Het gat van 1.15 minuut op de Poolse Katazyrna Niewiadoma moest in de loodzware laatste etappe van de Tour de France Femmes te overbruggen zijn, dacht Demi Vollering. Het pakte anders uit.
Gevoelens van verbijstering, totale uitputting, spanning en pijn trekken zondagavond voorbij over het gelaat van Demi Vollering. Ze is na de finish op de Alpe d’Huez, waar ze in de slotetappe van de Tour de France Femmes als eerste boven is gekomen, van haar fiets gestapt om vervolgens zo’n beetje achterover te vallen op het asfalt tussen de dranghekken. Haar vriend omhelst haar innig en spreekt opbeurende woorden.
Pas als vaststaat dat niet zij, maar de na haar gefinishte Katarzyna Niewiadoma na een nagelbijtend secondenspel winnares is geworden van de belangrijkste rittenkoers in het vrouwenwielrennen, slaat ze even later toch de handen voor de ogen en volgt een onstuitbare tranenvloed.
Ze heeft gevochten voor het geel, met elke vezel die beschikbaar was in haar lijf. Die 1.15 minuut achterstand moest, dacht ze vooraf, toch echt te overbruggen zijn. Ze heeft dezelfde rivale vaker ruim achter zich gelaten, op de Tourmalet vorig jaar bijvoorbeeld, op bijna twee minuten.
Over de auteur
Rob Gollin is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over wielrennen.
Ze komt zondag dichtbij, heel dichtbij, maar het is niet genoeg. Het is de Poolse die net zo uitgeput als zij op de grond zittend uitbarst in vreugdetranen als ze hoort dat haar jacht op de titelverdediger zich heeft uitbetaald in de vrijwel kleinst mogelijke marge. In triomf tilt ze haar fiets omhoog.
Ze houdt, onderweg strijdend voor elke meter, op de streep vier seconden over, de helft van het historische gevecht tussen Greg Lemond en Laurent Fignon op de laatste dag van de Tour de France in 1989, toen de Amerikaan de Fransman na de tijdrit 8 seconden voor was gebleven.
Pauliena Rooijakkers, de kopvrouw van Fenix-Deceuninck, de enige die Vollering kon bijhouden, heeft zich naar een derde plek in de eindrangschikking geknokt, op een luttele 10 seconden van de gele trui. Een ploeggenoot van haar beklimt ook het podium. Puck Pieterse mag de witte trui aantrekken, als de winnares van het jongerenklassement.
Op de tekentafel zag het plan van Vollerings ploeg SD Worx er goed uit. Er waren al vroeg in de wedstrijd vier pionnen meegestuurd met een kopgroep die haar wellicht kon bijstaan als ze haar aanval zou openen. Maar op de lange Col du Glandon wapperden Lorena Wiebes, Kata Blanka Vas, Mischa Bredewold en Christine Majerus terug in het peloton.
Nadat Niamh Fischer-Black enige tijd het tempo voor haar kopvrouw had hooggehouden, besloot Vollering op ruim 2 kilometer van de top in haar eentje te beginnen aan haar missie de achterstand ongedaan te maken. Aan de binnenkant van een haarspeldbocht versnelde ze. Meteen moest Niewiadoma passen. Alleen Rooijakkers had een antwoord, de Limburgse stond in het klassement nog twee seconden voor op haar. Dat betekende dat Vollering nog met een landgenote had af te rekenen.
Aanvankelijk bouwden beide Nederlanders verbazingwekkend snel hun voorsprong uit, Niewiadoma was virtueel het geel kwijt. Maar in de vallei tussen de Glandon en de Alpe d’Huez slonk de voorsprong weer naar minder dan één minuut en bleek het spel nog allerminst gespeeld. Op de flank van de Nederlandse berg vroeg Vollering Rooijakkers met armbewegingen en smeekbeden herhaaldelijk om over te nemen, maar die was daartoe niet bereid. Achter hen gaf Niewiadoma, die reed in het gezelschap van Evita Muzic en Gaia Realini, nog maar weinig terrein prijs.
Boven op de Alpe d’Huez schudde de titelverdediger haar metgezel nog af en had ze het verschil van twee seconden overbrugd. Zittend op de grond moest ze afwachten hoeveel schade ze uiteindelijk had aangericht, het was 1.01 minuut. De bonificatieseconden die ze met de ritzege ook nog had opgestreken, waren niet toereikend.
Uiteindelijk heeft de val in de etappe van donderdag haar opgebroken. Daar raakte ze het geel kwijt. Ze ging enkele kilometers voor de finish in Amnéville onderuit na het nemen van een rotonde, gevolgd door een onoverzichtelijke bocht naar links. De manier waarop de ploeg dat had opgelost, kwam SD Worx op hoon en spot te staan. Waarom was niet besloten dat het volledige team de gehavende Vollering op sleeptouw moest nemen om de schade te beperken – ook al omdat Lorena Wiebes, die aasde op een ritzege, na de race te kennen gaf dat ze had omgekeken en het geel op het asfalt had zien liggen?
Alleen Mischa Bredewold nam haar op sleeptouw. Oud-wielrenner Lance Armstrong, die zijn zeven Tourzeges moest inleveren na bekentenissen over dopinggebruik, noemde het in zijn podcast ‘onacceptabel’ dat de anderen niet in hun remmen hadden geknepen. ‘Dit is de Tour de France. Als de geletruidraagster valt, mag er niemand meer voor eigen kans rijden. Demi moet witheet zijn.’
De ontwikkelingen voedde de speculatie dat binnen SD Worx niet iedereen bereid was in dienst van de kopvrouw te rijden. Vollering vertrekt aan het eind van het seizoen bij het sterkste team in het vrouwenwielrennen. Volgens de Zuid-Afrikaanse renster Ashleigh Moolman, die twee seizoenen in dienst van SD Worx reed, bestaat de ‘mooie, maar complexe ploeg’ feitelijk uit te veel kopvrouwen; te veel individuen zijn in staat ritten te winnen.
Vollering neemt haar team niks kwalijk. Ze bleek een dag later inderdaad getergd, maar haar boosheid richtte zich juist op de critici, niet op het team. Ze nam het juist nadrukkelijk op voor haar ploeggenoten. Volgens haar had het team niet veel anders kunnen doen. ‘Het was chaotisch, het kwam pas laat in de volgauto door dat ik was gevallen.’
Bovendien zou de radio hebben gehaperd toen er meer meldingen tegelijk werden gedaan, waardoor het nieuws over haar val niet doorkwam. Ploegleider Danny Stam kreeg pas door dat Vollering tegen de grond was gegaan, toen hij ter plekke uitstapte.
De kopvrouw verweet het Wiebes niet dat ze was doorgereden. ‘Het is niet normaal hoeveel shit Lorena over zich heen heeft gekregen. Ze heeft al zo’n zware Tour gehad, ze heeft veel pech gehad. Het was logisch dat ze van voren probeerde te blijven, ik was juist blij dat ze niet wachtte. Voor hetzelfde geld komt het allemaal weer bij elkaar en had ze een kans gehad, ik weet zeker dat ze gewonnen had. We moeten juist hartstikke trots zijn op een sprinter als Lorena.’
Dat vervolgens beelden opdoken van de kopvrouw met Bredewold in haar wiel, dat leidde tot meer schampere opmerkingen. Ze vertekenden volgens haar de werkelijkheid. ‘Mischa heeft juist heel lang op kop gereden, ze heeft hartstikke goed werk geleverd, vol gas gegeven. Ik heb het maar even overgenomen. Juist dat is vastgelegd door de regie. Ja, dan is het makkelijk oordelen vanaf de tv. Kijk eens, dat gaat fout en dat gaat mis. Maar er gebeurt op dat moment zoveel in het peloton. Daar krijg je vanaf de buitenkant maar heel weinig van mee.’
Ze heeft geen enkele twijfel over de bereidheid van haar teamgenoten zich weg te cijferen voor haar. ‘Die meiden doen allemaal hun best.’
Zondag moet ze het dan vooral op eigen kracht doen en komt ze net tekort. Ze beklimt twee keer het podium, als winnares van de etappe en als nummer twee. Na alle voorgaande emoties op het gezicht, oogt ze nu vooral sip en gelaten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant