Botic van de Zandschulp speelde donderdagnacht de partij van zijn leven. De tenisser won van de Spaanse wereldtopper Carlos Alcaraz, in drie sets nog wel: 6-1, 7-5, 6-4. Het publiek in het Arthur Ashe Stadium ging geschokt naar huis.
Commentator John McEnroe noemde het een van de grootste verrassingen uit de geschiedenis van het tennis. Botic van de Zandschulp, de huidige nummer 74 van de wereld, die Carlos Alcaraz, de nummer 3 van de wereld, van de baan speelde – het was maar moeilijk te geloven dat het donderdagnacht in New York daadwerkelijk gebeurd was.
Ook Van de Zandschulp zelf leek kort na het laatste punt niet te beseffen wat hij zojuist had gepresteerd. ‘Ik heb hier geen woorden voor’, sprak hij op de baan van het immense Arthur Ashe Stadium, waar ruim twintigduizend toeschouwers met stomheid geslagen waren. ‘Dit was een ongelofelijke avond.’
Over de auteur
Koen van der Velden schrijft voor de Volkskrant over sport in de Verenigde Staten. Hij woont in New York.
Drie jaar geleden reikte Van de Zandschulp in New York vanuit het niets tot de kwartfinale, maar zijn overwinning op Alcaraz in de tweede ronde was mogelijk een grotere stunt, zeker gezien de vorm waarin de tennisser uit Wageningen dit jaar verkeerde. Voor de US Open begon, was het hem nog niet gelukt om twee opeenvolgende partijen op het ATP-circuit te winnen.
Na een pijnlijke nederlaag in de eerste ronde van Roland Garros had hij zelfs even aan stoppen gedacht. Het maakt zijn wederopstanding in New York een wonderbaarlijke. Niemand, ook Van de Zandschulp zelf niet, had in Parijs kunnen vermoeden dat hij een paar maanden later een speler van het kaliber Alcaraz zou kunnen verslaan. ‘Als je me dat toen verteld had, dan had ik je niet geloofd.’
Viervoudig grandslamwinnaar Alcaraz had eerder dit jaar nog Roland Garros en Wimbledon op zijn naam geschreven. Hij gaf na afloop toe Van de Zandschulp onderschat te hebben. ‘Ik dacht dat hij me meer gratis punten zou geven, maar dat deed hij niet’, zei het Spaanse wonderkind. ‘Daardoor raakte ik in de war, ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Hij heeft geweldig gespeeld.’
De afgelopen jaren ontpopte Alcaraz zich met late, spectaculaire partijen tot de nachtburgemeester van New York. Vooral in 2022, toen hij de US Open won, was elk van zijn avondpartijen een feest.
Dit keer verzorgde vooral Van de Zandschulp het spektakel. Met enkele fraaie punten, na lange rally’s vol lobs en dropshots, kreeg hij het New Yorkse publiek in de eerste set al op de banken. ‘Ik dacht nog: van dit soort punten moeten we er niet te veel gaan spelen, want dan wordt het wel heel luidruchtig.’
Bij lange slagenwisselingen trekt Alcaraz normaal gesproken het vaakst aan het langste eind, maar nu was het Van de Zandschulp die keer op keer de beslissende klap gaf. De passeerslag waarmee hij Alcaraz voor het eerst brak, leek hij uit diens eigen arsenaal te hebben gestolen.
Het was zijn tweede keer in het Arthur Ashe Stadium, na de kwartfinale van 2021 tegen Daniil Medvedev, maar zijn eerste onder kunstlicht. De felle schijnwerpers hadden hem niet nerveus gemaakt, zei Van de Zandschulp. ‘Als je van dit soort jongens wil winnen, moet je kalm blijven.’ Het was makkelijker gezegd dan gedaan, maar Van de Zandschulp wist zijn zenuwen in bedwang te houden.
Leuk, dacht het publiek in New York na de eerste set, een opponent die even zou tegenstribbelen. De toeschouwers hadden het vaker gezien. Ook in de eerste ronde verloor Alcaraz een set, waarna hij snel orde op zaken stelde. Des te groter was de verbazing op de tribunes toen Van de Zandschulp zijn hoge niveau de hele partij vast wist te houden.
‘Het is ongelofelijk hoeveel ballen hij terugkrijgt als het lijkt als hij verslagen was’, jubelde McEnroe, die de achternaam van de Nederlander maar niet onder de knie kreeg.
Telkens wanneer Alcaraz het in de tweede en derde set op de rit leek te hebben, wist Van de Zandschulp hem weer aan het wankelen te brengen. De Nederlander gaf een break voorsprong in de derde set uit handen, Alcaraz begon te glimlachen, bespeelde het publiek, maar een paar games later werd hij opnieuw gebroken door zijn onwaarschijnlijke plaaggeest. Zonder een punt te verliezen serveerde Van de Zandschulp bij 5-4 de wedstrijd uit.
Van de Zandschulp had dinsdag vertrouwen getankt in zijn eersterondepartij tegen de Canadees Denis Shapovalov. Die schoof hij overtuigend in drie sets aan de kant. ‘Vanaf het eerste punt wist ik dat ik een kans maakte’, zei Van de Zandschulp over zijn partij tegen Alcaraz. ‘Dan zie je soms hoe het werkt.’
Het contrast kon voor Van de Zandschulp niet groter zijn: een paar weken geleden speelde hij nog enkele kleinere challengerstoernooien om zijn zelfvertrouwen te repareren. Hij hervond er het plezier in tennis, dat hij in Parijs was kwijtgeraakt. Uit het zicht van de tennistop speelde hij finales in Sauerland en Braunschweig. In New York stond hij nu plotseling op het grootste podium ter wereld.
‘Alles is 180 graden gedraaid’, zei zijn coach Peter Lucassen, met wie Van de Zandschulp begin dit jaar herenigd werd. Ook Lucassen was verrast door zijn pupil, zij het iets minder dan ieder ander op het tenniscomplex in Flushing Meadows. ‘Heel veel tennismensen in Nederland weten dat Botic dit in zich heeft, maar hij heeft het een tijd niet kunnen laten zien.’
Om een kans te maken tegen Alcaraz zou hij op de toppen van zijn kunnen moeten spelen, wist Van de Zandschulp van tevoren, en de Spanjaard zou behoorlijk uit zijn doen moeten zijn. ‘Ik dacht de hele wedstrijd: hij zal nu wel met iets speciaals gaan komen. Maar dat bleef eigenlijk uit. Dan brak ik hem telkens meteen weer.’
Volgens Lucassen hoefde Van de Zandschulp het donderdagnacht niet eens van een slechte dag voor Alcaraz te hebben. ‘Hij heeft alles zelf verdiend.’ Zijn coach had hem aangeraden om vaker naar het net te komen om de agressieve Alcaraz zo voor te zijn. Het plannetje werkte wonderwel.
En dus kon Van de Zandschulp zijn verblijf in New York verlengen. Zaterdag speelt hij tegen de Britse Jack Draper. Geen Alcaraz, maar niettemin een geduchte tegenstander. ‘Dat wordt weer een lastige partij’, blikte hij alvast vooruit, alsof hij de lastigste niet zojuist had gespeeld.
In de grote perszaal van het tenniscomplex in New York werd hem even na middernacht gevraagd hoe hij zich voelde na zijn stuntpartij tegen Alcaraz, volgens Van de Zandschulp zelf de beste overwinning uit zijn carrière. Gierde de adrenaline door zijn lijf? Zou hij wel kunnen slapen?
Ook met zijn antwoord veroorzaakte Van de Zandschulp verbazing. ‘Ik voel eigenlijk niet zo veel emoties’, klonk het koeltjes. ‘Het kan zijn dat ik dit nog moet verwerken. Misschien dat ik morgen pas besef wat er gebeurd is.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant