Picnic heeft voor het eerst een korte tijd winst gemaakt. Dat dankt de websuper mede aan de robotisering van distributiecentra als in Utrecht, waar Picnic dankzij een loodsvullende achtbaan voor zwarte en rode kratjes met de helft minder personeel toe kan.
De geheel geautomatiseerde reis die duizenden kratjes elke dag maken door het distributiecentrum van Picnic in Utrecht, eindigt bij de ‘dispatch robot’. Met drie tegelijk schuift een robotarm de met boodschappen gevulde kratjes in een rek. Enkele uren later zal dat rek ergens in Nederland op een elektrisch wagentje door een woonwijk rijden.
‘Dit gebeurde vroeger allemaal met de hand’, zegt CEO en mede-oprichter Michiel Muller, terwijl hij tevreden naar de robotarm kijkt. Messcherp en gestaag gaan de kratten het rek in. ‘Voor mensen was dit zwaar werk, waarbij medewerkers ook nog eens barcodes moesten scannen. Dit is zoveel beter.’
De robotisering in het Picnic-pakhuis bij Utrecht is een van de redenen dat de boodschappenbezorger voor het eerst sinds de oprichting eind vorig jaar kortstondig winst heeft gemaakt. Dat die winst alleen gold voor de maand december en alleen voor de Nederlandse tak, mag de pret voor Muller niet drukken. Het bewijst volgens hem dat zijn Picnic inmiddels ‘superefficiënt’ is. Hij ziet het als een aanmoediging om vooral te blijven investeren in snelle uitbreiding.
Over de auteurTjerk Gualthérie van Weezel is economieredacteur van de Volkskrant. Hij schrijftover energie en de impact van de energietransitie op het dagelijks leven.
Daarbij weet Muller belangrijke investeerders aan zijn zijde. Onder meer de Duitse supermarktketen Edeka en de Bill Gates Foundation staken afgelopen jaar honderden miljoenen in Picnic om de groei in Nederland, Duitsland en Frankrijk aan te jagen. Dat leidde tot een operationeel verlies van 220 miljoen euro voor de hele groep. Maar ook een omzetstijging van 34 procent tot 1,23 miljard euro. In Nederland, waar Picnic in 2015 begon met het bezorgen van boodschappen in een Amersfoortse woonwijk, ging de omzet met 28 procent omhoog.
Dat door al die investeringen onder de streep een verlies van 220 miljoen overblijft, is niet iets waar de investeerders van schrikken. ‘De kost gaat voor de baat uit’, zegt Muller.
Begin dit jaar gaf president Klaas Knot van De Nederlandsche Bank aan dat de grote distributiecentra in Nederland wel zouden mogen slinken. Het werk in die centra wordt veelal door arbeidsmigranten gedaan en de toegevoegde waarde voor de samenleving is beperkt, stelde Knot.
Picnic werkt niet met uitzendbureaus die medewerkers uit het buitenland halen, benadrukt Muller. ‘Wij hebben vooral veel Nederlanders in dienst.’ Maar Knots pleidooi over hogere productiviteit kan hij verder helemaal volgen: ‘Dat is ook precies wat we hier doen.’
Wie door het distributiecentrum in Utrecht loopt en even over de duim meerekent, kan het optimisme van de oprichter wel volgen. Terwijl de kratjes boven, onder, links en rechts met een zacht snorrend geluid voorbijrollen, vertelt Muller dat het bouwen van het Utrechtse centrum zo’n 100 miljoen euro heeft gekost. ‘Maar we hebben de hele installatie dan ook zelf ontwikkeld, inclusief de software die deze installatie aanstuurt.’
Hij houdt even stil bij een apparaat dat kleine plastic tasjes pakt, met lucht open blaast en vervolgens perfect in een rood kratje haakt. Drie zakjes naast elkaar en dan op naar het volgende krat. Het was ingewikkeld en tijdrovend om dit apparaat te bouwen, maar het voordeel is gigantisch, zegt Muller. ‘We hebben hier zes tasjesrobots en die nemen nu het werk over van zo’n zestig mensen.’
Toch werken er in Utrecht nog altijd zo’n vijfhonderd mensen. Zo worden de boodschappen nog altijd handmatig verdeeld over de drie zakjes die door robots in elk krat zijn gespannen. Inpakmedewerkers staan op hun station. Van rechts voert de machine voorraadkratten aan, met telkens één type product: kattenvoer, flessen water, wc-papier. Een computerscherm toont de medewerkers steeds hoeveel producten er in welk zakje moeten worden gelegd.
Dit werk is moeilijk door een robot te vervangen, legt Muller uit. ‘Om een krop sla of een tros bananen goed in te pakken, dat is moeilijk te automatiseren.’
Met vijfhonderd mensen is het aantal medewerkers teruggebracht tot de helft. De productiviteit van die medewerkers is dus twee keer zo hoog.
Nu de eerste gerobotiseerde distributiecentra draaien, wordt het voordeel alleen maar groter, ziet Muller. ‘We heben veel minder ontwikkelkosten.’ Intussen zijn tientallen ingenieurs samen met de distributiemedewerkers constant bezig om het systeem optimaal in te regelen. ‘Procentje voor procentje’ gaat de productiviteit zo steeds verder omhoog, stelt de topman tevreden vast. ‘Deze investering verdienen we in een paar jaar al terug.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant