‘Lief dagboek, ik vond het hotel eerst vreselijk’, schrijft de 15-jarige Manon. ‘Nou, ik zat er he-le-maal naast. Ik heb het reuze naar mijn zin en het animatieteam is geweldig. Ze zijn ook echt zooo knap. We worden de hele dag geëntertaind door Hugo. Hij is erg gek, maar erg leuk! Vandaag knipoogde hij naar mij. Oh my god, gênant. Maar ook eigenlijk wel leuk.’
Manon van Eijk is met haar ouders op een zonvakantie in een all-inclusive hotel als ze verliefd wordt op Hugo, de zogenaamd 25-jarige leider van het animatieteam. En hij op haar, denk ze. Maar als ze volwassen is, beseft ze dat wat zij als geheime een vakantieliefde zag, eigenlijk misbruik was, en wordt ze door gevoelens van schuld en schaamte overspoeld.
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
In de 3Doc All Inclusive love (BNNVara) gaat Manon (inmiddels 30 jaar) met regisseur Kim Smeekes terug naar de plek ‘waar ik de tijd van mijn leven heb gehad’. Op zoek naar Hugo. Tussen de ligbedden, naast het zwembad waar ze als tiener in dobberde, voelt het ‘surrealistisch’. ‘Het is alsof ik in mijn vakantiefoto’s sta’, zegt ze. Alles komt weer naar boven: de aquagym, het dansen in de disco, haar onzekerheid.
Manon brengt haar verwarring glashelder onder woorden, nog eens versterkt door de luchtige en tegelijkertijd verontrustende toon van de film. Beelden van highfivende animators in strakke shirtjes, aquajoggende badgasten, muziek van een knaller van een zomerhit. Maar ook: een gespannen Manon bij de ingang van een ondergrondse parkeergarage waarnaar Hugo haar meenam voor seks.
Haar ouders herinneren zich de vakantie compleet anders, blijkt tijdens het bekijken van foto’s. ‘Het was heel relaxt, liggen bij het zwembad, een lekker drankje erbij’, zegt haar vader. Hugo herinneren ze zich ook. ‘Het leek me een geschikte vent.’ Manon slikt.
‘Je moet constant grappig zijn, talen spreken en altijd vrolijk zijn en glimlachen’, vertelt de huidige manager van het animatieteam. ‘Mensen komen hier om te genieten. Het is jouw taak om te glimlachen.’ En om chagrijnige pubers blij te maken. Zij blij, de ouders blij. Het is precies die veilige sfeer en dat systeem waardoor dit kon gebeuren, laten Van Eijk en Smeekes zien.
Manon krijgt een telefoontje in het vakantieoord. Hugo is gevonden en wil met haar afspreken. Ze is blij, opgelucht. ‘Het voelt als een afsluiting.’ Ze heeft er ‘zin in’. Ja, dat is heel dubbel, beseft ze. ‘Misschien is dat de 15-jarige in mij’. Wat Manon is overkomen, is grooming, zegt haar therapeut. Daarom dacht ze als 15-jarige, en soms nog steeds, dat het haar eigen keuze was.
De confrontatie van Manon met Hugo is even dapper als de rest van de film, waarvoor het idee van haarzelf kwam. Eenduidig is het gesprek niet, maar dat zijn dit soort situaties zelden, dat is wat er zo bedrieglijk aan is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns