Alleen al vanwege de naam, Circus Smirkus, was ik verkocht. De laatste voorstellingen van dit jaar vonden plaats op een veld nabij het dorp Greensboro in Vermont. De artiesten waren hooguit 18, er deden ook 11- en 12-jarigen mee.
Het was de zomer van de circussen, een week daarvoor waren we naar het Bread and Puppet Theater geweest. Dat Brood en Poppen Theater leek in het leven geroepen te zijn om nietsvermoedend circuspubliek communistisch vormingstheater voor te schotelen. Niets tegen dergelijk theater, maar het geheel vond plaats in de open lucht en het begon te regenen. Communisme én regen bleek een brug te ver.
Circus Smirkus deed zijn naam eer aan en was circus omwille van het circus. Meer hoeft het leven niet te zijn.
In het circus valt te leren hoe je moet omgaan met kleine nederlagen. De kleine jongleurs waren niet allemaal standvastig, maar het was duidelijk dat zij smachtten naar het grote circus zoals Emma Bovary naar minnaars.
De zoon vond het prachtig, al overviel de moeheid hem na de pauze.
Op mij maakte Oscar Gradick (12) indruk. Een uitstekende acrobaat en jongleur.
Na afloop werd bekendgemaakt dat er circuskampen waren, al voor kinderen vanaf 5 jaar. ‘Wil je naar de circusschool?’, vroeg ik aan mijn zoon.
Het is ongetwijfeld niet de wens van de gemiddelde ouder dat het kind naar het circus gaat, maar je hoeft niet elke dag de gemiddelde ouder uit te hangen. In noodgevallen kun je zelf een circus beginnen.
Hij moest erover nadenken.
Nabij het circus bevond zich het Museum van het Alledaagse Leven, waar onder meer wc- en tandenborstels waren tentoongespreid en waar een lijstje hing met de beste plaatsen en momenten voor een eerste kus: na de perfecte geroosterde marshmallow.
De tekenen waren duidelijk: zelf een circus beginnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns