Israël kwam met de schrik vrij, toen zondagochtend de vergeldingsactie van Hezbollah kwam die al weken in de lucht hing. Er vielen geen slachtoffers, maar angst is er wel degelijk, bewijst het vrijwel lege strand van Jaffa.
Op het strand van Jaffa is het motto zondagmorgen: doen alsof het een gewone dag is. Hier en daar verpozen mensen, liefst in de schaduw van parasols. Kinderen spelen in het hete zand, er dobberen wat tieners en volwassenen in de verkoelende branding.
Maar het vernislaagje aan schone schijn is dun. ‘Normaal gesproken zou het hier vol zitten’, zegt Nieke Franken, een 39-jarige Nederlands-Israëlische die met haar vriendin Thalya en hun beider dochtertjes onder een zelfgespannen tentdoek zit. ‘Het is de laatste week van de schoolvakantie, immers. Maar er is bijna niemand.’
Over de auteur
Rob Vreeken is correspondent in Istanbul voor de Volkskrant. Hij schrijft over Turkije, Iran, Israël en de Palestijnse gebieden. Voorheen specialiseerde hij zich op de buitenlandredactie in mensenrechten en het Midden-Oosten.
Israël kwam met de schrik vrij, toen zondagochtend rond 5 uur dan toch de vergeldingsactie van Hezbollah kwam die al weken in de lucht hing. Slachtoffers waren er niet en veel schade werd voor zover bekend niet aangericht door de ruim 320 raketten en drones die Hezbollah naar eigen zeggen vanuit Zuid-Libanon afstuurde op militaire doelen in het noorden van Israël en de bezette Golanhoogte.
Maar schrik was er wel degelijk. Ondanks voortdurende beschietingen over en weer sinds oktober vorig jaar bleef een regelrechte oorlog met Hezbollah uit, maar sinds een kleine maand staat het land echt op scherp. De militante beweging zwoer wraak voor de dood van Fuad Shukr, een topcommandant die een gericht Israëlisch bombardement in Beiroet niet overleefde. Zondagmorgen leek het moment daar.
Schrik ook om wat er had kúnnen gebeuren. Een op handen zijnde omvangrijke aanval van Hezbollah werd zondagmorgen grotendeels verijdeld, zo zei het Israëlische leger. Ongeveer honderd gevechtsvliegtuigen werden ingezet tegen zo’n veertig posities van Hezbollah. Een paar duizend raketlanceerders zouden zijn getroffen. Kort daarna lanceerde Hezbollah 320 raketten en drones richting de vijand, zonder verwoestende gevolgen.
Volgens Israëlische legerwoordvoerders had Hezbollah grotere doelwitten op het oog, dieper Israël in, zoals de hoofdkwartieren van de Mossad en andere inlichtingendiensten. Dit werd later min of meer bevestigd door Hezbollah-leider Hassan Nasrallah, die in een toespraak tot zijn aanhangers zei dat het de bedoeling was een militaire basis op 1,5 kilometer van Tel Aviv te treffen.
Volgens Nasrallah had zijn organisatie besloten om, als vergelding voor de dood van commandant Shukr, géén raketten op burgerdoelen in Israël te richten. De luchthaven Ben Gurion en het ministerie van Defensie in Tel Aviv behoorden evenmin tot de doelwitten, zei hij. Precisiewapens werden door Hezbollah niet ingezet, aldus Nasrallah, ‘maar in de nabije toekomst zouden we dat wel kunnen doen’.
Daarmee blijft de dreiging in de lucht hangen, ook al zegt Hezbollah voor dit moment voldaan te zijn over de vergelding. Van Israëlische kant klonken evenmin sussende geluiden. ‘Wat vandaag is gebeurd, is niet het einde van het verhaal’, liet premier Benjamin Netanyahu weten. ‘We treffen Hezbollah met verrassende, vernietigende slagen.’ In één moeite door waarschuwde hij de Iraanse leider Ali Khamenei.
Reden genoeg om alert te zijn op wat komen gaat, ook al woon je op loopafstand van het zonnige strand van Jaffa. Voor Nieke Franken en haar vriendin stond het uitje met de dochters al gepland. Toen het nieuws doorkwam over de beschietingen, hadden ze even overleg: gaan we nog wel? Ja, was het antwoord. Wel gingen ze op het strand dichtbij een bomschuilplaats zitten. ‘Ik weiger mijn dagelijks leven nog meer te laten beïnvloeden door de oorlog’, zegt de yogadocent.
Dat geeft de potentiële draagwijdte aan van wat rond de Libanese grens gebeurt. Voor Israël hangt het allemaal samen: de Gazaoorlog, de confrontatie met Hezbollah, de vijandschap van Iran, de dreiging van de Houthi’s in Jemen. Geen van de partijen lijkt écht een regionale oorlog te willen, maar gezichtsverlies lijden of zwak overkomen wil ook niemand. De onderhandelingen over een bestand in Gaza gaan door, ondanks de gebeurtenissen van dit weekend, maar succes is allesbehalve verzekerd.
Toch kruipt de oorlog ongewild het leven binnen. Op vakantie onlangs in Spanje merkte ze hoe het is om zónder spanning te leven. ‘Dat de spanning er altijd is, besef je pas op het moment dat die er niet is.’ Ook schrok ze van de manier waarop haar zoontje van 7 reageerde toen in het hotel in Barcelona het brandalarm afging. ‘Hij draaide de deur op slot. Dat bevestigde voor mij het gevoel van onveiligheid.’
En je hebt het niet altijd zelf in de hand. Zoonlief had wekenlang toegeleefd naar een festijn voor grootouders en kleinkinderen, waar hij met zijn oma heen zou gaan, deze zondag. Het evenement werd afgeblazen, zoals wel meer dingen niet doorgingen het afgelopen jaar. ‘Vanuit mijn vak weet ik wat zo’n teleurstelling hormonaal betekent voor lichaam en geest van kinderen’, zegt ze. ‘Of er meer aanvallen komen? Ik weet het niet. Ik heb het gevoel dat we er nog middenin zitten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant