De lezersbrieven, over erfbelasting, de bodycam voor vrouwelijke treinconducteurs, werkende jongeren, koppelen in de liefde, en een handige tip om de krantenpagina’s om te slaan.
Nu de erfbelasting volop in de belangstelling staat en ‘de lobby van eerloze en kortzichtige rijken’ (Sander Schimmelpenninck) opnieuw beschamende trekken aanneemt, zouden Stefan Tax, John de Mol, Charlene de Carvalho-Heineken en hoe al die rijke stinkerds ook heten, een voorbeeld mogen nemen aan Andrew Carnegie, de rijkste man ter wereld ruim honderd jaar geleden.
Carnegie, een selfmade man, besefte dat het slechts toeval was dat hij zo’n fortuin bezat en dat hij zijn rijkdom vooral aan de maatschappij te danken had. Hij gaf daarom zijn vermogen niet aan zijn kinderen, maar grotendeels terug aan de samenleving. Hij stichtte bibliotheken, culturele instellingen (Carnegie Hall) en, in Den Haag, het Vredespaleis. Want, zo verkondigde hij graag: ‘Wie rijk sterft, sterft in schande.’
Niet alleen die 51 miljardairs in Nederland, alle babyboomers met veel te veel geld mogen dat best in hun oren knopen. Willem van der Ham, Den Haag
Ik wil een lans breken voor een vriendin die zich als 55-plusser heeft laten omscholen tot conducteur op de trein. Ze is enthousiast en krijgt vaak complimenten voor haar vrolijke wijze van omroepen, (vaak refererend aan de actualiteit van festivals of concerten). Helaas hoor ik ook regelmatig hoe ze uitgescholden, met de dood bedreigd en geduwd of getrapt wordt.
Ze is nog een van die dappere en idealistische vrouwelijke conducteurs die vindt dat er niets verandert als ze niet consequent mensen beboet die expres zonder kaartje reizen. Ook doet ze aangifte bij de politie, wat veel tijd en energie kost maar ervoor zorgt dat menig agressieve zwartrijder zich heeft gemeld, onder de dreiging van het tonen van zijn/haar/hen foto op Facebook met niet-afgedekt gezicht.
Dit werkt, dankzij de bodycam. Helaas was dit slechts een ‘testfase’. Veel van haar vrouwelijke collega’s maken het rondje door de trein niet eens meer, maar blijven veilig in het compartiment voorin. Ze doen nog slechts de vertrekprocedure en de meldingen over de intercom. Maar met nog minder controle verergert het probleem alleen maar.
Geef de (vrouwelijke) conducteur haar bodycam terug, voor bewijslast en eigen veiligheid.
Isabel van Boetzelaer, Amsterdam
Het relaas over werkende jongeren in de krant van 16 augustus heb ik met gemengde gevoelens gelezen. Mooi dat zovelen de handen uit de mouwen steken. Maar is dat voor de 15- tot 17-jarige wel zo verstandig?
Als docent op de middelbare school krijg ik steeds vaker het idee dat school erbij gedaan wordt, niet het baantje. En als er keuzes gemaakt moeten worden, wordt er te vaak niet voor school gekozen. Ik weet dat de tijden veranderen, maar een betere balans zou wenselijk zijn.
Ouders spelen daarbij een coachende rol. Stel dat er wat tijd overblijft om een boek of iets anders te lezen. Zou dat op termijn niet een veel betere investering zijn dan het kortetermijnwinstbejag? Ik blijf hopen en dromen.
Bart Burggraaf, Uithoorn
In 2002, na een paar jaar weduwnaarschap, plaatste ik in de Volkskrant een contactadvertentie. Dat was toentertijd een gebruikelijk medium om een partner te vinden. Het woord ‘dating’ was niet in zwang en datingapps bestonden niet.
Briefwisseling leidde al dan niet tot een afspraak om elkaar nader te leren kennen. Een leuke, rustige manier van partnerzoektocht. Een paar jaar later kwam datingsite Parship in beeld. En ook dat medium leidde tot plezierige mailwisselingen en afspraakjes.
In 2013 vielen mijn huidige partner en ik als een blok voor elkaar; to fall in love zoals dat treffend gekarakteriseerd wordt. Niet via een advertentie, niet via datingapps, maar ouderwets gekoppeld. Een onderschatte relatievormingsmethode. Fantastisch. Niks swipen, niks verdienmodel. In liefdevol koppelen zou veel meer energie gestoken moeten worden.
Ludo Grégoire, Leiden
Vanwege mijn droge vingers (ik ben 85) is het lastig om de krantenpagina’s om te slaan. Maar daar heb ik nu een oplossing voor: met een lijmstift ‘toets’ ik op de hoek van de pagina en trek die zo moeiteloos omhoog.
Annelize Festen-Plochg, Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant