Geweld gericht tegen religieuze minderheden en ongelovigen, zoals dat in sommige landen nog steeds plaatsvindt, moet veel hoger op de agenda komen te staan. Bijvoorbeeld bij het afsluiten van handelsakkoorden.
Voor het zesde jaar op rij vragen de Verenigde Naties op 22 augustus aandacht voor de slachtoffers van geweld gebaseerd op religie en geloof. De dag valt in een week waarin aandacht wordt gevraagd voor nog drie andere onderwerpen, te weten humanitaire hulp, slachtoffers van terrorisme en slavenhandel.
Het lijkt me duidelijk dat je alleen maar vóór dit soort dagen kunt zijn. Wij zijn zeker blij met de specifieke aandacht voor slachtoffers van religieus geweld. Die aandacht is belangrijk en hard nodig. Voelt u de ‘maar’ al komen?
Zo’n dag voelt ook als een jaarlijkse rituele dans, een piepklein doekje voor het bloeden. We gaan weer over tot de orde van de dag, volgend jaar weer een 22 augustus. En ondertussen blijft alles zoals het is. Accepteren we op deze manier niet impliciet het drama voor miljoenen mensen als de status quo? Hoe komen we verder dan de zoveelste herdenking, een vloeiende verklaring of een meelevend stukje op X? Wat zet zo’n dag in beweging?
Over de auteur
Maarten Dees is directeur-bestuurder van Open Doors. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Afschaffen dan maar, zo’n dag, want wat haalt het uit? Nee, geen sprake van wat mij betreft, integendeel! Laat het juist een aanleiding en stimulans zijn om aandacht te blijven vragen voor schreeuwend onrecht. Wij moeten het uit blijven schreeuwen omdat slachtoffers dat zelf niet kunnen. Dat is op zichzelf al bizar, want het gaat om een gigantisch aantal mensen.
Even uit de losse pols: de één miljoen Oeigoeren in China die in kampen zitten en uitgebuit worden, duizenden Yezidi-vrouwen en -kinderen die nog steeds verdwenen zijn en vele tienduizenden die tien jaar na de opkomst van Islamitische Staat (IS) nog steeds in uitzichtloze kampen wonen. Ahmadi-moslims die keer op keer te maken hebben met geweld en discriminatie in Pakistan en blasfemiewetgeving die daar als een zwaard van Damocles boven het hoofd van christenen en andere minderheden hangt.
In India zijn sikhs, moslims en christenen doelwit van geweldsuitbarstingen en hate speech. En kijken we naar het continent Afrika dan zien we eindeloze vluchtelingenstromen en extremistische groepen die gruwelijk geweld en hemeltergend onrecht veroorzaken in een strook landen in sub-Sahara Afrika.
Laten we ook de zogenaamde ‘ongelovigen’ niet vergeten, agnosten, atheïsten, humanisten: in tientallen landen in de wereld hebben ook zij te maken met achterstelling en treft hen hetzelfde lot als religieuze minderheden.
Trekken landen als China, India, Pakistan, Nigeria of Congo zich iets aan van deze speciale dagen? Of kunnen misdadige regimes en terreurorganisaties ongestraft hun gang blijven gaan?
Wij pleiten voor het steviger en concreter aanspreken van landen op de aanhoudende misstanden, bijvoorbeeld bij het bespreken en sluiten van handelsakkoorden. We pleiten voor een stevige aanpak van straffeloosheid en op concrete acties in het daadwerkelijk borgen van mensenrechten.
Laten we deze dag van 22 augustus, maar ook elke andere gelegenheid aangrijpen om op te komen voor het recht, en voor de erkenning van de positie en het lot van religieuze minderheden. Omdat we heilig geloven dat recht uiteindelijk zal zegevieren. En omdat de geschiedenis ons heeft geleerd dat zwijgen in de confrontatie met apert onrecht ons medeplichtig maakt.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant