De asielinstroom onder controle krijgen is nodig, maar crisis op crisis stapelen is niet de oplossing. Duurzaam en coherent migratiebeleid is dat wel.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Van het draagvlak voor asielopvang in Europa is weinig meer over na bijna tien jaar vergeefse pogingen om de illegale migratie onder controle te krijgen. De voorstellen om de asielinstroom te stoppen, worden steeds radicaler én breder gedragen; variërend van het terugsturen van Syrische vluchtelingen naar Syrië tot het herinvoeren van grenscontroles in Duitsland.
Het steekincident vorig weekend in het Duitse Solingen, waarbij een afgewezen Syrische asielzoeker drie bezoekers op een stadsfeest doodstak, is bepaald niet bevorderlijk voor de steun voor vluchtelingenopvang. Dergelijke incidenten dragen bij aan het gevoel van onveiligheid en vervreemding, dat in grote delen van de Europese samenleving is genesteld na de komst van grote groepen vluchtelingen uit andere culturen.
Overheden zullen dit groeiende ongenoegen serieus moeten nemen. Maar een hek om Europa zetten, zoals radicaal-rechtse partijen het liefst lijken te willen, is simpelweg geen optie. Beschaafde en rijke landen hebben de morele en juridische plicht een steentje bij te dragen aan de opvang van mensen in nood uit de rest van de wereld.
Maar er moeten wel dringend maatregelen worden getroffen om te voorkomen dat het draagvlak nog verder afbrokkelt. De Zweedse minister van Migratie vertelde deze week vol trots hoe Zweden de instroom omlaag heeft gekregen met snoeiharde, maar wél samenhangende maatregelen. Doel van de Zweedse regering is de rechten van asielzoekers zo ver in te perken als de regels en het internationaal recht toelaten, legde ze uit. Maar ook om asielzoekers beter te laten integreren zodat zij hun eigen broek kunnen ophouden en een zinvolle bijdrage kunnen leveren aan de samenleving.
Belangrijke bouwsteen van het Zweedse ontmoedigingsbeleid is het bemoeilijken van gezinshereniging. Het langdurig scheiden van kinderen van hun ouders is een hardvochtige maatregel die onherstelbare schade toebrengt aan de ontwikkeling van kinderen en de integratie van de – wanhopige – ouders belemmert. Om die reden zou dit instrument nooit mogen worden ingezet wanneer een gezin op de vlucht uit een oorlog of voor vervolging al in praktijk van elkaar is gescheiden.
Het uitgangspunt dat Zweden van nieuwkomers verlangt dat zij zelf zorg kunnen dragen voor hun ingevlogen gezinsleden is daarentegen niet onterecht. Om die voorwaarde te kunnen stellen, moet een opvangland echter wel de condities scheppen om de eigen broek op te houden. Hoe hardvochtig ook, Zweden lijkt zich in elk geval bewust van deze verantwoordelijkheid.
De reflexen in Duitsland en Nederland zijn van een heel andere orde. Waar Nederland opzettelijk een opvangcrisis creëert in een poging asielzoekers te ontmoedigen en in Brussel een uitzonderingspositie te bedingen, wil Duitsland de noodtoestand uitroepen om grenscontroles te kunnen herinvoeren.
Crisis op crisis stapelen is niet de weg vooruit en brengt tevens de Europese eenheid in gevaar. Nederland kampt net als de rest van West-Europa met zeer ernstige arbeidstekorten die nu lukraak worden aangevuld met – nog veel grotere groepen – onderbetaalde migranten uit Oost-Europa. Het arbeidspotentieel van asielzoekers en statushouders bleef jarenlang onbenut waardoor hun integratie juist stokte. Niemand is gebaat bij crisis, wel bij een samenhangend beleid op asiel- en arbeidsmigratie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant