Het leek bijna alsof we zondagavond gingen kijken bij een zwaargewond hertje. Want ja, het lijkt ‘crisis’ bij Zomergasten, nu de kijkcijfers al een paar weken op rij dramatisch zijn, en het programma minder spraakmakend lijkt dan voorheen. NRC wijdde er zelfs een artikel aan: ‘Heeft het kroonjuweel van de VPRO zijn beste tijd gehad?’
Maar is deze crisis permanent of tijdelijk? De aanloop was rommelig: Theo Maassen trok zich terug, en opvolger Adriaan van Dis moest zich te elfder ure excuseren wegens gezondheidsredenen. Daarom werd er maar gekozen voor een Op1-achtig roulatiesysteem van zes oud-presentatoren: noodzakelijk, maar ook chaotisch.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
En dan is er nog de gastenselectie, dit seizoen tamelijk ernstig, waarbij de ideale tv-avond van een aansprekende gast vaak een hoorcollege lijkt over de Grote Wereldthema’s.
De start van de voorlaatste aflevering met mensenrechtenadvocaat Liesbeth Zegveld en presentator Margriet van der Linden beloofde ook weinig luchtigs. Genocide, massa-executies, luchtbombardementen: niet bepaald een zondagavondbingo om vrolijk van te worden. Gelukkig leek Zegveld dat zelf ook door te hebben, daar ze vroeg in de uitzending stelde dat ze ‘meer is dan alleen recht en haar rechtszaken’.
Fijn dus, dat Zegveld begon met een fragment uit West Side Story, een musicalklassieker over bendegeweld en een Romeo en Julia-achtig liefdesverhaal. Zegveld herkende zich vooral in de strijdbaarheid van die bendes, het gevoel van: vanavond gaat de beuk erin, vanavond gaat het gebeuren. Een lied vol verwachtingen dus; Zegveld zelf schiep die ook door te stellen dat ze ‘dingen ging zeggen die ze normaal nooit zegt’.
Via anekdotes over haar jeugd op Goeree-Overflakkee, patriarchale familieleden die haar smalend een ‘advocaatje’ met te veel praatjes noemden, een #MeToo-schandaal en fragmenten over militaire misstanden, drongen we in het derde uur écht door tot de persoon, waarin Zegveld zich verrassend openhartig opstelde.
Fragmenten uit de films The Bridges of Madison County en Good Luck To You, Leo Grande bleken aanleiding om vrijuit te vertellen over verboden liefdes, het verlaten van je modelgezin en seksuele bevrijding. Want heb je de moed om je volledig over te geven wanneer een deel van jezelf gaat ‘leven zoals het nog nooit heeft geleefd’ en durf je dan verder te kijken dan het veilige?
Zegveld had de moed, en bood een uitstekend inkijkje in alle dilemma’s. Zo werd dit, vooral in het laatste uur, eindelijk weer Zomergasten op zijn best, ook omdat de fragmenten meer in dienst stonden van de persoon dan alleen beroep en Grote Thema’s.
Door de goede chemie met Van der Linden zat hier een Zomergast die zich daadwerkelijk in de ziel liet kijken en een sterke balans vond tussen het persoonlijke en het beroepsmatige (met Zegvelds strijdlust en morele kompas als constante).
Van der Linden zag een ‘bevrijde vrouw’ die ze ‘veel orgasmes gunde’. In deze geslaagde Zomergasten-aflevering was die slotopmerking volledig op zijn plek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant