In de baai van Hendaye, een badplaatsje op de grens van Frankrijk en Spanje, maakte ik voor het eerst kennis met de onstuimige en pure kracht van de Atlantische Oceaan. Ik was 8 of 9 of 10 jaar. We stonden op een camping in een uitloper van mijn vaders geboortegrond.
Ik had een klein bodyboard en speelde in de branding toen een golf me greep, optilde, overspoelde, me rondjes deed draaien als een lappenpop in een wasmachine en me vervolgens weer uitspuwde op het strand. Die kennismaking met dit nobele, onverschillige geweld was even aangenaam als onaangenaam en even verwarrend als verslavend.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
En misschien ook wel de reden dat ik nu in dezelfde baai sta, op hetzelfde strand, in dezelfde oceaan, maar nu met minder haar op mijn hoofd en meer haar op mijn borst. Mijn dochters springen in de golven, die gelijkmatig de baai binnenrollen. Het is warm, de zon staat hoog aan de hemel en schijnt op hun glimmende, heus wel goed insmeerde lijfjes.
Net ben ik naar de lokale Decathlon gelopen, op blote voeten over hete stoeptegels en warm asfalt, om er uiteindelijk bij de kassa van deze heerlijk koele winkel achter te komen dat mijn pinpas er niet werkte en ik dus weer helemaal terug kon naar het strand om een andere pinpas te halen en vervolgens weer terug naar de winkel – want wat moet je anders?
Mijn oudste dochter ligt op het board, wit aan de onderkant, roze aan de bovenkant, en probeert er golven mee te pakken. Ze is misschien net iets te lang en te zwaar voor deze plank en het lukt haar nog niet goed om een golf helemaal naar het strand te surfen.
Maar de jongste is drie jaar jonger en lichter. Als zij het probeert, brengt de eerste golf haar helemaal naar het strand. Ik juich en spring in het water, in de stille hoop dat ze nu bekeerd is en we over een paar jaar samen surftrips kunnen maken.
En ja, ze wil nog eens. Ze klimt weer op de plank en begint te peddelen. Het is alsof ze nooit iets anders heeft gedaan, dat ranke, smalle lijfje in balans met het schommelende board, haar handen glijden door het water, bovenrug omhoog, schouders iets naar achteren, de perfecte houding. Heeft ze van haar vader, zeker weten.
Dan komt er een golf. Hij is groter en sterker dan de andere. Ik pak het bodyboard met mijn jongste dochter erop en probeer haar met het rollende water mee te duwen. Maar de golf is te hoog en te steil en hij tilt haar op, overspoelt haar, doet haar rondjes draaien als een lappenpop in een wasmachine en spuugt haar vervolgens uit op het strand.
Daarna weigert ze nog op de plank te klimmen. Ze is boos en bang. Ook dat heeft ze van haar vader. Zeker weten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant