NU.nl-lezers reageerden verbolgen op het nieuws dat personeel van regiovervoerders het werk neerlegt. Ze snappen niet dat het werk van buschauffeurs en machinisten zwaar wordt gevonden en dat personeel met vroegpensioen wil. Wij vroegen het een machinist en twee buschauffeurs, die van mening verschillen.
De 49-jarige Rogier van Lierop rijdt door Gelderland als machinist bij Arriva. Hij vindt zijn werk fysiek niet zo zwaar, maar op mentaal gebied is dat een ander verhaal.
"Naast de onregelmatige werktijden heb je een behoorlijke verantwoordelijkheid. Je moet ervoor zorgen dat de reizigers in en rondom de trein veilig zijn", legt hij uit. "Ik heb gelukkig geen grote incidenten meegemaakt, maar je hebt soms kleine storingen, wandelaars die langs het spoor lopen of voorwerpen die op het spoor terechtkomen, waardoor je flink moet remmen. Je zegt bijna 'het hoort erbij'."
Van Lierop merkt dat er meer agressie is tegen treinpersoneel. "Voor mijn gevoel is dit begonnen bij het ambulancepersoneel, maar nu gebeurt dit bij iedere vorm van dienstverlening. De machinist is een aanspreekpunt, dus die krijgt vaak de volle laag."
"Als iemand aan komt rennen, wil ik best een paar seconden wachten, maar na de fluit is het echt tijd om te vertrekken. Als mensen dan nog te laat zijn, krijg je vaak de woorden 'kankerlijer' en 'klootzak' naar je toe geslingerd. Ik krijg scheve blikken als ik mensen aanspreek op het openhouden van de deuren of het plaatsen van voeten op de stoelen. Je moet met dit soort reacties overweg kunnen, maar mijn ervaring bij de politie helpt hierbij."
Van Lierop merkt, ook bij zichzelf, dat er een grijs gebied is in hoeverre je weerstand kan bieden tegen agressief gedrag. "Ik werd laatst door passagiers erop geattendeerd dat een man al lange tijd lag te slapen in de trein. Ik wilde toch weten of alles goed ging met de man, dus ik heb hem zachtjes geknepen. Volgens de regels mag ik deze meneer niet knijpen, maar op dat moment was dat de enige oplossing. Dat is dus het grijze gebied."
Van Lierop wil benadrukken dat er geen dag voorbijgaat zonder dat hij ontzettend veel lacht. Daarbij zorgt zijn werkgever voor een goede mentale voorbereiding. "Voordat je wordt aangenomen, word je psychologisch gekeurd." Na een incident word je direct opgevangen en als je een keer door een rood sein rijdt, word je meteen uit je dienst gehaald en ga je naar de psycholoog."
De 52-jarige François Elands is zeven jaar actief als streekbuschauffeur in de regio Eindhoven. "Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit zo'n makkelijk werk heb gehad voor zo'n goed salaris", vertelt hij. Hij kan zich dus niet vinden in de staking voor de vroegpensioenregeling.
"Ik kan natuurlijk niet niet voor collega's spreken die moeite hebben met wisselende diensten, maar zelf ervaar ik dit totaal niet als belastend. Het is niet zo dat je binnen een week vaker wisselt van dienstsoorten. Als ik bijvoorbeeld vroege diensten heb, dan heb ik die de hele week of langer."
Elands kan zich wel voorstellen dat sommige collega's het werk psychisch belastend vinden. "We moeten continu op scherp staan, want verslappen of even wegdromen zit er voor ons natuurlijk niet in. De hele tijd zijn wij bezig met het voorkomen van ongelukken vanwege het rijgedrag van veel andere weggebruikers. Elke dag zorg ik ervoor dat mensen 's avonds thuis aan de aardappelen zitten."
De buschauffeur is nu 52 jaar, maar denkt nog lang niet aan stoppen. Sterker nog, twee jaar geleden is hij van 32 uur naar 40 uur per week geswitcht. "Gezien de leeftijd van mijn kinderen kreeg ik vaker mijn handen vrij. Bovendien beleef ik er gewoon heel veel plezier aan, dus ik wil nog lang doorwerken."
Elands zal uit solidariteit met zijn collega's meedoen aan de aangekondigde kortdurende staking van 11 september, al is dat voor de eerste keer. "De afgelopen stakingen heb ik gewoon gereden om onze passagiers toch enigszins te kunnen bedienen, maar de scheve gezichten van collega's is het me niet meer waard."
De 67-jarige buschauffeur Ger Seuren is eigenlijk al met pensioen, maar één à twee dagen werkt hij als oproepkracht in Venlo. Seuren heeft al 33 jaar als buschauffeur gewerkt en vindt het geen zwaar beroep. Hij snapt daarom niet dat er wordt gestaakt.
"Je moet vaak vroeg beginnen en tot laat werken op feestdagen, maar als je aan dit vak begint, dan kies je daar zelf voor. Metselaars hebben pas een zware baan, maar ik heb als buschauffeur in het rustige Venlo een prachtige tijd gehad."
"Ik zie soms foeterende collega's, die twee weken na hun pensioen weer terugkeren als oproepkracht. Blijkbaar zijn ze het werk dan toch gaan missen."