Sprekers als oud-president Bill Clinton en running mate Tim Walz omarmen op de Democratische Conventie een nieuwe houding tegenover een oude tegenstander: neem Donald Trump serieus, zeggen zij, maar lach ook een beetje om hem.
Het wordt een soort spel. Elke paar minuten kijken de bezoekers op de voorste rijen van de Democratische Conventie over hun schouder, naar de reusachtige autocue, waarop al drie dagen gedwee de speeches wit-op-zwart voorbij rollen. ‘Nee hoor’, fluistert een gedelegeerde uit Californië naar haar buurvrouw. ‘Staat er óók al niet op!’
Op het podium gaat Bill Clinton los. De oud-president, die ooit ‘The Great Communicator’ als bijnaam verwierf, blijft maar improviseren. Zijn speech loopt uit – en de zaal eet uit zijn hand. ‘Ik ben twee dagen geleden 78 geworden’, zegt Clinton. ‘En nog steeds ben ik niet zo oud als Donald Trump.’
Over de auteur
Thomas Rueb is correspondent in de Verenigde Staten voor de Volkskrant. Hij woont in New York.
Alles over de Amerikaanse verkiezingen leest u in dit dossier.
Het kwartet is compleet. Clinton is de laatste Democratische president die deze week zijn steun uitspreekt voor Kamala Harris. In Chicago werd hij voorgegaan door Joe Biden (81), Barack Obama (63) en, vertegenwoordigd door zijn kleinzoon, Jimmy Carter (99). Maar het is Clinton die de lachers op zijn hand krijgt.
‘Trump is als een tenor die opwarmt voor de opera: me, me, me’, grapt de oud-president, een duivelse lach op zijn gezicht. ‘Maar als Kamala Harris president wordt, dan wordt zij elke dag wakker denkend aan you, you, you.’
Deze derde conventiedag onderstreept een nieuwbakken strategie van de Democratische campagne: het afzetten van eigenbelang (Trump) tegen de publieke zaak (Harris). ‘Ik’ tegen ‘wij’. Bill Clinton en anderen doen Trump af als een ietwat lachwekkende, oude zeur die slechts geeft om zichzelf.
Het is een nieuwe opstelling tegenover een oude vijand. Hillary Clinton sprak in 2016 vooral schande van Trumps botheid en vermeende seksisme en racisme, met gemengd succes. Biden verhief hem tot een fundamentele bedreiging voor de Amerikaanse maatschappij die voorgoed moet worden verslagen. Dat werkte één keer.
Harris en haar medestanders hebben een soort mengvorm gevonden. Allemaal waar, zeggen zij. De zorgen zijn terecht. Maar je mag ook best een beetje om hem lachen.
‘De volgende keer dat je hem hoort spreken’, zegt Clinton, ‘tel dan niet de leugens, maar de keren dat hij ‘ik’ zegt.’ De zaal joelt. Hakeem Jeffries, voorzitter van de Democraten in het Huis van Afgevaardigden, vergelijkt Trump met ‘het vriendje met wie je hebt uitmaakt, maar die maar rondjes door je wijk blijft rijden’.
Barack Obama durfde dinsdag zelfs een schuin grapje aan. ‘Waarom is Trump zo geobsedeerd met de omvang van zijn publiek?’ vroeg hij zich af, en hield plagerig zijn handen enkele centimeters uit elkaar.
Deze retoriek begon bij Tim Walz. De toen nog onbekende gouverneur van Minnesota noemde Trump een maand geleden op televisie weird, werd ogenblikkelijk een politieke beroemdheid en vervolgens, onverwacht, door Kamala Harris geselecteerd als haar running mate. Woensdag neemt hij in Chicago formeel zijn nominatie in ontvangst.
‘Je zou het niet zeggen,’ grapt Walz vanaf het podium, ‘maar ik heb weinig van dit soort grote speeches gegeven.’
Hij is zichtbaar nerveus. Tijdens zijn kennismakingsgesprek met Harris, krap twee weken geleden, moest Walz nog toegeven dat hij nog nooit een verhaal van de autocue voordroeg. Nu staat hij tegenover het grootste publiek dat hij ooit had: duizenden bezoekers live in het stadion, en miljoenen kijkers thuis.
‘We zijn in de aanval en we hebben de bal’, zegt de voormalige American Football-coach in zijn kenmerkende sportjargon, terwijl zijn tienerzoon vanaf de balustrade in tranen toekijkt. ‘En man, wat hebben we het juiste team.’
Walz’ taal is simpel, helder en, zoals bij eerdere campagneoptredens, effectief. Als de zenuwen zijn verdwenen, treft zijn speech in Chicago doel. In tegenstelling tot Bill Clinton blijft Walz woensdag bij zijn tekst – en hij houdt het kort.
De hoofdboodschap is duidelijk. Trump, zegt Walz, ‘doet niets voor onze buren in nood. Is dat weird? Absoluut, absoluut. Maar het is ook verkeerd. En gevaarlijk.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant