De lezersbrieven, over de documentaire over oud-premier Mark Rutte, het betoog van Tim Fransen tegen een ‘duplo-democratie’, de woningnood, het Kinderwetje van Tommy Wieringa en onderzoek naar eenzaamheid.
De documentaire over Mark Rutte biedt ons een fascinerende inkijk in het einde van een tijdperk. Maar hoewel de film swingend en onthullend genoemd wordt, blijft de kernvraag: zullen we ooit het raadsel-Rutte oplossen?
Waarschijnlijk niet. Rutte heeft altijd een merkwaardige balans weten te vinden tussen transparantie en geheimzinnigheid. Zijn publieke optreden is charmant, energiek en soms zelfs ontwapenend, maar daarachter schuilt een man die meesterlijk weet te navigeren door het politieke landschap, zonder zichzelf volledig bloot te geven.
Ruttes kracht ligt in zijn vermogen om te luisteren, aan te passen en te leiden zonder zijn persoonlijke overtuigingen op te dringen. Dit maakt hem geliefd, maar ook ongrijpbaar. Misschien ligt daar zijn grootste mysterie: een politicus die perfect de tijdgeest weerspiegelt, maar tegelijkertijd een gesloten boek blijft.
Danny Schram, Den Haag
Wat een helder betoog van Tim Fransen. Eindelijk iemand die rechts én links een spiegel voor durft te houden. Individuele behoeften in een liberale sámenleving, daar knelt het. Er is nog maar bar weinig over van het solidariteitsprincipe, dat ooit de basis vormde voor de huidige verzorgingsstaat. ‘Verander de wereld, begin bij jezelf.’
Gerrie van Rosmalen-Berben, Den Bosch
Aan de buitengewoon knappe analyse van Tim Fransen wil ik nog het volgende toevoegen. Er bestaat in onze democratie geen definitie van ‘politieke partij’. Iedere club met een enigszins breed belang kan zich laten registreren. Er is dan geen enkele belemmering om als politieke partij mee te doen aan de verkiezingen. Een onderliggende overkoepelende maatschappij visie, een visie op de ‘common good’, is geen vereiste.
Politiek in een vrij land als het onze heeft echter betrekking op alles wat ons gezamenlijk aangaat en gaat niet over het verzilveren van zoveel mogelijk punten voor een individuele groep. Een van de kwetsbaarste waarden van onze democratie is dan ook het respect van de meerderheid voor de minderheid. Elke politieke partij in de Tweede Kamer moet zich daar rekenschap van geven en een eigen maatschappijvisie hebben.
Ik besef dat het niet eenvoudig is om het begrip ‘politieke partij’ te definiëren, maar het lijkt me wel van belang als basis van onze democratie.
Tamar Disselkoen-van Raalte, Scheveningen
In kranten lees ik veel over de woningnood en mogelijke oplossingen, maar één oplossing ben ik nog nergens tegengekomen. Ik ken ouderen die in een te groot huis wonen, maar opzien tegen een hogere huur wanneer ze kleiner gaan wonen. Wanneer die mensen een aanbod zouden krijgen waarbij ze hun huidige huurprijs mee mogen nemen, dan kunnen hun oude woningen weer verhuurd worden tegen de maximale huurprijs (binnen de sociale woningbouw).
Dat opent mogelijkheden om grotere woningen toe te wijzen aan gezinnen. Dit zou beter zijn dan belasting heffen op ruim wonen, zoals ik in de column van Frank Kalshoven (31/8). Dan voelt iedereen zich tekortgedaan.
Hannie Stork, Krommenie
In de 19de eeuw gingen kinderen in Nederland gebukt onder de vele en zware kinderarbeid die ze moesten verrichten. Het beroemde Kinderwetje van Van Houten was het begin van het einde hiervan en zorgde met de invoering van de leerplicht en de Arbeidswet dat het leven van kinderen verbeterde.
In zijn column betoogt Tommy Wieringa mijns inziens terecht dat in deze eeuw de kwaliteit van leven van onze jeugd opnieuw onder druk staat. Deze keer door de invloed van smartphones, sociale media, vapes en andere verslavende zaken. Hij suggereert een wettelijk verbod en ik ben voor: het kinderwetje van Wieringa! Welke politieke partij pakt dit op?
Frank Schreurs, Nieuw-Vennep
Het doel van onderzoek doen naar eenzaamheid is erachter komen wat de oorzaken zijn. Deel mensen dan niet in naar leeftijdscategorieën, maar naar levensomstandigheden. Daarin zitten interessante overeenkomsten, niet in het geboortejaar.
Zoals de gepensioneerden (niet de 55-plussers inderdaad).
Wat zijn de gevolgen van het verliezen van een baan? Hoort eenzaamheid daarbij? Of zijn mensen in laagbouwwijken in een dorp minder eenzaam dan bewoners van een grote stad, die in een flat wonen en elkaar niet kennen? Klopt die veronderstelling eigenlijk wel?
Dat is een andere benadering van een moeilijk onderwerp.
Er zijn inderdaad ook jongeren die eenzaam zijn, niet alleen ouderen. En wat te denken van kinderen die op school worden gepest? Beoordeel in ieder geval niemand op leeftijd.
Ank Engel, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant