Ik was weer eens te mild. Vorige week schreef ik op deze plek over de erfbelasting, naar aanleiding van een offensief van ingezonden stukken van Stefan Tax, een lobbyist voor familiebedrijven. Tax blijkt echter niet zomaar een lobbyist, maar de zoon van Quote 500-lid Ben Tax (275 miljoen), eigenaar van zaadveredelingsbedrijf Rijk Zwaan. Nogal relevante informatie, die De Telegraaf en ook deze krant onvermeld lieten bij het plaatsen van zijn ‘opinie’.
In zijn bijdrage beweert hij dat het ‘lachwekkend’ zou zijn de vermogensongelijkheid aan erfenissen te wijten, omdat de gemiddelde erfenis maar 26.500 euro zou bedragen. Zeer misleidend; veel mensen ontvangen immers meerdere erfenissen. Relevanter is de gemiddelde nalatenschap, die in Nederland 145.200 euro bedraagt. Tax veinst het verschil tussen mediaan en gemiddelde niet te kennen; dat de gemiddelde nalatenschap vier keer zo hoog is als de mediaan, bewijst juist de uit de klauwen gelopen vermogensongelijkheid.
Tax wil helemaal van de erfbelasting af, nadat hij eerder al de bedrijfsopvolgingsregeling (BOR) op bedenkelijke wijze wist te verruimen, het zoveelste cadeautje voor de talentloze kinderen van de superrijken. Toch heeft Tax het lef een miljoenenerfenis te vergelijken met de bijstand – ‘daar is toch ook niks voor gedaan?’ Alsof het overeind houden van de zwaksten hetzelfde is als het nog verder spekken van Luzac-losers.
Naast de bekende leugen dat er al belasting zou zijn betaald over een erfenis, die we kennen van ‘centrum-rechtse’ politici als Mark Rutte en Maxime Verhagen, tegenwoordig partner bij hetzelfde lobbykantoor als Tax, veegt hij bewust allerlei zaken op een hoop, om de misverstanden over de erfbelasting op te stoken. Tax is dus niet te goeder trouw: hij spant de gewone man met hele en halve onwaarheden voor het eigen egoïstische karretje.
Superrijken gebruiken dezelfde tactieken bij vermogensongelijkheid als bij klimaatverandering. Ze wisselen glasharde ontkenning af met cijfergoochelarij, en suggereren dat ‘deugers’ dan maar hun eigen gedrag moeten veranderen – ‘dan geef jij je erfenis toch weg?’ Het is laakbaar om leugenachtige misleiding van zo’n opzichtig belanghebbende als ‘opinie’ in een krant te plaatsen; zelfs als advertentie zouden dergelijke bijdrages geweerd moeten worden.
In een interview met het Reformatorisch Dagblad wordt duidelijk wat voor vlees we met Tax in de kuip hebben. De 36-jarige Tax is in de Here, heeft zes kinderen waarmee hij zijn vrouw thuis laat zitten, terwijl hij in een lullig kantoortje zijn leven wijdt aan het zo ongeschonden mogelijk ontvangen van de vruchten van zijn vaders werk. Deze polder-Musk is anti-abortus, heeft een hekel aan de ‘wokecultuur’, wil vrouwen ‘die eruitzien als man’ geen vrouw noemen en vindt zijn eigen huid ‘varkenskleur, niet wit’. Dan weet u genoeg: Tax zit te veel op zijn telefoontje.
Herverdelende kapitaalbelastingen spelen een cruciale rol in de welvarende, veilige en innovatieve samenleving die we na de Tweede Wereldoorlog hebben opgebouwd. Een samenleving waaraan bedrijven als Rijk Zwaan hun bestaan danken. Deze kwestie is daarmee veel zwart-witter dan men lijkt te beseffen: wie van kapitaalbelastingen af wil, wil terug naar een wereld van ongelijkheid, economische stagnatie en geweld. Daar is de geschiedenis zonneklaar over. De schaamteloze lobby van eerloze en kortzichtige rijken, die niet zelden van de liberale democratie af willen, verdient dan ook ferme weerstand.
Tax beroept zich met zijn primitieve bloedlijndenken op de ‘solidariteit tussen ouder en kind’. Een gotspe; alsof het dáár aan schort in onze maatschappij. Tax, zijn zes kinderen en wij overigens allemaal, zijn niet gebaat bij miljoenenerfenissen, maar bij een veilige samenleving met kansen voor iedereen, waarin je krijgt wat je verdient.
Over de auteur
Sander Schimmelpenninck is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant. Eerder was hij hoofdredacteur van Quote. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.