In het noorden van Vermont dook onverwacht een Duits gezin op, man, vrouw, twee kinderen. Op een terras met uitzicht op een meer zat de Duitse vrouw droevig voor zich uit te staren. Het was het soort droefheid dat haar kinderen besmette, maar de echtgenoot droeg tegen beter weten in het evangelie van de vrolijkheid uit, en zoals het evangeliën betaamt: het bestond uit monologen.
Ik vermoedde dat de vrouw net van haar minnaar te horen had gekregen dat het zo niet verderging. Hij had geschreven: ‘Ik probeer je te bellen, maar je bent met je gezin en je neemt niet op, dus dan maar zo: hier stopt het.’
Vervelende berichten als je met je gezin op vakantie bent.
Op een gegeven moment leek de vrouw flauw te vallen, maar een van haar kinderen stopte snel een frietje in haar mond en toen ging ze weer rechtop zitten.
De ober – jong, kaal en ietwat aangeslagen– kwam ons vertellen dat we naar het meer mochten lopen maar dat er in de vroege avond weleens beren kwamen. Tot nu toe was het altijd goed afgelopen.
Daarna ging hij naar het Duitse gezin met dezelfde boodschap. Onverstandig, want de vrouw verkeerde zichtbaar in een stemming waarin de dood door een beer haar als genadeschot zou voorkomen. Mocht ze alleen naar het meer zijn afgedaald, ik was haar achternagegaan om halverwege tegen haar te zeggen: ‘U vindt vast wel een nieuwe minnaar, mevrouw, en voor de kinderen is het ook niet leuk als hun moeder door een beer wordt opgegeten.’
Maar ze ging niet naar het meer. Het eten dat voor haar stond roerde ze ook niet aan. Dat laatste vond ik echter niet mijn zaak. Het engagement kent strikte grenzen.
Toen wij het terras verlieten, hervatte de Duitse man juist zijn monoloog.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant