Deze week werd bekend dat ons bedrijf Tonny Media wordt overgenomen door het Deense Podimo. Dat leidde naast heel veel aardige reacties tot een hoogst amusante meltdown van mijn radicaal-rechtse vrienden. Zo tweette Paul Cliteur, FvD-ideoloog en schandvlek van de Universiteit Leiden, dat ‘die deugneuzen dat geld natuurlijk allemaal gaan overmaken aan goede doelen’.
Over de auteur
Sander Schimmelpenninck is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant. Eerder was hij hoofdredacteur van Quote. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Cliteurs’ jaloezieboertje is een variant op het bij radicaal-rechts mateloos populaire mantra ‘links lullen, rechts vullen’. Die term komt eind jaren zeventig voor het eerst op, om in de jaren tachtig en negentig gemeengoed te worden voor met name sociaaldemocraten die – meestal op latere leeftijd – commissariaten gaan doen in het bedrijfsleven. Een van oorsprong links adagium dus, een verzuchting van brave wereldwinkelmensen die hun voormalige kameraden opeens zien zwichten voor het geld en hen verwijten hun idealen te verraden.
Anno 2024 wordt het riedeltje merkwaardig genoeg vooral gebezigd door radicaal-rechts, dat natuurlijk helemaal niet om linkse idealen geeft, voor zover het überhaupt weet wat idealen zijn. Je zou zeggen dat zichzelf als ‘rechts’ afficherende mensen het ‘rechtse’ vullen dus zouden moeten toejuichen; dat is toch wat zij willen? Het is toch rechts dat de nieuwe rijken als helden vereert en roept om ‘zakenkabinetten’? Het is toch rechts dat alle kapitaalbelastingen wil afschaffen en de kansengelijkheid wil uithollen, tot de allerlaatste bibliotheek is uitgebrand? Dus waarom dan zo jaloers op andermans financiële succes?
Maar ja, zoals u weet is het hypocrisieverwijt de enige hamer in de verder lege gereedschapskist van domrechts, en daarmee ook de copingstrategie bij kinnesinne. Wat er hypocriet is aan iemand die zijn eigen geld verdient, netjes zijn belastingen betaalt, en tegelijkertijd vindt dat het collectief méér moet doen om anderen ook die kans te geven, blijft onduidelijk.
De vraag rijst verder hoe rechts ‘vullen’ eigenlijk nog is. Tenminste, als we vullen definiëren als geld verdienen. Nu de meute (radicaal-)rechts is geworden en de hoogopgeleiden daarop linkser worden, is geld verdienen daarmee steeds minder een rechtse bezigheid, want dat doen hoogopgeleiden nu eenmaal méér. Voor dat hogere inkomen werken zij ook aanzienlijk méér uren dan laagopgeleiden. Ondertussen zorgen zij ook méér uren voor hun kinderen; het gecombineerde verschil bij mannen, die vaker rechts stemmen, is liefst 12 uur per week.
PVV-stemmers ontvangen bovendien bovengemiddeld vaak een uitkering; volgens de eigen logica zouden zij daarmee ‘rechts lullen en links vullen’. Onder de VVD-stemmers zitten dan weer bovengemiddeld veel renteniers, maar dat kun je moeilijk ‘vullen’ noemen. Eerder afromen of opsouperen. ‘Vullen’ lijkt me dus helemaal niet rechts, zeker niet in deze tijd.
‘Lullen’ is daarentegen een bij uitstek rechtse bezigheid geworden. Het is immers radicaal-rechts dat oververtegenwoordigd is op sociale media, De Telegraaf is nog immer de grootste krant, en Vandaag Inside de best bekeken talkshow: radicaal-rechts heeft door haar weigering geld te willen verdienen nu eenmaal zeeën van vrije tijd.
Het naar de mond praten van deze luide minderheid is overigens ook steeds populairder bij rancuneuze ondernemers, die evenwel hun rijkdom vaak aan ‘links’ beleid te danken hebben. Denk aan Elon Musk en zijn tech bros, die hun succes vooral te danken hebben aan staatsinvesteringen, -uitvindingen en subsidies, waardoor we internet hebben en hun elektrische auto’s betaalbaar voor de massa werden.
Waarom het ondernemerschap met ‘rechts’ geassocieerd wordt, is mij dan ook een raadsel. Een goede ondernemer ziet immers kansen, wil banen creëren, durft risico te nemen en kijkt vooruit; zaken die ik toch vooral progressief zou noemen. Laat rechts maar lullen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant