De lezersbrieven, over krantennieuws, de uitbuiting van GenZ, waarom oud-dienstplichtigen meer AOW zouden moeten krijgen, meer flirten, brilletjes, de woningnood, geldwolven en een eerbetoon aan Reve.
De regen en de tijd tikt
Auto’s razen voorbij
De wasmachine en mijn hoofd draait en ik
ik sta stil
De krant vertelt mij verhalen
Ze fluistert in mijn oor
‘Palestijnse vluchtelingen worden verkracht’,
en ‘in Brazilië is een vliegtuig neergestort’,
Er zijn bosbranden en overstromingen, en
‘de oudste persoon ter wereld is overleden’.
Het is augustus 2024 en de wereld huilt
Mensen zijn verdronken, gegijzeld, beschoten, gewond
Ze vluchten, protesteren, en hebben de aarde vervuild
De krant dichtgeslagen brengt me terug in de stilte
van de woonkamer waar alles precies is
zoals het zou moeten zijn
Met geen angst voor morgen kan ik mij verborgen
houden van de zorgen van anderen die er morgen
waarschijnlijk niet meer zijn, want
ik sta stil
en hoor ze enkel schreeuwen in de krant.
Eva Schriek, Amsterdam
Vanaf mijn 16de, dat was in 1984, werkte ik met mijn beste vriend Tjeerd elk weekend en elke vakantie bij een groot restaurant. We verdienden 6 gulden per uur, vergelijkbaar met 6,12 euro nu. Zwart, want elke student werkte toen zwart. We bouwden geen vakantiedagen op, laat staan pensioen. In de zomer- en kerstvakantie werkten we 6 dagen per week, vaak 14 uur per dag. Als iemand ziek was, werkte je ook op je vrije dag. Soms waren m’n voeten zo kapot gelopen dat er bloedvlekken in m’n sokken zaten.
Toch heb ik bijna alleen maar goede herinneringen aan dat werk. Er was solidariteit, niemand klaagde. De fooienpot werd met al het personeel gedeeld. Als het heel druk was geweest, kreeg je soms 50 gulden extra. We vonden dat we mazzel hadden dat we een bijbaan hadden, de werkeloosheid was in 1985 ruim 70 procent hoger dan nu.
De huidige generatie jongeren verdient netto minimaal 13,68 euro per uur. Bouwt pensioen en vakantiedagen op. Krijgt doorbetaald bij ziekte, ook na beëindiging van een tijdelijk contract. Er zijn meer banen voor jongeren dan er jongeren zijn. Toch vindt David Fadaee Outan dat er sprake is van oneerlijke uitbuiting van de huidige generatie jongeren, iets wat je vaker hoort van Gen Z. Ze hebben geen idee.
Jan Rob Dijkstra, Winsum
Tot begin jaren negentig moest een deel van de jongemannen voor veertien maanden in militaire dienst. Al of niet in dienst moeten was een soort kansspel.
Er was sprake van willekeur, medische aspecten en vrouwen hoefden op de een of andere wijze helemaal niet in dienst.
In deze diensttijd kreeg men een soldij van circa 100 gulden per maand. De meesten zullen een aantal maanden ervoor en ook erna niet gewerkt hebben, omdat niemand je aannam als je kort erna veertien maanden niet beschikbaar was.
In de praktijk hebben deze mannen twee à drie jaar niet kunnen werken, geen carrière en/of pensioen kunnen opbouwen. Deze mannen, die nu de AOW-leeftijd naderen, zouden redelijkerwijs recht moeten hebben op twee jaar eerder AOW. Om de willekeur recht te trekken en de gemiste carrièrekansen wat te verzachten.
Ikzelf kwam na mijn dienst in de crisistijd van 1982-1983 op de arbeidsmarkt en heb veel moeite moeten doen om uiteindelijk aan de andere kant van het land aan de slag te kunnen. Twee werkgevers van mijn stageperiode hadden mij voor deze diensttijd willen aannemen, erna niet meer helaas.
Mannen zoals ik zullen er meer zijn.
Gert Stuve, Diepenheim
Afgelopen week in een afgeladen trein: niemand die niet in de telefoon verdiept was, geen seconde tijd voor oogcontact. Singles, laat toch demonstratief die telefoon in de tas en ga er lustig op los flirten – als je daar zin in hebt natuurlijk. Dat geldt ook voor het terras en zelfs gewoon op straat. Singles, jullie kunnen de trendsetters zijn van een telefoonloze tijd; ik ga alvast meedoen, ondanks mijn sinds lange tijd gehuwde staat.
Agda van Dijk, Nijmegen
Een leuk en lezenswaardig stuk over de ‘brillendokter’ Jacques van Voorenberghe. Vroeger maakten wij het grapje: ‘Brilletjes verzamelen voor de blinde heidenen’. Voor diegenen die niet bekend zijn met het stichtelijke jargon: blind slaat niet op een fysiek kenmerk, maar op de onbekendheid met het evangelie.
In het begin van de 18de eeuw beschreef de in Indië werkzame zendeling Francois Valentijn de Aziaten als ‘blinde heidenen en wulpse lieden’. De psalmberijming van 1773, die de term overnam, zorgde dat deze bij een bepaald volksdeel ingeburgerd raakte.
Bart Wallet, Marknesse
Mijn jongste dochter Nina (30) heeft zich inmiddels ongeveer 250 keer voor een woning in Amsterdam ingeschreven en kreeg enkel nul op rekest. Zij beschikt over voldoende inschrijfpunten. Vele keren werd duidelijk dat de woning was toegewezen aan iemand met een of andere voorrangsregel.
Frank Kalshoven merkte onlangs terecht op dat scheefwonen het probleem is. Er zijn veel mensen in Nederland die onterecht in een sociale huurwoning wonen. Zij gaan daar niet weg, want er bestaat geen betaalbaar alternatief.
Nina bewoont nu met twee anderen een bovenwoning aan de Hagedoornweg in Amsterdam-Noord, waarbij de drie werkenden samen zo’n 2.500 euro betalen. Daar kwam zij terecht nadat woningcorporatie De Key haar campuscontract (voor studenten) beëindigde.
Waarom zou er voor sociale huurwoningen niet een soort ‘campuscontract’ kunnen komen, waarin contractueel wordt vastgelegd dat iemand die boven de inkomensgrens voor een sociale huurwoning komt bijvoorbeeld een jaar de tijd krijgt om te verkassen.
Het is even wennen, maar wel zo rechtvaardig.
Irene Apperloo, Twello
Altijd fijn, cijfers en feiten. Dus niks geen woningnood, beargumenteert Frank Kalshoven. Pieter Klok stelde ruim twee jaar geleden ook al in een hoofdredactioneel commentaar dat het vooral een (her)verdelingsvraagstuk betreft. Ach, kracht zit ’m in de herhaling, dus nogmaals deze suggestie, juist nu, aan het begin van het nieuwe studiejaar: bied een (eerstejaars)student gewoon (tijdelijk) een kamer aan. Kleine moeite voor de binnenstaander, groot plezier voor de buitenstaander.
Nanette Haze, Nijmegen
Kampeerterreinen worden in rap tempo opgekocht door grote concerns. Als slachtoffer kan ik hierover meepraten. Een groot probleem in Nederland is niet zozeer de komst van wolven, maar veeleer de aanwezigheid van geldwolven.
Peter van Straalen, Amsterdam
In de bieb verstoffen talloze prachtboeken van oude schrijfhelden langzaamaan tot oudpapier, een beetje zoals voddige oude asielkatten die niemand meer wil. Aleid Truijens schrijft er prachtig over, en citeert uit een van de mooiste gedichten van Reve.
Een man die, ooit volstrekt ondenkbaar, ook amper meer gelezen wordt. Maar, zoals de grote volksschrijver zelf altijd riep: ‘Niet tobben! Moedig voorwaarts!’ Er zijn godzijdank genoeg jonge schrijvers met waanzinnig goede verhalen.
Toch, om hem in het jaar van zijn 100ste verjaardag nog eenmaal de sprankelende luister en eer te geven die hem toekomt, wil ik graag het complete gedicht aanbevelen, daterend uit de tijd dat hij nog Gerard Kornelis heette. Waarschijnlijk voor de allerlaatste keer dus.
Droom
Vannacht verscheen mij in een droomgezicht mijn oude moeder,
eindelijk eens goed gekleed:
boven het woud waarin zij met de Dood wandelde
verhief zich een sprakeloze stilte.
Ik was niet bang.
Het scheen mij toe dat ze gelukkig was en uitgerust.
Ze had kralen om die goed pasten bij haar jurk.
Trees Roose, Haren
De scholen in het zuiden van het land zijn nu een week bezig. De andere delen volgen snel. De aanvang van een nieuw schooljaar is altijd weer een spannende tijd. Of het als docent nu je eerste, tiende of vijfentwintigste jaar voor de klas gaat worden. Ondanks het vastliggende script van het lesrooster – de kapstok waar het jaar aan wordt opgehangen en door wordt vormgegeven – ga je nieuwe uitdagingen, frisse avonturen en misschien nu nog onontdekte ontwikkelingen tegemoet.
Ook de leerlingen hebben hun script voor het nieuwe jaar ontvangen. Het rumoer is weer aanwezig in het gehele gebouw. Evenals de zorgen en de spanningen die sommige leerlingen ongetwijfeld, in hun soms veel te zware rugzak, zullen meenemen. Voor een aantal leerlingen zal een nieuw schooljaar niet enkel aanvoelen als het mogen ervaren van nieuwe kansen. Hun rugzak is namelijk vaak al vol, nog voordat de benodigde boeken en schriften erin zitten.
Het vieren van cognitieve successen kan alleen worden bereikt wanneer de leerlingen zich gezien en gesteund voelen, ze hun zorgen mogen delen en er op die manier ruimte is om zich te kunnen ontwikkelen.
Schoolpedagoog en auteur Astrid Bakker schreef in haar boek Laagje voor laagje onder andere over haar leerling Guus. Doordat hij in zijn jonge leven al veel heeft meegemaakt, zit zijn hoofd vol met zorgen en verdriet. Om hem te laten zien dat hij er niet alleen voor staat, vult ze samen met hem een plastic tas met spullen en laat Guus voelen hoe zwaar de tas is.
De inhoud staat symbool voor de zorgen en het verdriet van Guus. Wanneer ze hem vraagt om ieder een hengsel van de tas te dragen, voelt deze opeens een stuk minder zwaar. Guus snapt de vergelijking, het lucht hem op om te weten dat hij er niet alleen voor staat.
Het script ligt ook voor Guus vast. Met passende hulp zal hij gaan proberen een positief verhaal van het nieuwe schooljaar te maken. Net als de bijna een miljoen andere middelbare scholieren in ons land.
Pascal Cuijpers, docent voortgezet onderwijs, Herten
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant