Je voelt aan alles hoe akelig het gaat worden op het feesteiland van een steenrijke celebrity.
Doomscrollend op haar telefoon valt het oog van Frida (Naomi Ackie) op een filmpje van Slater King (Channing Tatum), een steenrijke tech bro voor wiens exclusieve bijeenkomsten Frida in de catering werkt.
King biedt in het filmpje zijn excuses aan, zoals inmiddels een eindeloze reeks mannen in het #MeToo-tijdperk hun publieke excuses hebben aangeboden. Iets met machtsmisbruik en hoe nu voor King een moment van bezinning is aangebroken. Hij zal zich terugtrekken op zijn privé-eiland, zonder telefoon, werken aan zichzelf, blablabla, sorry, integere blik.
Over de auteur
Berend Jan Bockting schrijft voor de Volkskrant over film.
Frida twijfelt desondanks geen moment als ze na een samenloop van omstandigheden persoonlijk door King wordt uitgenodigd om in gezelschap van een groep andere gasten een poosje op het eiland te vertoeven. Jeffrey Epstein-achtige associaties blijven onbenoemd – Frida negeert elk omineus voorteken.
In haar verrassend sterke regiedebuut verbindt de 35-jarige actrice Zoë Kravitz (dochter van Lenny Kravitz en Lisa Bonet) deze van de werkelijkheid losgezongen elite direct aan de massa die hun gedrag vergoelijkt of anderszins ten prooi valt aan leugens of excuses voor de bühne. Op het eiland ontpopt Blink Twice zich tot rijkeluissatire à la Saltburn, Triangle of Sadness en The White Lotus, gaandeweg zelfs tot sociaalkritische horror als Get Out. Maar dan zo visueel smakelijk en gelikt vormgegeven dat er iets eigens ontstaat.
De decors zijn kleurrijk, de beeldcomposities fraai. Kravitz bezit bovendien het talent om vorm en inhoud elkaar ogenschijnlijk moeiteloos te laten versterken. Speels en losjes is Blink Twice, in een sardonisch spel met de kijker. Die voelt aan alles hoe akelig het hier dreigt te worden.
‘Denk je dat de menselijke offers voor of na het diner beginnen?’, grapt een vriendin van Frida. Ook zij voelt het. Want het eilandpersoneel staart de gasten aan alsof ze, nou ja, inderdáád op het punt staan te worden geofferd. En waarom glimlacht iedereen hier eigenlijk ‘als een stel stewardessen uit de jaren zestig’? Wat is er aan de hand met al die gifslangen? Waarom antwoordt het personage van Christian Slater niet als hij wordt gevraagd naar zijn ontbrekende pink?
Met sardonisch plezier maakt Kravitz duidelijk hoe onder haar feestelijke, zomerse vormgeving iets buitengewoon sinisters broeit. Het kan haast niet anders of ze is groot liefhebber van de cinema van David Lynch en dan met name Blue Velvet (1986), mogelijk de beste film ooit gemaakt over de rot en perversie achter de façade.
Terwijl de zoveelste cocktail wordt geserveerd en ’s avonds weer een paddodruppel-mdma-mengsel op het menu staat, dringt Blink Twice steeds dieper door tot een angstaanjagende kern: hoe onze neiging tot vergeten en vergeven anderen aanhoudend in staat stelt verschrikkelijke dingen te doen.
Thriller
★★★★☆
Regie Zoë Kravitz
Met Naomi Ackie, Channing Tatum, Alia Shawkat, Christian Slater, Adria Arjona, Haley Joel Osment.
103 min., in 120 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant