Dit is niet iets dat ik gemakkelijk toegeef, maar ik heb laatst mijn eigen Wikipediapagina aangemaakt. Het behoeft geen uitleg dat dit een tamelijk deprimerende bezigheid was. Ik zat in een café en schoof het scherm van mijn laptop beheerst mee met de bewegingen van voorbijgangers, zodat niemand zicht kreeg op wat ik deed. Ik moest denken aan wat mijn oma ooit zuchtte, nadat we samen een met hoofddeksels overladen presentator passeerden: ‘Roem is een gênant soort keuze.’
Tijdens het aanmaken van mijn Wikipedia ontdekte ik dat er al eerder een pagina over mij had bestaan, maar dat deze verwijderd was wegens een ‘onbehoorlijke hoeveelheid persoonlijke details’. Dit voelde op de een of andere manier als exemplarisch voor mijn bestaan: overdaad, afgewisseld door langdurige leegte. Wat er precies heeft gestaan, ben ik niet te weten gekomen. Het enige dat ik vond, was de opmerking dat deze details extra ongepast waren aangezien het hier een levend persoon betrof.
Over de auteur
Tobi Lakmaker is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit.
Veel Wikipediapagina’s van kunstenaars zijn opgedeeld in grofweg drie kopjes: leven, werk en prijzen. Tegen het schrijven van dat laatste kopje zag ik erg op, want ik heb nog helemaal niet zoveel prijzen gewonnen. Mijn eerste en vooralsnog enige boek is voor een paar prijzen genomineerd, maar won er daarvan slechts één en ik durf te zeggen dat het de meest merkwaardige was van allemaal.
Twee jaar geleden werd ik namelijk verkozen tot eerste winnaar ooit van de Hans Vervoort-prijs, een prijs ‘voor verhalend proza van neerslachtige en toch opbeurende aard’. Andere vereisten waren het ontbreken van een diepere laag en de afwezigheid van een boodschap. Zeker het eerste criterium vatte ik op als een diepe belediging, maar ik zit nog niet in het stadium van mijn carrière waarin ik prijzen weiger.
De Hans Vervoort-prijs is vernoemd naar Hans Vervoort door Hans Vervoort en wordt uitgereikt op 22 april, de verjaardag van Hans Vervoort. Voor wie zich op dit moment afvraagt wie Hans Vervoort precies is: het is een schrijver die, evenals ondergetekende en vermoedelijk heel wat andere auteurs, een wat gecompliceerde verhouding heeft tot literaire prijzen. Zijn oplossing daarvoor is even simpel als doeltreffend – hij wordt nu ieder jaar geëerd over de rug van een ander.
Het klinkt inmiddels wat ongeloofwaardig, maar voorafgaand aan de prijsuitreiking moest ik iets eten met Arjan Peters. Die was namelijk juryvoorzitter. Verder zaten Hans Vervoort en zijn vrouw aan tafel, aangevuld door iemand die zichzelf poneerde als anonieme geldschieter. Van alle aanwezigen vond ik deze man denk ik het meest angstaanjagend: hij was allesbehalve anoniem, rookte een enorme sigaar en zat aldoor te bulderlachen om het begrip diversiteit.
Tegen de tijd dat de feitelijke uitreiking begon, was ik dan ook volkomen uitgeput. Die vond plaats in een kleine zaal, grotendeels gevuld met de vrienden van Hans Vervoort. Geen kwaad woord over de vrienden van Hans Vervoort overigens: het is een heel hartelijke groep mensen.
Zij zagen hoe ik met een bevroren glimlach de anonieme geldschieter bedankte, die daarop triomfantelijk om zich heen keek. Vervolgens prees ik de jury en in het bijzonder Arjan Peters, stond ik stil bij dit bewonderenswaardige initiatief van Vervoort en dacht ik intussen aan mijn oma, die hier als enige iets zinnigs over te zeggen zou hebben gehad.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant