet willen doen, is niet waar.
Henny Jellema-van de Kamp, Haarlem
Witoorpenseelaapjes, olifanten en tuimelaars geven elkaar namen waarmee ze elkaar aanspreken: ‘Hé Jaap, jij ook hier?’
Of ze ook over elkaar roddelen – ‘Heb je het al gehoord van Truus en Jannes, ze zijn weer bij elkaar?’ – wordt niet vermeld.
Meer onderzoek is nodig.
Hans Colombijn, Utrecht
Onlangs kondigde het Nationaal Archief aan dat de mogelijkheid tot digitale raadpleging van een half miljoen dossiers van Nederlanders die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief waren voor de Duitse bezetters (NSB’ers, SS’ers en andere collaborateurs) grotendeels wordt uitgesteld.
Reden daarvoor is, volgens de projectleider van het NA, de wens meer tijd te hebben voor het verschaffen van uitleg en context bij die online raadpleging. Dit met het oog op de belangen van de nabestaanden van deze veroordeelde ‘foute’ Nederlanders en zij die daarvan werden verdacht maar niet zijn berecht.
Een zeer onaangename klap in het gezicht van de nabestaanden van de slachtoffers van de Duitsers en hun Nederlandse handlangers, waaronder de nabestaanden van de ruim 101 duizend vermoorde Nederlanders met een Joodse achtergrond, van wie de meesten zonder pardon naar de vernietigingskampen werden afgevoerd om op gruwelijke wijze te worden afgeslacht.
Waarom wordt er opnieuw zo weinig rekening gehouden met hún nagedachtenis en hún nabestaanden? En waarom zijn die belangen, die het NA zegt te hebben meegewogen bij deze beslissing, ondergeschikt bevonden aan de belangen van de familie van de ‘foute’ Nederlanders? Tachtig jaar na de Tweede Wereldoorlog mag het deksel blijkbaar nog steeds niet van de beerput af.
Wanneer durft Nederland het beest in de bek te (laten) kijken? Hoelang moeten de nabestaanden van deze vervolgde en vermoorde Joodse Nederlanders nog wachten? Tot de vierde of vijfde generatie?
Sylvia Evers, Gorssel
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant