Het optimisme in de Democratische campagne is aanstekelijk, nu is het zaak om het momentum vast te houden tot november.
Het was vrijwel onmogelijk om niet te worden meegesleept in het optimisme dat deze week van de Democratische Conventie in Chicago afspatte. De energie en hoop is weer helemaal terug bij de Democraten, na de futloze maanden waarin de partij zich richting de verkiezingen sleepte, om het – tegen beter weten in – met een te oude, te vermoeide en te verzuurde presidentskandidaat op te nemen tegen Donald Trump.
In een gloedvolle speech spiegelde Kamala Harris donderdagavond bij de aanvaarding van haar kandidatuur de Amerikanen een toekomst voor van hoop en kansen in ‘het geweldigste land ter wereld: U.S.A’. Harris wil vooruit met de Verenigde Staten. Niet terug naar ‘het cynisme, de bitterheid en de verdeeldheid’ onder president Donald Trump. Ze wil het land verenigen en fundamentele Amerikaanse waarden en grondrechten herstellen, zoals het recht op abortus of het recht om te zijn wie je bent, ongeacht huidskleur of seksuele voorkeur.
De beloften op de Democratische Conventie waren deze week doordrenkt van het type patriottisme dat de kiezer doorgaans tegenkomt bij de Republikeinen. Met die nationalistische troef lijken de Democraten hun zelfvertrouwen terug te hebben. In plaats van te hameren op het gevaar van Trump voor de eenheid in de samenleving, de democratie en de rechtsstaat, heeft de partij zijn eigen boodschap hervonden. En die boodschap lijkt aan te slaan.
In de strijd om de stem van de Amerikaanse middenklasse in de belangrijke swingstates in het Midden-Westen, ging het bij de laatste campagnes meer om het schetsen van vijandbeelden en het uitvergroten van tegenstellingen dan om inhoud. Nu gaat het weer om de prijs van dagelijkse boodschappen, de toegang tot zorg, onderwijs en betaalbare woningen. Het gaat even niet over ‘elitaire’ identiteitskwesties maar om het belang van gemeenschapszin en vereniging; een reden waarom de vakbonden die daar in de vorige eeuw een belangrijke rol in speelden, weer nadrukkelijk ten tonele verschijnen.
Het herstel van het maatschappelijk middenveld dat burgers beschermt tegen het winstbejag van bedrijven enerzijds en de regelzucht of juist afwezigheid van de overheid anderzijds, kan een belangrijk middel zijn om de polarisatie tegen te gaan. Harris die in haar jaren als openbaar aanklager naar eigen zeggen ‘maar één klant bediende – namelijk het volk’ – zou hier de juiste papieren voor kunnen hebben.
De vraag is nu of zij dit momentum weet vast te houden. Donald Trump lijkt nog niet hersteld van de klap dat de veel jongere en charismatischere Harris zijn nieuwe uitdager is en niet Biden, maar zijn vicepresidentskandidaat JD Vance heeft ook de potentie om de middenklasse aan te spreken met een inhoudelijk economisch verhaal. Daarnaast werpt de oorlog in Gaza zijn schaduw over de Democratische campagne. Een staakt-het-vuren, dat Harris zo goed zou uitkomen, is nog niet in zicht. Het zal een balanceeract worden om de beide flanken in haar achterban koest te houden. Maar vooralsnog overheerst het gevoel dat de overwinning weer mogelijk is, en van die hernieuwde energie kan Europa ook wel wat gebruiken.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant