Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
Mijn partner en ik hebben elkaar twintig jaar geleden ontmoet en wonen samen in zijn huis. Na een ongeluk realiseerde ik me dat zijn broer en zus al zijn bezittingen zouden erven als hij zou wegvallen. Toen hebben wij een samenlevingscontract laten opstellen waarin mij het vruchtgebruik van het huis tot aan mijn dood toekwam. Onlangs ontdekte ik dat mijn partner zonder mijn medeweten vijf jaar geleden een testament heeft laten opstellen, waardoor het samenlevingscontract ongeldig is. In het testament word ik niet genoemd. Had ik dit geweten, dan had ik de afgelopen jaren andere beslissingen genomen. Wat kan ik nu het beste doen? Vrouw (59), naam bij redactie bekend
Ik heb in nagenoeg dezelfde situatie gezeten: vijftien jaar samengewoond in zijn huis, kinderen deels opgevoed, in alles ruim meebetaald. Als hij zou komen te overlijden zou ik op straat staan, aangezien het huis naar zijn kinderen zou gaan, waar ik trouwens alle begrip voor had. Ik wilde alleen een oplossing om zelf weer een leven op te kunnen starten. Hij zei niet nee, niet ja, en er gebeurde niets. Na een depressie heb ik besloten voor mezelf te zorgen. Hij kon het duidelijk niet, ondanks de liefde die we voor elkaar voelden. Ik heb een huurappartement gevonden en een latrelatie voorgesteld: drie dagen in de week samen bij mij, vier dagen in de week bij hem. Hij ging er mokkend in mee.
Na een half jaar – ik was bijna 50 – is de relatie gestrand. We zouden een stiltepauze nemen van een half jaar en dan opnieuw bekijken hoe we ervoor stonden. Na een maand belde hij dat hij kanker had. Ik stond opnieuw voor een dilemma, maar heb besloten niet weer bij hem in te trekken, maar hem als vriendin alle steun te geven die ik kon. Ik ben mezelf ontzettend dankbaar dat ik voortijds voor mezelf heb gezorgd. Nu was er enkel de liefde over om bij hem te zijn tot het laatste moment. Ik ben bang dat ik anders verongelijkt naast zijn bed had gezeten in het besef dat ik een week na zijn overlijden op straat zou staan, met lege handen. Mijn advies aan u lijkt me duidelijk. Sterkte met uw besluit. Thea Kleinstra (61), Venray
U kan zich afvragen of u uit loyaliteit of egoïsme bij uw partner blijft. Wel makkelijk, geen grote veranderingen, we zingen het wel uit, zó vervelend is het ook niet samen. Zet uzelf op één, bedenk hoe vaak u in de afgelopen jaren voor de weg van de minste weerstand heeft gekozen, neem een beslisdatum in gedachten in de nabije toekomst en besluit hoe de derde helft eruit gaat zien. Het heeft mij erg goed gedaan. Alice van der Mark (72), Ouddorp
Confronteer hem ermee dat u weet van het testament, en deel uw gevoelens. Trek uw conclusies uit zijn antwoord. Wie weet valt het mee, dat hoop ik voor u. Hans Bergmans (77), Bilthoven
Een relatie zonder vertrouwen is als een huis zonder fundering. Een soort tent dus. Leuk voor even, maar bij noodweer wellicht niet erg duurzaam. Investeer in uzelf. Floor Meijers (44), Amsterdam
Mijn man en ik zitten beiden in een tweede huwelijk. Dan zijn er ook kinderen die voor spanningen kunnen zorgen en dat helaas ook doen. Een testament zorgt voor – relatieve – rust. Wat u hier beschrijft, zou bij mij voelen als een onverdiende dolksteek. Dit doe je niet zonder de ander erin te betrekken. Zeg dat u weet van het testament en vertrek. Wat verzwijgt hij nog meer? Margot van Zanten (71), Wezep
Sinds twee jaar heb ik last van wietwalmen van mijn buren. Dat geldt ook voor andere omwonenden. De buurman begint dagelijks rond 10 uur te blowen in zijn tuinschuurtje, in het weekend paft de buurvrouw ook mee. De wind staat meestal zo dat de walmen bij mij in huis terechtkomen. Vooral bij vochtig weer word ik er misselijk van. Ook kan ik de was niet buiten hangen. Ze zijn erg op zichzelf. Ik vrees dat ik onenigheid krijg als ik er wat van zeg en zit niet te wachten op ruzie met de buren. Hoe pak ik dit aan? Buren (naam bij redactie bekend)
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 26 augustus 2024: wzud@volkskrant.nl. Heeft u een zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie kan worden ingekort.
Source: Volkskrant