Aan de Israëlisch-Libanese grens dreunen de raketaanvallen van Hezbollah nog na in het dorp Manot. Kippenboer Anava Nidam ziet zich gedwongen huis en – waarschijnlijk - dorp te verlaten. ‘We beseften niet dat zoiets als zondag zou kunnen gebeuren.’
Een gat met een middellijn van bijna een meter in het betonnen dak van de patio. Dat is – aan Israëlische kant – het meest tastbare gevolg van de wederzijdse rakettenregen door Israël en Hezbollah, zondagmorgen vroeg rond de Israëlisch-Libanese grens.
Andere mogelijke gevolgen zijn niet direct voor het oog zichtbaar. Worden de onderhandelingen over een staakt-het-vuren in Gaza erdoor geholpen of bemoeilijkt? Is het risico op oorlog in de hele regio nu verminderd of juist niet? Deskundige waarnemers geven toe het allemaal ook niet te weten.
En hebben de sinds vorig jaar geëvacueerde inwoners van Israëls grensstrook bij Libanon nu nóg minder perspectief op spoedige terugkeer naar huis? Hezbollah heeft zondag ook gebieden geraakt die voorheen buiten schot bleven. De organisatie heeft – net als Israël – laten blijken voor het moment tevreden te zijn met het resultaat van de krachtmeting, maar garanties voor de toekomst geeft dat niet.
Over de auteur
Rob Vreeken is correspondent in Istanbul voor de Volkskrant. Hij schrijft over Turkije, Iran, Israël en de Palestijnse gebieden. Voorheen specialiseerde hij zich op de buitenlandredactie in mensenrechten en het Midden-Oosten.
Anava Nidam twijfelt daarom of ze met haar gezin nog wel terug wil naar Manot, het slaapverwekkend rustige dorp op 4,5 kilometer van de Libanese grens waar zondag een Hezbollah-raket zich in het dak van haar woning boorde. Het pand zelf komt in ieder geval niet meer in aanmerking; enkele muren zijn niet langer betrouwbaar. ‘Maar mijn kinderen hebben hier hun vriendjes en hun school’, zegt ze.
Zondagmorgen tegen 5 uur werd ze wakker van explosies in de verte. Ze wekte haar vier kinderen, in de leeftijd van 8 tot 16 jaar, en dirigeerde hen naar de ‘safe room’, de beschermde kamer waarover veel huizen in Israël beschikken. ‘Op het moment dat ik de deurknop pakte kwam de knal, een enorme knal. De grond en de muren schudden. Overal was rook en stof.’
Het neergedaalde stof ligt maandag nog steeds op de marmeren vloer van de patio. Onder het gat, pal voor de voordeur, liggen grijze brokken steen en gruis. Andere bewijzen van het incident zijn twee omgevallen tuinstoelen, een kapotte koelkast en een leeggelopen zwembadje. De raket is uiteraard door de mijnopruimingsdienst verwijderd.
Het zure: het was de tweede keer binnen een jaar dat de 38-jarige Nidam met haar gezin haar woning moest verlaten na de inslag van een Hezbollah-raket. Tien maanden geleden gebeurde dat in Zar’it, een dorp op slechts 100 meter van de Libanese grens. ‘Sindsdien verbleven we in een hotel in Tiberia’, zegt ze. ‘Een maand geleden besloten we een huis te huren in Manot, voor de rust. We beseften niet dat zoiets als zondag zou kunnen gebeuren.’
Voorlopig logeert Nidam met haar kinderen bij vrienden en familie. Haar man dient in het Israëlische leger, bij een tankbrigade in Gazastrook. Op het ogenblik zit hij in Khan Younis. Echte rust zal het gezin voorlopig dus niet hebben, want een einde aan het geweld in Gaza is niet in zicht.
Maandag gaf het leger het zoveelste evacuatiebevel aan de opgejaagde Palestijnse bevolking. Dit keer moeten de inwoners van Deir Al-Balah, in het midden van de Gazastrook, maken dat ze wegkomen. Een kwart van de circa een miljoen inwoners is al vertrokken. Ook patiënten van het Al Aqsa-ziekenhuis gaan naar elders. Artsen zonder Grenzen overweegt het behandelen van gewonden te staken.
In de gesprekken over een staakt-het-vuren in Caïro zit nog altijd weinig schot. Zondag liepen de onderhandelingen opnieuw vast, volgens Hamas omdat Israël vasthoudt aan zijn eis van een blijvende militaire aanwezigheid aan de rand van de Gazastrook nabij Egypte.
Maandag liet ook Egypte weten daar zeer op tegen te zijn. ‘We hebben tegenover alle partijen herhaald geen enkele Israëlische aanwezigheid aan de grens te aanvaarden’, zo werd een hooggeplaatste bron geciteerd op de zender Al-Qahera News, die nauwe banden heeft met Egyptische inlichtingendiensten.
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu roept, ook bij veel critici in eigen land van zijn beleid, de verdenking over zich af eisen als die over de grensstrook bij Egypte in te brengen om een bestandsakkoord onmogelijk te maken. Hij zou erop uit zijn de oorlog zo lang mogelijk te rekken, om te voorkomen dat daarna een eind komt aan zijn politieke loopbaan.
‘Netanyahu wil de gijzelaars niet terug hebben’, aldus oud-premier Ehud Olmert in een opiniestuk in de krant Haaretz. ‘Er is geen kans op overeenstemming in de onderhandelingen. Die zullen waarschijnlijk eindeloos doorgaan, of ontploffen en eindigen met een nieuwe ronde van militaire acties, misschien ook in het noorden.’
Olmert houdt nog altijd rekening met een grote regionale oorlog, ook nu de confrontatie met Hezbollah vooralsnog met een sisser is afgelopen. Omdat zoiets zeer schadelijk zou zijn voor Israël, roept hij minister van Defensie Yoav Gallant, stafchef Herzl Halevi en de hoofden van de inlichtingendiensten op af te treden ‘zodra Netanyahu de gesprekken over een deal de komende dagen torpedeert’. Zo zouden ze het land kunnen redden van ‘een man die het welzijn en de veiligheid van de staat dag in dag uit in gevaar brengt’.
Anava Nidam intussen moet ook iets redden: haar kippen. Haar kippenboerderij bij grensdorp Zar’it werd de afgelopen maanden verzorgd door een Thaise gastarbeider. Vorige week werd – ook dát nog – de boerderij getroffen door een raket van Hezbollah. ‘We moeten de boel snel herstellen’, zegt ze. ‘Gelukkig leven de kippen nog – alle drieduizend.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant