Daden hebben consequenties. Stem je als Britten voor uittreding uit de Europese Unie, dan weet je dat je daarvoor een prijs moet betalen. Val je zoals Poetin Oekraïne binnen, dan weet je dat je iets losmaakt dat op jezelf kan terugslaan. Richt je zoals Hamas een bloedbad aan onder Israëliërs, dan weet je dat dit niet ongestraft blijft.
Daden hebben consequenties. Deze stelregel nam de EU als uitgangspunt in de onderhandelingen met het Verenigd Koninkrijk over de uitwerking van de Brexit. Het klinkt als iets wat vanzelf spreekt, als een open deur.
Toch reageerden de Britten woedend toen Brussel duidelijk maakte dat de keuze voor het beëindigen van het lidmaatschap ook het einde betekende van de voordelen van dat lidmaatschap. Ook hebben sommigen in het Westen er moeite mee dat de Oekraïners Poetins invasie in hun land beantwoorden met een inval in Rusland zelf. En krijgt Israël de kritiek dat het in de bestandsbesprekingen eisen stelt die moeten voorkomen dat Hamas ooit weer Gaza als springplank gebruikt voor een slachting onder Israëliers.
Dus niks open deur. Kennelijk accepteert niet iedereen de logica dat daden consequenties hebben. Terwijl het wel zo werkt.
De Russische president Poetin viel Oekraïne aan om het te veroveren, maar ziet nu hoe de Oekraïners een deel van zijn eigen Rusland binnenvallen en bezetten. Hij begon de oorlog en nu brengen ze die bij hem thuis. Hij moet ineens zijn eigen grondgebied verdedigen.
De Oekraïense actie doet denken aan wat de Israëliërs deden in de Oktoberoorlog van 1973. Nadat Egypte met een verrassingsaanval Israël in het nauw had gedreven in de Sinaï-woestijn, stak het Israëlische leger in een gedurfde manoeuvre het Suezkanaal over en bedreigde het de Egyptische hoofdstad Caïro. Het veranderde op slag de machtsbalans op het strijdtoneel. Kort daarna volgde een bestand.
Over de auteur
Arie Elshout is journalist en columnist voor de Volkskrant. Eerder was hij correspondent in de VS en Brussel. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op het slagveld draait alles om beweging, diepte en verrassing met het doel nieuwe, voordelige feiten op de grond te creëren. Dat hebben de Oekraïners goed begrepen. Met hun vermetele Koersk-offensief en verovering van Russische gebieden dwingen ze de Russen een deel van hun troepen weg te halen van het front in Oost-Oekraïne, verwerven ze wisselgeld voor eventuele politieke onderhandelingen en bezorgen ze Poetin gezichtsverlies. Win-win-win, zou je zeggen.
Niettemin viel op hoe angstvallig in westerse kringen werd gereageerd op de Oekraïense stunt. Het is steeds weer de vrees voor escalatie als de Russen worden aangepakt op eigen terrein. Oekraïne moet een goed verhaal hebben, klonk het streng bij het begin van de operatie. Nou, dat verhaal staat hierboven. Het offensief is gewaagd, succes is niet verzekerd, maar het is goed om Poetin in te peperen dat het Russische achterland niet immuun is voor tegenaanvallen. Het is een gevolg van zijn agressie. Waarom zou hij moeten worden gevrijwaard van die gevolgen?
Voor Hamas geldt hetzelfde. Nadat de terreurorganisatie de macht had gegrepen in de Gazastrook, bouwde zij dit gebied uit tot een lanceerplatform voor aanvallen op de Joodse staat, met de gruwelen van 7 oktober als dieptepunt. Om een herhaling te voorkomen wil Israël een zekere mate van controle houden over Gaza, ook militair. Hamas is daartegen. Maar welk recht van spreken heeft het nog? En wat kan het ertegen doen?
Er is zo vaak geroepen dat Hamas nooit volledig kan worden vernietigd, dat gemakkelijk vergeten wordt dat het na elf maanden oorlog wel dusdanig is verzwakt dat het niet veel meer te eisen heeft. De Israëlische gijzelaars zijn zijn belangrijkste troef. Ook kan het dat deel van de publieke opinie bespelen dat de schuld voor alles steevast bij de Israëliërs legt.
Nu valt Israël van alles te verwijten, maar het is volstrekt logisch dat het nooit zal toestaan dat Gaza teruggaat naar een situatie waarin een herhaling van 7 oktober mogelijk is. Daardoor, en door de militaire situatie op de grond, zal het moeilijk, zo niet onmogelijk worden voor Hamas om zijn macht over het gebied te herstellen. Wat er verder ook zal gebeuren in de bestandsbesprekingen, de kans is groot dat Hamas hoe dan ook de gevolgen zal moeten dragen van wat het allemaal heeft aangericht. Dat zou een goede zaak zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant