Rockband Oasis gaat in 2025 weer optreden tot grote opwinding van eigenlijk héél Groot-Brittannië. De voorverkoop gaat naar verwachting alle records breken. Wat maakte de Britpopband zo groot?
Oasis was nog maar net geïmplodeerd (Parijs, 28 augustus 2009) of hun oude platenbaas Alan McGee kondigde de reünie al aan: de broers Noel en Liam Gallagher zouden vroeg of laat wel vrede sluiten.
Zo’n citaat leg je als journalist natuurlijk voor aan de eerste de beste Gallagher die je te spreken krijgt. Dat werd Liam, begin 2011. Hij was de eerste die ná Oasis met nieuw studiowerk kwam, met zijn nieuwe band Beady Eye.
‘Nooit’, zei hij. ‘Mijn vorige band is dood en begraven. En dat blijft zo.’
Over de auteur
Menno Pot schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Nu heeft McGee zijn gelijk alsnog gekregen, vijftien jaar na de breuk. Noel (57) en Liam (51) sloten vrede en kondigden dinsdag veertien stadionconcerten aan: zomer 2025, vooralsnog alleen in Groot-Brittannië en Ierland.
Waarheen voert de ‘wereldtournee’ na Engeland? Wat wordt de bandbezetting? Het is nog onbekend. Nieuw studiowerk komt er vooralsnog niet.
De ruzie tussen de broers was echt. Ze spraken elkaar jarenlang niet, beschimpten elkaar via de media, maar de geruchten over een hereniging waren er altijd, vaak gevoed door de Gallaghers zelf.
Gitarist en songschrijver Noel Gallagher stond de Volkskrant meermaals te woord, bijvoorbeeld in het najaar van 2006, toen Oasis nog bestond en het verzamelalbum Stop the Clocks verscheen. Híj, niet Liam, bepaalde het doen en laten van Oasis, verzekerde Noel.
‘Ik vind het heerlijk om een burgerleven te leiden. Liam háát het. Hij is nog te bescheten om zelf een biertje uit de ijskast te pakken. Zonder roomservice raakt hij in paniek. Daarom weet ik: als ik zin heb om met Oasis aan de slag te gaan, hoef ik maar met mijn vingers te knippen en hij staat braaf kwispelend voor mijn neus.’
Met wat hij in 2006 impliceerde, namelijk dat Liam Oasis nodig had om een rockster te blijven, onderschatte hij zijn broertje enigszins.
Dat Noel mooie songs zou blijven schrijven, lag in de lijn der verwachting. Zijn band Noel Gallagher’s High Flying Birds maakte inmiddels vier studioalbums en speelt in grote zalen.
Liam deed met Beady Eye aanvankelijk óók ongeveer wat men van hem verwachtte: met een vrij slap Oasis-aftreksel in kleine zalen spelen, tot de rek er na twee albums uit was.
Maar Liam verraste met zijn drie soloalbums vanaf 2017. Het succes deed niet onder voor dat van Noel. Optredens bleven Oasis-achtige happenings, ook al omdat hij en zijn band veel Oasis-krakers speelden.
Maar toch: zoals Liam het songschrijfvernuft van Noel miste, miste Noel de rock-’n-rollbravoure van Liam. In Oasis was het totaal groter dan de som der delen. Veel niet-Britten begrijpen nog altijd maar half hoe groot Oasis in eigen land was en altijd is gebleven.
In 1995 stampten Oasis en Blur de ‘Battle of Britpop’ uit de grond door hun nieuwe singles op dezelfde dag uit te brengen: een potje armpjedrukken om de eerste plaats.
Blur won, maar slechts maanden later zou Oasis een fenomeen van een volstrekt andere orde van grootte zijn. De intelligente, artistieke Britpop van Blur, Suede en Pulp was goed en uiterst succesvol, maar Oasis appelleerde aan iets diepers. Oasis was van de straat: vechtende, vloekende broers uit de arbeidersklasse van Manchester. Ze maakten ruige, hedonistische rock om op te beuken, maar ook gedragen, oer-Engelse anthems om galmend mee te zingen. Oasis was een kruising tussen Beatles en Sex Pistols: rock voor het volk.
Wonderwall, Don’t Look Back in Anger en nog meer hits kregen de status van onofficiële Britse volksliederen. De bouwvakker en de universiteitsstudent, de voetbalhooligan en de muzieknerd, bij Oasis vonden ze elkaar: pint in je hand en zíngen.
‘De meeste bands willen artistieke erkenning,’ zei Noel Gallagher in de Volkskrant, ‘maar ze zijn als de dood voor echte roem. Dan zitten ze als konijntjes in de koplampen te staren. Nou, wij niet. Wij zeiden: kom maar op met die aandacht, die champagne, die drugs en die wijven. Let’s fucking have it.’
Oasis was zo groot als het nationale voetbalelftal. Ze vulden Maine Road, het stadion van hun geliefde Manchester City. Voor de historische concerten op het grasland van Knebworth (1996) probeerden drie miljoen Britten kaartjes te bestellen. Het telefoonnet ging plat. Het werd Oasis’ grootste triomf: twee avonden, 250 duizend fans.
Liam: ‘We hadden daar het podium af moeten lopen en nooit meer terug moeten komen. De groeten, wij wáren Oasis.’
Noel: ‘We hadden moeten verdwijnen in een rookwolkje.’
Dat deden ze niet. Het hoogtepunt lag achter ze, maar als live-fenomeen bleef Oasis een mega-attractie tot het einde in 2009: goed, cool, opwindend, van Glastonbury tot Wembley en in hallen over de hele wereld. Ontblote Britse bovenlijven en een luchtruim vol testosteron en bier.
In Groot-Brittannië scoorde Oasis 22 toptienhits op rij. Het verkocht wereldwijd meer dan 75 miljoen albums. Zaterdag begint de voorverkoop voor ‘2025’. De records van Knebworth? Ze hebben geen schijn van kans.
Oasis in Nederland
Lowlands
In februari 1994 werd Oasis (minus Noel) gearresteerd op de boot, op weg naar hun Nederlandse podiumdebuut. Dat kwam uiteindelijk op 28 augustus 1994 op Lowlands. Beelden op YouTube!
Pinkpop
10 juni 2000. Tweede Nederlandse festivaloptreden, op het tweede Pinkpop-podium. Noel deed niet mee (‘opgestapt’), Liam ruziede met het publiek. Het rockte gek genoeg toch.
Heineken Music Hall
Oasis’ grootste concertsucces in Nederland: twee avonden voor 5.500 mensen in de huidige AFAS Live, januari 2009. Steengoed, zoals live-band Oasis dat in de late jaren nog vaak was.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant