In Laura H., de serie die gebaseerd is op de journalistieke bestseller van Thomas Rueb, krijgen we geen pasklare antwoorden op prangende vragen.
Na de bestseller van journalist Thomas Rueb, een podcast, een theaterstuk – en niet te vergeten het nieuwsverhaal dat eraan voorafging – is de serie Laura H. de zoveelste verschijning van de Syriëganger uit Zoetermeer in het Nederlandse culturele landschap. Het antwoord op de vraag wat er nu precies omging in deze jonge vrouw en waarom ze haar geluk of gemoedsrust in het zogenoemde kalifaat van IS dacht te vinden, wordt ook in dit zesdelige drama, soms frustrerend, niet definitief gegeven.
De serie, geregisseerd door Kadir Ferati Balci en Flynn von Kleist, richt zich geheel op het verhaal van Laura, grotendeels vanuit haar perspectief. Dat zal deels vanuit budgetoverwegingen zijn gedaan, maar soms voelt het ontbreken van een historische achtergrond ook alsof we als kijker de benauwde wereld van Laura worden binnengeleid, zonder dat we achter de muren kunnen kijken.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, films fotografie en populaire cultuur.
Als ze na haar vlucht uit IS-gebied in 2016 en haar terugkeer in Nederland als een terreurverdachte wordt behandeld, verdedigt ze zich met: ‘Iedereen doet domme dingen, toch?’ De gruwelen in het IS-gebied en de aanslagen in Europa (waaronder die op de Bataclan in Parijs, in november 2015) blijven hier buiten het verhaal, wellicht omdat ze ook voor Laura H. zelf achter de horizon lagen.
Maar dat maakt haar strenge ondervraging door antiterreurtypes wel iets begrijpelijker; dat waren niet alleen maar overheidsdienaren die haar van haar kinderen wilden weghouden.
De serie opent met haar onwaarschijnlijke verschijning, midden in de woestijn, aan de grens van het instortende kalifaat, met haar twee kleine kinderen bij zich. Vanaf dat moment is Laura H. een verhaal dat in verschillende tijdlijnen wordt verteld. Hoe ongrijpbaar ze ook is, en blijft, Zoë Love Smith speelt haar met een volledige overgave, zonder enige poging om de rauwe, ongemakkelijke randjes weg te halen.
Mike Reus is vader Eric, een man die het tot zijn missie maakt zijn dochter terug te halen, en wiens geloof in haar en in het herstellen van hun band overeind blijft. ‘Lees gewoon de Koran als je me wilt begrijpen’, appt Laura vanuit Syrië.
In de aanloop naar haar vlucht naar Syrië krijgen we fragmentarisch een voorgeschiedenis mee, met wat iets te gepolijst een zoektocht naar identiteit kan worden genoemd, maar haar ook als emotioneel wankele tienermoeder uit een gezin met een Nederlandse vader en een Surinaamse moeder een doelwit maakt van haar man Ibrahim (huiveringwekkende rol van Bilal El Aoumari). Deze Ibrahim is een labiele, gewelddadige sociopaat, die zeker na de vlucht naar IS-gebied, compleet ontspoord en al zijn frustraties op Laura afreageert.
Het zijn scènes die moeilijk zijn om naar te kijken, omdat Laura wordt gepresenteerd als een jonge vrouw die maar blijft vasthouden aan naïeve, bijna pathologische droombeelden over een gelukkig gezin in een boerderijtje, terwijl ze voortdurend wordt mishandeld en de hel van het kalifaat steeds meer door de muren begint binnen te dringen.
Een van de centrale vragen blijft wat Laura zelf meekreeg van het kalifaat en van de rol die haar man binnen IS speelde. Uiteindelijk was haar terugkeer naar Nederland geen ideologische beslissing, maar een kwestie van zelfbehoud voor haar en haar kinderen. Misschien is het sterkste punt van de serie wel dat er geen keuze wordt gemaakt in de dubbelrol die Thomas Rueb in zijn boek reconstrueerde. Laura H. is slachtoffer én dader, hoe lastig dat ook is om te bevatten.
★★★☆☆
Drama
Zesdelig drama van Human/VPRO, naar het boek van Thomas Rueb.
Met Zoë Love Smith, Bilal El Aoumari, Mike Reus
Te zien op NPO 3 (vanaf 1 september) en op NPO Plus.
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant