Iemand zei: Nederland is lawaai. Het was terwijl de zomer overging in wat het normale leven wordt genoemd, en de herinneringen aan de stille bergen en de kalme zee vervaagden, net als het voornemen ze vast te houden. Harde praters in de treincoupé namen het over van de zachte, vliegtuigen trokken strepen, meerbaanse snelwegen zinderden onder hun non-stop ruisgeluid, de eerste bouwvakkers stonden alweer op steigers met hun bouwradio’s en overal verrezen de opgewonden tenten van dancefeesten in het oempf-oempf-oempf van de herriesamenleving.
Zelfs de bureaucratisch aangewezen stiltegebieden bestaan alleen nog op papier: niemand maakt zich werkelijk druk om de geluidsvervuiling. Een van de vijftig grote Brabantse festivals heet niet voor niets Decibel, het dorp Hilvarenbeek is dan ‘the loudest city on earth’; hier en daar is kritiek want de dieren hebben er last van, maar de mensen kennelijk niet.
Die verlangen naar lawaai. Maar waarom?
Naar het circuit van Zandvoort, dit weekend bedevaartsoord van herriezoekers. In de trein dragen passagiers oortjes met noisecancelling, in de loop verkoopt een jongen oordopjes, 2 euro per paar. Artsen delen ter plekke gehoorbescherming uit – iedereen weet wat kabaal kapotmaakt, het is een epidemie, ‘lawaaivervuiling’ is een term in opkomst en de bladen staan vol van tinnitus en misofonie. Toch hunkeren de Nederlanders ernaar.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zacht pompen de bassen bij de hoofdentree, waar racefans wachten op coureurs – Mick Schumacher komt op de motor zoals altijd. Lisa en Britt dragen een Ferrari-overall, geluid moet je voelen anders is het niet hard genoeg, zegt Lisa, die ‘teringherrie’ doet bijna pijn en zo hoort het ook. Het geeft een ‘boost’, zegt Britt – nee, aan elektrische racewagens moeten ze niet denken, ‘zoemm zoemm’, zegt Lisa, ‘net muggen’. Natuurlijk hebben ze oordopjes mee. Natuurlijk gaan die niet in.
Herrie is slecht voor mens en natuur en dit is een natuurgebied, maar nu even niet, zegt Kaatje, die vegan is en ‘heel erg bezig met het milieu’. Het mooie van lawaai: ‘Je vergeet de rest.’
Aan de overkant staan ze al drie uur te wachten op een glimp. ‘Lawaai focust’, zegt Sharon. En het verbroedert, zeggen Jennifer en Nina: anders dan bij voetbal maakt het hier niet uit voor wie je bent, ‘het mooie is dat je de eenheid voelt’ onder die koepel van brullende motoren, ‘er is geen haat en nijd’. Even is alles zoals het zou moeten zijn.
Het volume van de pompende bassen stijgt, en dan moet het allemaal nog beginnen, en verderop laat Gina het filmpje zien dat ze net in de paddock maakte. ‘Het is een geluid dat je herkent van de televisie’, zegt Sarah, ‘en als je dat live heel hard hoort, dan trilt je lijf gewoon.’
Sarah en Margot gaan vaker, maar liever naar de Formule 2 en 3, want die motoren brullen harder. Oordoppen halen de magie weg, zeggen ze, en Margot krijgt een waarschuwing op haar smarthorloge: meer dan 90 decibel. ‘Da’s niks, da’s alleen al de wind. Ze zeggen dat het slecht en gevaarlijk is, maar we merken er niks van.’ Op de tribune staan voor de start en dan die golf van geluid ineens, daar merken ze wel wat van.
De baas van de Formule 1, Stefano Domenicali, zei vorige zomer al dat er wordt gewerkt aan meer lawaai: ‘Het is onze intentie de nieuwe motoren veel luider te maken omdat dat past bij de emoties van onze sport.’ Lawaai maakt endorfine aan, het is doping voor een tijd waarin stilte confronterend is. Want dan is het stil.
Zo groot is de zucht naar herrie dat het land nergens meer zonder herrie is. De rust van het afgelegen natuurgebied Marker Wadden werd afgelopen weekend keurig doorboord met het oempf-oempf-oempf van een festival op de wal, of door een van de feestboten die traag het Markermeer doorkruisen met een dj erop, zodat het lawaai geen vergunning nodig heeft.
Zelfs columnisten overschreeuwen elkaar uit angst niet gehoord te worden.
Nederland is lawaai. Hoe ingewikkelder de wereld, hoe lekkerder om midden in de teringherrie te staan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant