Al wandelend virtuele beestjes vangen en ze laten vechten tegen andere spelers: het populaire Pokémon Go is uitgegroeid tot een heuse e-sport. Op één Hongkonger na kan niemand ter wereld dat beter dan Martijn Versteeg: hij won zilver op het WK in Hawaii.
Van Rotterdam naar Honolulu, waar dit jaar het wereldkampioenschap Pokémon Go werd gehouden, is hemelsbreed zo’n tienduizend kilometer – een flinke wandeling, maar al zoekend naar de sterkste Pokémon heeft Martijn Versteeg (28) de afstand al drie keer afgelegd.
Net zoals 230 miljoen anderen pakte de Rotterdammer Pokémon Go direct op toen het uitkwam in 2016. De smartphone-app laat spelers op een kaart van de fysieke wereld zien waar Pokémons te vinden zijn. Loop erheen, en je kunt ze vangen – boven een bepaalde snelheidslimiet verschijnen Pokémons niet meer, om te voorkomen dat spelers valsspelen, vanuit een auto of op een fiets. Versteeg heeft inmiddels bijna vierhonderdduizend Pokémons verzameld, en daarvoor dertigduizend kilometer afgelegd.
Over de auteur
Frank Rensen is wetenschapsjournalist en schrijft voor de Volkskrant over technologie, van sociale media en cybersecurity tot wetgeving en games.
Voor Versteeg, al zijn hele leven een gamer, werd het pas écht interessant toen het spel tijdens de coronapandemie een ‘versus’-modus kreeg, waarbij spelers hun Pokémons tegen elkaar konden laten vechten.
Met een team van zijn sterkste Pokémons – een continu veranderende groep waar hij eindeloos aan sleutelt, bijvoorbeeld omdat de ene Pikachu net iets meer schade kan aanrichten dan de andere Pikachu – nam hij het op tegen spelers van over de hele wereld. Wie het team van de tegenstander het eerst uitschakelt, wint. Op het wereldkampioenschap in Hawaï kwamen de tweehonderd beste spelers samen.
Wat maakt een speler goed? Allereerst een encyclopedische kennis van de virtuele fauna, legt Versteeg uit: ‘Elke Pokémon heeft een bepaald type: vuur, water, gras, en nog vijftien andere. En ieder type heeft eigen krachten en zwakten. In Pokémon Go zijn er meer dan duizend Pokémons waarvan je moet onthouden tegen wie ze goed of slecht zijn.’
Bovendien kan een Pokémon op allerlei manieren aanvallen – manieren die spelers tijdens een wedstrijd afwisselen om op de zwakten van tegenstanders in te spelen.
‘Het is het best te vergelijken met snelschaak’, zegt Versteeg, maar hij bedenkt zich vrijwel direct: Pokémon Go kent geen beurten – de actie is continu. De beste spelers zijn uitstekende multitaskers. Elke aanval is maar eens in de zoveel tijd te gebruiken, dus houdt Versteeg mentaal meerdere timers bij, terwijl hij nadenkt over zijn strategie, om te weten wat hij van zijn tegenstander kan verwachten.
Dat vergt oefening: zo’n drie uur per dag, voor Versteeg. Hij combineert dit met een fulltime baan als logistiek consultant. Dat kan vermoeiend zijn. ‘Pokémon voelt soms ook als werk, in plaats van een rustgevende hobby.’
Als Pokémon Go op snelschaak lijkt, dan is Versteeg een grootmeester. Als topspeler en commentator reist hij onder de naam ‘Inadequance’ de wereld rond. In Pokémon Go is het een bekende naam: duizenden fans bekijken zijn livestreams, vlogs en YouTube-tutorials.
Hij verdient er een goed zakcentje aan, maar niet genoeg om van te leven. De zilveren trofee betekent veel voor Versteeg: ‘Ik weet van mezelf dat ik goed ben in het spel, maar ik heb nu écht mijn naam kunnen maken als speler in plaats van alleen als bekend gezicht.’
Zijn finaleplaats heeft Versteeg naar eigen zeggen te danken aan zijn talent voor mindgames: ‘Ik kan goed inschatten welke Pokémon mijn tegenstander gaat gebruiken, en weet dat altijd te counteren. Zijn game-naam, Inadequance (naar het Engelse inadequacy, ontoereikendheid), is zo’n mindgame: ‘Dan denkt de tegenstander dat ik niet zoveel voorstel.’
Het tegendeel is natuurlijk waar, blijkt uit zijn finaleplaats. Voor een publiek van duizenden Pokémon-fans nam hij het op tegen de Hongkongse Yip Kai Cheng. Om te voorkomen dat hij het publiek kon horen, moest hij een koptelefoon met ruisgeluid op. ‘Maar er waren mensen speciaal voor mij gekomen en ik kon dwars door die ruis heen horen hoe ze me aanmoedigden’, zegt Versteeg lachend.
Toeschouwers waarderen de Rotterdammer onder meer vanwege zijn onorthodoxe strategie. ‘Ik weiger de Pokémons te gebruiken die volgens iedereen ‘de beste’ zijn. Het is veel leuker om te spelen met de Pokémon die ik zelf gaaf vind.’
Met een goed gevoel voor drama zette Versteeg daarom Giratina in, een Pokémon die niemand behalve hij gebruikt. ‘Ik sta er nu eenmaal om bekend, dus ik móést wel.’ Maar Cheng wist Giratina te counteren, waardoor Versteeg uiteindelijk verloor. ‘Natuurlijk is dat jammer, maar ik heb er geen spijt van. Ik wou laten zien dat je ver kunt komen met de Pokémon die je leuk vindt, en dat is gelukt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant